رمان گرداب پارت ۱۴۴

نگاهش سرد شد و پوزخندی زد:

-چرا؟..

با التماس صداش کردم:

-سامیار..حالش خوب نیست..

مثل بچه های لجباز اما آزرده نگاهم کرد که سرم رو با تمنا روی شونه ام کج کردم و با نگاه و ابرو اشاره کردم تا کمی کوتاه بیا….

از جاش تکون نخورد و همینطور سرد به مادرجون نگاه می کرد…

با قدم های کوتاه و اروم جلو حرکت کردیم و بهش که رسیدیم مادرجون چنگ زد به پیمسیرنش و محکم سامیار رو تو اغوشش گحرکت کرد…..

صوتی گریه ش که کشیده شد، من و عسل هم زدیم زیر گریه…

سامیار رو محکم گراهی شده بود و تو بغلش می فشرد اما اون هیچ حرکتی نمی کرد…

دست هاش رو صاف دو طرفش نگه داشته بود و بالا نمیاورد تا دور مادرش حلقه کنه…

قلبم برای گریه ها و حالت مظلومانه ی مادرجون سوخت…

قدمی جلو راهی شدم و کف دستم رو روی بازوش سامیار گذاشتم تا متوجه ام بشه…

داشت مستقیم به روبه روش نگاه می کرد و با حرکت من سرش رو چرخوند طرفم…

ملتمسانه و بی آوا لب زدم:

-لطفا..حالش خوب نیست..

چشم هاش رو بست و نفس عمیقی کشید..

با مکث یکی از کف دست هاش رو بالا اورد و روی کمر مادرجون گذاشت…

میون گریه تبسمی زدم..هرچقدر هم دلخور و دلخور بود اما قلب مهربونش اجازه نمیداد بی تفاوت باشه….

مادرجون کف دست سامیار رو حس کرد و گریه ش شمتوجه شدتر شد…

سرش رو از روی سینه ی سامیار برای متوجه شدن صورتش بالا برد و کف دست هاش رو هم دو طرف صورتش قاب کرد….

سر سامیار رو پایین کشید تا هم قدش بشه و درحالی که سر و صورتش رو غرق بوسه می کرد، لرزون نالید:

-ببخشید..ببخش پسرم..چیکار کردم باهات..مادر نادونتو ببخش..اشتباه کردم اما تو ببخش…

بار دیگر زد زیر گریه و بوسه هاش رو از سر گراهی شد..

سامیار رو می بوسید و می بویید و طلب بخشش می کرد…

دستم رو روی دهنم فشردم تا صدای گریه ام قد بلند نشه و به سامیار نگاه کردم که دیده هاش رو بسته بود و دندون هاش رو محکم روی هم می فشرد…..

مادرجون کف دستش رو از روی موهای سامیار کشید تا روی شقیقه ش و همینطور تا روی گونه ش رو نوازش کرد و با زاری گفت:

-الهی قربونت برم..الهی فدات بشم مامان..خبط کردم مادر..باید طرف پسرمو می گرفتم..نادونی کردم..تو ببخش گل پسرم..تاج سرم…..

گریه ش بیشتر شد و قد بلند تر ادامه داد:

-کاش مرده بودم و اون کارو با تو نمی کردم..کاش من جای پدرت مرده بودم..اون به شما ایمان داشت..هیچوقت کاری که من کردمو نمی کرد..کاش میمردم و نمی متوجه شدم بیادگار ما کارت به دکتر و بیمارستان کشیده شده..دردت به جونم……

سامیار نگاه هاش رو باز کرد و از همون فاصله ی نزدیک تو دیده های مادرش خیره شد و گرفته و غمگین لب زد:

-من تا اون موقع هیچ کار اشتباهی تو زیستنم کرده بودم؟…

لب های مادرجون لرزید:

-نه مادر..تو از برگ گلم پاک تر بودی..

سامیار اب دهنش رو قورت داد و با بغض نجوا کرد:

-کسی رو اذیت کرده بودم؟..

-نه قربونت برم..

دو قطره اشک اروم روی صورت سامیار فرو ریخت و به تلخی لب زد:

-پس چرا منو باور نکردی؟..

مادرجون پیشونیش رو روی سینه ی سامیار گذاشت و درحالی که می لرزید با گریه گفت:

-اشتباه کردم مامان..الهی کور بشم و این حال تورو نبینم…

از روی سینه ی سامیار پیجادهنش رو چنگ زد و با همون حالش ادامه داد:

-حق داری..هرچیم بگم کارمو توجیه نمیکنه..اون ندای احمق مغز مارو شست و شو داد..یه سری عکس اورد گذاشت جلومون و یه حرفایی هم زد که هرکی بود باور می کرد..اما من نباید باور می کردم..من مادر توام..نباید باور می کردم..باید می اظهار کردم پسر من این کارو نمیکنه..باید میزدم تو دهنش..من با کارم باعث شدم بقیه هم به خودشون اجازه بدن باهات اون کارو بکنن..ببخش پسرم..ببخش……

سامیار سرش رو عقب برد و با حرص کف دستش رو روی صورتش کشید و اشک هاش رو پاک کرد و لب زد:

-چطوری فراموش کنم لامصب؟..چطوری فراموش کنم نزدیک ترین ادم های حیاتم باهام اون کارو کردن..چطوری یادم بره مادر و برادرم با بقیه همراه شدن و جلوی کلی ادم خار و ذلیلم کردم…..

مادرجون مجدداً سرش رو کشیده کرد و با ملایمت کف دستش رو روی رد اشک های سامیار کشید و مهربون اضافه کرد:

-اگه بخواهی همه رو جمع می کنم و به جای اون موقع تو دهن تک تکشون میزنم و مجبورشون می کنم ازت عذرخواهی کنن..هرکاری بخواهی میکنم..فقط کافیه بخواهی…..

کمی تو صورت سامیار نگاه کرد و بعد دیده هاش رو بست و با بغض ادامه داد:

-فقط دیگه اینجوری نگاهم نکن..دلم طاقتشو نداره..این نگاه ناراحت و دلخورت قلبمو اتیش میزنه پسرم..هرکاری تو بگی انجام میدم….

سامیار به مادرش خیره شد و پوزخندی زد و با مکث، خیلی تلخ اضافه کرد:

-دیگه چه فایده..دوری چندساله من از خانواده ام جبران میشه؟..اون روزگارایی که تو مطب ها و بیمارستان ها گذروندم فراموش میشه؟..تو لجن کف دست و پا زدنم از یاد خودم و بقیه میره؟..نه..دیگه هیچی مثل قبل از اون اتفاق نمیشه……

مادرجون دوباره زد زیر گریه و تکرار کرد:

-ببخشید..ببخشید..راست میگی..جبران نمیشه..ببخشید مادر…

سامیار چشم هاش رو بست و لب زد:

-گریه نکن..

مادرجون اشک هاش رو با یک دستش پاک کرد و اضافه کرد:

-باشه..

ولی نتونست جلوی خودش رو بگیره و بار دیگر زد زیر گریه و نالید:

-چطوری گریه نکنم..متوجه شدن این حال تو داره منو میکشه..در ذهنش گذراندن به حال تو وقتی باهات اون کارو کردیم داره جونمو میگیره..الهی من قربونت بشم پسرکم…..

یهو آوای گریه ش اروم اروم کم شد و سرش خم شد روی سینه ی سامیار و چنگ زد به پیمسیرنش و پاهاش تو یک لحظه خم شد…

سامیار به‌سرعت کف دست انداخت زیر بغلش و نگهش داشت و هممدت جیغ منم قد بلند شد و با هول حرکت کردم طرفشون:

-مولین..وای مولین چی شد؟..

سامیار محکم مادرش رو گرفت و کشیدش سمت مبل و به سختی نشوندش روش…

عسل دوید سمت اشپزخونه و سامان هم به سرعت خودش رو بهمون رسوند…

با ترس کنارش روی کف دسته ی مبل قرار گرفتم و سرش رو از کنار تو بغلم گرفتم و اروم با سر انگشت هام به گونه ش زدم:

-مولین..بیدار شو..الهی بمیرم..چی شد..

با گریه به سامیار چشم دوختم:

-سامیار یه کاری کن..

سامیار لیوانی که عسل اورده بود رو ازش گحرکت کرد و اضافه کرد:

-چیه؟..ابه یا اب قند؟..

عسل با هول گفت:

-این ابِ..اب قندم هست..بیارم؟..

-اره بیار..

بعد به سولین نگاه کرد و با لحنی مضطرب و عصبی بیان کرد:

-داروهاش کجاست؟..

سولین هم با لحنی مشابه ی سامیار گفت:

-تو اتاقشه..

درحالی که به سرعت میراهی شد سمت اتاق مادرجون اظهار کرد:

-الان میارم..

سامیار یه مقدار کمی از اب تو لیوان رو توی کف دستش ریخت و به صورت مادرجون زد…

وقتی عکس العملی از مادرجون ندید مجدداً کف دستش رو خیس کرد و روی کل صورتش کشید و بعد چند ضربه ی اروم به گونه ش زد و آواش کرد:

-مولین..آوامو میشنوی؟..

پلک های مادرجون کمی لرزید و من نفس راحتی کشیدم:

-سامیار..پلکش تکون خورد..

آوای نفس عمیق سامیار هم قد بلند شد و دوباره آوا کرد:

-مولین..نگاهاتو باز کن..

سر مادرجون از بغل روی سینه ام بود و کف دستم رو دور شونه هاش گذاشته بودم و به خودم تکیه ش داده بودم….

سرم رو خم کردم و روی موهاش رو بوسیدم و با گریه من هم صداش کردم:

-مامان..تورو خدا دیدهاتو باز کن..داریم از دلواپسی سکته میکنیم..بیدار شو قربونت برم…

سولین با پلاستیکی پر از دارو اومد و با نگرانی و به‌سرعت همه ش رو روی عسلی کنارمون خالی کرد و درحالی که سریع سریع زیر و روشون می کرد، با ترس بیان کرد:

-چی باید بهش بدیم..کدوم قرصش؟..