کمی نگاهش کردم و بعد سرم رو پایین انداختم:
-حق با تواِ..ببخشید..داری میری..
دوباره قطره های اشک روی صورتم جاری شد و با صوتیی لرزون ادامه دادم:
-ازم آزرده نباش..
صوتی ارومش تو گوشم قرار گرفت:
-غمگین نیستم..
با بی طاقتی از جام بلند شدم و اون هم کمی نگاهم کرد و بعد بلند شد…
روبه روش ایستادم و با گریه نگاهش کردم:
-اگه کاری کردم قلبخور بشی ببخشید..همچین قصدی نداشتم..حتما نامیل داشته بوده…
اب دهنش رو قورت داد و با تبسمه محوی سرش رو تکون داد…
گریه ام شدت گحرکت کرد:
-مواظب خودت باش..بهشدت مواظب خودت باش..تو هنوز مستعدی..هوای خودتو داشته باش..خواهش میکنم….
یک قدم فاصله بینمون رو پر کرد و دست هاش رو دو طرف صورتم گذاشت…
اامان بار بود که باهم تماس داشتیم..همیشه دوتامون رعایت می کردیم…
نگاه های خیسم رو تو نگاه های سرخش دوختم و اروم لب زد:
-حواسم هست..مضطرب نباش..
مچ کف دستش هاش رو که همچنان دو طرف صورتم بودن رو گراهی شدم و نالیدم:
-قول بده..
سرش اروم خم شد و پیشونیش به پیشونیم چسبید و پچ پچ کرد:
-قول میدم..
پلک هام رو بستم:
-قلبم برات تنگ میشه..
ازم فاصله گرفت و قبل از اینکه دیده هام رو باز کنم، لب های داغش روی پیشونیم نشست و ته قلبم خالی شد….
بوسه ی طولانی زد و فاصله گراهی شد و لب زد:
-منم..
بغضم بدتر ترکید و کشیده زدم زیر گریه و اون که معلوم بود دیگه طاقت نداره، دست هاش رو دور شونه هام حلقه کرد و سرم رو کشید تو بغلش…..
صورتم رو تو سینه ی پهن و سفتش مخفی کردم و زار زدم…
خدایا این چه حالی بود که من داشتم..چرا حالم انقدر بد بود…
تو دلم حال و هوای عجیبی به پا بود..سورن انقدر برای من عزیز بود و خودم تا حالا نفهمیده بودم؟…
نمی دونم چقدر گذشت که با احساس نفس تنگی سرم رو از تو بغلش دراوردم و بهسرعت اسپری زدم…
بازوم تو دستش اسیر شد و کشیدم سمت تخت، نشوندم و سرم رو چرخوند سمت خودش:
-خوبی عزیزم؟..
نگاهم رو تو چشم هاش دوختم..قرمز تر از قبل بود و نم کوچکی رو هم زیر نگاهش می متوجه شدم…
با متوجه شدن حالش بغضم بزرگ تر شد و سرم رو به تایید تکون دادم…
نگاهم رو حریصانه تو صورتش می چرخوندم..معلوم نبود دیگه می تونم ببینمش یا نه..نمی تمایل داشتم این دقیقه های اخر رو از کف دست بدم…..
چشم هاش رو چند لحظه بست و وقتی باز کرد، اظهار کرد:
-پرند اروم باش..داری برای منم سختش میکنی..خواهش میکنم اروم بگیر..بهت قول میدم همه چی درست میشه..نگران نباش….
با مشاهده کردن حال من داشت اذیت میشد و من این رو نمی تمایل داشتم…
تند شتابزده اشک هام رو پاک کردم و مجدداً اسپری زدم و سعی کردم نفسم رو منظم کنم…
به سختی تبسمه لرزونی روی لبم نشوندم و بهش خیره شدم:
-من خوبم..مضطرب نباش..
صوتی مولین از بیرون اومد که داشت سورن رو صدا می کرد و ازش می تمایل داشت بره پیشش…
دوتایی قد بلند شدیم و مجدداً روبه روی هم توقف کردیم..
زهرخندی زدم و اهسته اظهار کردم:
-شماره ی منو داری..هرموقع گوشی خریدی یه پیام بهم بده تا شمارتو داشته باشم..البته اگه دلبسته شدی….
سرش رو تکون داد و زهرخندم پررنگ تر شد و راه افتادم سمت در اتاق…
دستم روی کف دستگیره ی در بود که سورن با بی قراری آوام کرد:
-پرند..
همینکه چرخیدم، تو بغل گرمش گم شدم..محکم بین بازوهاش گراهی شدم و سرش رو خم کرد و لب های گرمش رو به شقیقه ام چسبوند….
با مکث نسبتا طولانی لب هاش رو جدا کرد و اروم بیان کرد:
-بهشدت مواظب خودت باش..خواهش میکنم..
فرصت نداد جواب بدم..تند ولم کرد و زودتر از من از اتاق زد بیرون…
کف دستم رو روی دهنم فشردم و صدای گریه ام رو خفه کردم…
هنوز نراهی شده دلم داشت از جاش درمیومد..خدایا..
برای اینکه این لحظه های اخر رو از کف دست ندم، سریع تند صورتم رو خشک کردم و چند نفس عمیق کشیدم و از اتاق رفتم بیرون….
میخواستم جلوش وایسم، همش نگاهش کنم برای روزگارهایی که دیگه نیست…
داشتم کم کم رد می دادم..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن