سوگل یکی یکی بغلمون کرد و بازم تشکر کرد و ازمون خواست بریم حتما تهران و بهشون سر بزنیم که قول دادیم هرموقع تونستیم بریم….
سوگل رفت عقب کنار شوهرش ایستاد و سورن جلو اومد..
نفس عمیقی کشید و تبسمی به مامان زد و تو یک حرکت مجدداً بغلش کرد…
آوای گریه ی اروم مولین قد بلند شد و من هم با بغض نگاهشون کردم…
سورن روی سر مامان رو بوسید و اروم گفت:
-به این راحتیا از کف دست من خلاص نمیشین..حالا حالاها باید تحملم کنین..نمی تونم ازتون دل بکنم…
-من که از خدامه پسرم..
سورن دوباره سرش رو بوسید و از بغلش جدا شد و مهربون و با چشم های سرخ نگاهش کرد:
-قربونت برم..
مولین کف دستی به صورت سورن کشید و تمایل داشت دستش رو پایین بیاره که سورن اجازه نداد و کف دستش رو تو هوا گراهی شد….
خم شد روی کف دست مولین و هرچقدر مولین میل داشت کف دستش رو عقب بکشه، اجازه نداد:
-چیکار میکنی پسر..
محکم پشت کف دست مامان رو بوسید و بعد نفسی کشید و از ته قلب گفت:
-ممنونم..
مولین فقط تونست سرش رو تکون داد و کف دستش رو محکم فشرد…
داشتم نگاهشون می کردم که سر سورن چرخید سمت من و حالت نگاهش عوض شد…
از اون حالت پر از احترام، تبدیل شد به نگاهی پر از غم و گرفتگی…
لبم رو گزیدم و به زور لبخندی زدم که با قدم قد بلندی اومد، جلوم از حرکت ایستاد…
گلوم از بغض بزرگم درد گحرکت کرده بود ولی اجازه ی شکستن بهش نمی دادم..الان نه…
کف دست سورن که به سمتم دراز شد، کف دستم رو توی کف دستش گذاشتم…
کاش منم می تونستم مجدداً بغلش کنم و قلب سیر بوی تنش رو نفس بکشم و ذخیره کنم واسه روزگارهایی که نیست ولی حیف نمیشد….
کف دستم رو محکم فشرد و اون یکی کف دستش رو هم روی دستم گذاشت و اهسته گفت:
-مواظب خودت باش..فعلا با کیان یا البرز برو و بیا..حواست باشه..خب؟!…
-خب..دلواپس نباش..تو هم مواظب خودت باش..
جفتمون نگران همدیگه بودیم و این دلواپسی داشت قلبمون رو از جا درمیاورد…
دستم رو بین دست هاش فشرد و بعد ول کرد..
قدمی عقب راهی شد و نگاه پر حسرتش رو بین ما چرخوند و لب زد:
-خداحافظ..
من فقط تونستم سر تکون بدم اما مولین جواب داد:
-خدانگهدارت پسرم..مواظب خودتون باشین..رسیدین به ما خبر بدین لطفا…
سه تایی با غم و دلخوری خداحافظی کردن و سوار ماشین شدن…
سامیار پشت فرمون و سوگل هم عقب قرار گرفت..
سورن در جلو رو باز کرد اما قبل سوار شدن چرخید سمت ما…
لبخندی زد و سرش رو تکون داد و یه چیزی زیر لب بیان کرد که من متوجه نشدم و سرم رو سوالی تکون دادم….
لبخندش پررنگ تر شد و دوتا انگشت اشاره و کناریش رو به نشونه ی “خداحافظ” به گوشه ی پیشونیش زد….
دستم رو بالا بردم و براش تکون دادم که اون هم دستش رو از پیشونیش برداشت و تو هوا تکون داد و بعد بهسرعت جای گرفت تو ماشین….
در ماشین که بسته شد، بغض منم بار دیگر ترکید و کف دستم رو روی دهنم گذاشتم…
خیره به ماشین بودم که با مکث روشن شد و با تک بوقی اروم حرکت کرد…
قلبم فرو ریخت..انگار یه تیکه از وجودم کنده شده بود و داشت ازم دور میشد…
پاهام رو محکم روی زمین چسبونده بودم که یه وقت خل نشم بدوام دنبال ماشین…
مولین پارچ ابی که دستش بود رو پشت سرشون روی زمین ریخت و ماشین از پیچ کوچه رد شد…
با گریه چرخیدم سمت مامان و حالم رو که متوجه شد پارچ رو زمین گذاشت و دست هاش رو باز کرد…
خودم رو تو بغلش انداختم و هق هقم به هوا راهی شد..
چنگ زدم به لباسش و پاهام لرزید..داشتم می افتادم که محکم تر گرفتم و با ترس گفت:
-اِ وا مامان..پرند..
نتونستم جواب بدم چراکه نفسم باز داشت می گرفت..
مامان به سختی همون جا وسط کوچه که از حرکت ایستاده بودیم کمکم کرد بشینم و خودشم جلوم قرار گرفت….
با وحشت به صورتم نگاه کرد و گفت:
-پرند اسپری..اسپریت کو؟..
بریده بریده نالیدم:
-ت..تو..جی..جیبم..
کف دست تو جیبم کرد و تند اسپری ام رو دراورد و چند بار پشت سر هم برام زد…
دیده هام رو بستم و نفس کشیدم..
کمی که حالم جا اومد بدتر زدم زیر گریه و چنگ زدم به لباس مامان و زار زدم:
-اخ..مولین اخ..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن