رمان گرداب پارت ۱۴۹

سامیار با ذوق از بقیه جدا شد و من رو هم چرخوند سمت خودش و کف دستش رو روی شکمم گذاشت و بیان کرد:

-واقعا؟..چرا به من ناضافه کردی منم حسش کنم؟..

یکه خورده نگاهش کردم:

-چی؟..

-منم می میل داشتم حرکتشو حس کنم..

عسل زد زیر خنده و سولین هم ریز خندید و من با حرص بیان کردم:

-مگه به من گفته بود میخواد حرکت کنه..از کجا بفهمم..

سامیار طلبکارانه اضافه کرد:

-به من چه..هرموقع حرکت میکنه من باید حسش کنم…

نگاهم رو اروم چرخوندم سمت مادرجون و اضافه کردم:

-خداوکیلی سر این سامیار چی خوردی مامان؟..چرا این پسر همیشگی طلبکاره؟…

مادرجون با خنده سرش رو تکون داد و گفت:

-نمی دونم والا..یادم نمیاد اما درکل کسی رو با این خصوصیات اخلاقی تو خانواده نداشتیم..شوهرت یه نمونه نادره مولین جان….

ریز خندیدم و به سامیار که شاکی نگاهمون می کرد نگاه کردم…

سرم رو به معنی “چیه” تکون دادم که چپ چپ نگاهم کرد و جوابم رو نداد…

دستم رو گرفت و کشید سمت مبل و گفت:

-بیا دراز بکش باز مجدداً پس نیوفتی..

چشم غره ای بهش حرکت کردم و روی مبل نشستم و بیان کرد:

-بخاطره دختره جنابعالی من حالم بد میشه..

سامیار با خنده بیان کرد:

-هرکی گل میخواد باید خارشم تحمل کنه..

-الان تو گلی یا دخترت؟..

لب های سامیار بیشتر کش اومد و با تبسمه پررنگی اضافه کرد:

-جفتمون..

خنده ام گراهی شد و کف دستم رو روی شکمم کشیدم و پر احساس بیان کردم:

-تحمل میکنم..

-چی رو؟..

لبخندم عمیق تر شد و با همون لحن گفتم:

-خارِ دوتا گلمو..

سامیار تک خندی زد و کف دستش رو روی صورتم کشید:

-نیست و نابود میکنم اون خاری رو که بخواد به تو اسیب بزنه…

دستش رو از روی صورتم گحرکت کردم و تا خواستم چیزی بگم سولین با لحن شوخی گفت:

-اه بسه بابا حالمونو بهم زدین..

همون لحظه نگاهش به عسل افتاد که کف دست به سینه و شاکی نگاهش میکرد و درجا رنگ عوض کرد و گفت:

-البته این مقلب صحبتا برای تداوم زیستن بسیار مفیده و من همه جوره تاییدش میکنم…

زدم زیر خنده و سامیار هم خنده ش گحرکت کرد و بیان کرد:

-اخه تو که جرات نداری چرا زر میزنی..

سامان نیم نگاهی به عسل کرد و رو به سامیار گفت:

-شر درست نکن بچه..من تازه بخشیده شدم نمیخوام تو دردسر بیوفتم…

با خنده پشتم رو به مبل تکیه دادم و با لذت بهشون چشم دوختم که همچنان کل کل می کردن و تو دلم از خدا میل داشتم دیگه غم رو مهمون خونه هامون نکنه و همیشه شاد باشیم…..

نفس عمیقی کشیدم و همون لحظه آوای الارم تماس گوشیم قد بلند شد…

سرم رو چرخوندم و گوشیم رو از روی عسلی برداشتم که سولین صوتم کرد:

-سوگل ببین بد میگم..

میون حرفش کف دستم رو بلند کردم:

-تورو خدا منو قاطی کل کل های بی پایانتون نکنین…

سولین با قلبخوری نگاهم کرد و داشت از اینکه طرفشو نگراهی شدم شکایت می کرد…

حواسم به گوشیم هم بود و برای اینکه تماس قطع نشه، بدون نگاه کردن به شماره تماس رو برقرار کردم….

با خنده به سامان نگاه کردم و گوشی رو بغل گوشم گذاشتم:

-بله؟..

آوایی از اون طرف خط نیومد و من اصلا فکرم سمت مزاحم تلفنیم نبود و دوباره گفتم:

-الو..بفرمایید..

صدای چند نفس بلند و عمیق تو گوشی پیچید و ابروهام کمی جمع شد:

-الو..

بار دیگر صدای نفس نفسی کشیده شد و قلبهره چنگ انداخت به دلم…

سامیار نگاهم کرد و اظهار کرد:

-کیه؟..

اب دهنم رو قورت دادم و تازه یاده مزاحمم افتادم..

تا میل داشتم به سامیار بگم “مزاحمِ و باز هم حرف نمیزنه” آوای خش خشی تو گوشی پیچید و بعد صدای گرفته و خش داری با بغض آوام کرد:

-سوگل..

صدا اونقدر اشنا و درعین حال محال بود که خشکم زد..

سامیار تمایل داشت گوشی رو ازم بگیره که به خودم اومدم و از جا پریدم و با وحشت بیان کردم:

-شما؟..

همون صوت، بار دیگر با همون لحن صوتم کرد:

-سوگلم..

سریع گوشی رو پایین اوردم و به شماره خیره شدم..باز هم از شمال بود…

دهنم خشک شده بود و نفسم بالا نمیومد..چشم هام گشاده شده بود و کمرم تیر میکشید…

گوشی رو باز بغل گوشم گذاشتم و نگاه های ماتم چرخید سمت سامیار و با ناباوری و پر از وحشت لب زدم:

-سورن..

گوشی از کف دستم افتاد و زیر پام خالی شد و داشتم پخش زمین میشدم که کف دست های محکمی زیر بغلم رو گحرکت کرد و اجازه سقوط بهم نداد….

پایان فصل اول

****