رمان گرداب پارت ۱۶۱

سامیار با آوای سورن چرخید و با مشاهده کردنشون بدون مکث دوید، جوری که نزدیک بود بخوره زمین و به سرعت خودش رو بهشون رسوند….

کنارشون جای گرفت و کف دست دراز کرد و سوگل رو کشید تو بغل خودش و با دست ازادش چند ضربه به صورتش زد و با وحشت آواش کرد:

-سوگل..سوگل جان..عزیزم..

سورن کف دستش رو به طرف سوگل برد که سامیار کف دستش رو با خشم پس زد و غرید:

-کف دست نزن..برو عقب..

سورن هم با خشمگینت نگاهش کرد:

-سامیار حدتو بدون..

سامیار پوزخندی زد و جوابش رو نداد و دوباره سوگل رو صدا زد که سورن با حرص و دلواپسی قد بلند اظهار کرد:

-الان وقت لجبازی نیست..باید ببریمش بیمارستان..

سامیار هم با صورتی که از حرص و اخم ترسناک شده بود، فریاد زد:

-برو گمشو عقب تا یه کاری کف دستت ندادم..خودم میبرم…

مولین که تا حالا خاموشی کرده بود، وقتی متوجه شد جدی جدی داره دعواشون میشه، دخالت کرد و با ملایمت بیان کرد:

-پسرا..الان وقت دعوا نیست..بلندش کنین بیارین داخل خونه..احتمالا فشارش پایین اومده..بیایین من حالشو جا میارم….

سامیار اخمالو و با ترمشاهده کرد به مولین نگاه کرد و اظهار کرد:

-نه میبرم بیمارستان..

-لازم نیست پسرم..بغلش کن بیارش داخل..

سامیار که می دونست اینجوری بهتر از بیمارستان رفتنه، سرش رو تکون داد و دست انداخت زیر سوگل و کشیدش تو بغلش و کشیده شد…..

با قدم های کشیده و محکم جاده افتاد سمت خونه و مولین هم با عجله پشت سرش رفت…

نگاهی به سورن کردم که با دوتا دستش چنگ زد تو موهاش و داد خفه ای کشید…

با تاسف نگاهش کردم و حرکت کردم کنارش و اروم گفتم:

-ازش غمگین نشو..اونم نگران زن و بچشه..

-مگه من نیستم..اون..

مکثی کرد و با تعجب سرش رو چرخوند و نگاهم کرد:

-مضطرب کی؟..

لبخنده مهربونی زدم:

-زن و بچش..دایی جون..

نگاه هاش گرد شد و با تته پته بیان کرد:

-چ..چی..حا..حامله..بود؟..

سرم رو به تایید تکون دادم که همچنان شوکه اظهار کرد:

-تو از کجا درک کردی؟..

-اگه تو هم دقت می کرد میفهمیدی..

سرش رو چرخوند سمت خونه و کمی توقف کرد و بعد یهو با سرعت شروع کرد به دویدن سمت خونه….

خنده ی تلخی کردم و منم پشتش رفتم..

سوگل رو روی کاناپه خوابونده بودن و تو این حالت شکم کمی برامده ش کاملا معلوم بود…

مولین داشت با کف دستگاه فشارسنج خودش، فشار سوگل رو می گراهی شد…

سامیار هم پایین مبل زانو زده بود و کف دست سوگل رو توی کف دستش گراهی شده بود و با اون یکی کف دستش صورتش رو نوازش می کرد….

تبسمی از این همه علاقه و محبتی که به زنش داشت روی لبم قرار گرفت..حتی تو همین مدت کم هم متوجه علاقه ی زیادش شده بودم….

سورن کنار مبل توقف کرد و با چشم هایی براق به شکم خواهرش خیره شد و بدون اینکه نگاهش رو بگیره، به سامیار اظهار کرد:

-چرا بهم نگفتی؟..

سامیار پوزخندی زد و بی توجه به حرف سورن، رو به مامان اظهار کرد:

-چنده؟..

-پایینه..پرند یه لیوان اب قند غلیظ درست شد..یکم نمکم بریز داخلش..بدو تند….

سریع رفتم تو اشپزخونه و کاری که مامان اضافه کرده بود رو انجام دادم…

درحالی که قاشق رو داخل لیوان می چرخوندم، برگشتم تو سالن و سورن و سامیار رو مشاهده کردم که مثل دوتا خروس جنگی بهم زل زده بودن…..

مولین بی توجه به اونا سرگرم سوگل بود و داشت با الکل سعی میکرد بهوشش بیاره…

کمی الکل روی دستش ریخته بود و زیر بینی سوگل گرفته بود…

با آوای سامیار نگاهشون کردم:

-مثلا اگه میفهمیدی، یهو زنگ نمیزدی به زن حامله و سکته ش نمیدادی؟…

-من از کجا می دونستم اینطوری میشه؟..

سامیار با حرص و نگرانی فریاد زد:

-د مرتیکه من یک ساله دارم دنبالت می گردم..خودتو نشون ندادی..نتونستم پیدات کنم..بعد با بی فکری تمام زنگ زدی به این زن میگی من زنده ام؟..تو فکرم میکنی لعنتی؟…..

سورن بی حرف و با شرمندگی سرش رو پایین انداخت و جواب نداد…

دوست نداشتم کسی با سورن اینجوری حرف بزنه زیرا از همه چی خبر داشتم و می دونستم تقصیر زیادی نداشته….

با اخم به سامیار خیره شدم و اضافه کردم:

-بالا سرش داد نزنین..

سامیار موهاش رو چنگ زد و همون لحظه صدای ناله مانند و اهسته ی سوگل بلند شد:

-سامی..ار..

سامیار سریع چرخید و خودش رو به سوگل رسوند و بار دیگر پایین مبل قرار گرفت و کف دستش رو گراهی شد:

-جون سامیار..جونم..

اشک از لای پلک های سوگل زد بیرون و نالید:

-خواب دیدم..خواب دیدم سورن اومده..