ابروهاش رو انداخت بالا و چند لحظه همینطور خیره نگاهم کرد و بعد با تعجب اظهار کرد:
-اینو می تمایل داشتی بگی؟..
-بله..
تبسمی زد و گفت:
-پس حق داشتی..حرفم خیلی بد بود ببخشید..
لبخندم پررنگ تر شد و سرم رو تکون دادم:
-می دونم حرفی بزنی پاش میمونی..حالا که قول دادی رعایت کنی، میدونم که میکنی…
پیشونیم رو بوسید و کف دستش رو روی شکمم کشید:
-قول میدم..خیالت راحت…
مجدداً سرم رو تکون دادم و بیان کردم:
-نبیان کردی..تا حالا به اسم دخترمون در ذهنش گذراندی؟..
-نه..
-چرا؟..
-چراکه اسمشو تو باید انتخاب کنی..
با تعجب نگاهش کردم:
-من؟..
سرش رو به شونه ی مثبت تکون داد و با ذوق نگاهش کردم:
-واقعا؟..
-اره عزیزم..
-در ذهنش گذراندم خودت دلبسته شده باشی اسمشو انتخاب کنی..یا شاید مادرجون…
اخم هاش رو تو هم کشید:
-مولین چرا؟..
-چراکه نوه ی اولشه..شاید دلبسته شده باشه خودش اسم براش بذاره…
اخمش شدیدتر شد و محکم و قاطع اظهار کرد:
-به هیچوجه..اسمش حق تواِ..کسی جز تو نمی خوام اسمشو انتخاب کنه…
-غمگین میشه..
نچی کرد و اضافه کرد:
-نمیشه..اون خودشم همین نظر منو داره..حق هر مادریه که خودش برای بچش اسم بذاره…
مهربون نگاهش کردم:
-اما برای احترامم شده باید نظرشو بپرسیم..
-می پرسیم ولی می دونم اون دخالت نمیکنه..مطمئنم…
سرم رو تکون دادم که اضافه کرد:
-بهش فکر کردی؟..
من هم دستم رو کنار دست سامیار روی شکمم گذاشتم و نوازش کردم:
-نه ولی دوست دارم اگه بشه اسمش ترکیبی از اسم من و تو باشه…
-مثلا چی؟..
متفکرانه نگاهش کردم و لب زدم:
-نمیدونم..هنوز انتخاب نکردم اما دوست دارم اینجوری باشه..باید ببینیم از ترکیب اسم من و تو چه اسمی درمیاد….
هومی گفت و اون هم حرکت کرد تو فکر و درهمون حال داشت هنوز شکمم رو نوازش می کرد…
کف دستم رو کشیدم روی کف دستش و بعد انگشت هام رو بین انگشت هاش فرو کردم و دستم رو تو کف دستش جا دادم….
کف دستمون گره خورد تو هم و روی شکمم قرار گرفت..
به سامیار نگاه کردم که لبخند روی لب هاش بود و داشت به دست هامون و شکم من نگاه می کرد….
متوجه ی نگاهم شد و چشم هاش رو چرخوند طرفم و اظهار کرد:
-کی بشه زودتر به جهان بیاد و بغلش کنیم..
لبخند من هم پررنگ شد:
-شادم که اینقدر دوستش داری..قبلا خیلی نگران بودم…
-از چی؟..
نگاهم رو ازش دزمشاهده کردم و لب زدم:
-از اینکه دوستش نداشته باشی و قبولش نکنی..دلواپس بودم که نخواهیش و محبتتو ازش دریغ کنی….
همینطور که من روی کمرم خوابیده بودم و اون به پهلو، رو به من دراز کشیده بود، سرش رو بهم نزدیک کرد و پیشونیش رو به کنار سرم چسبوند…..
لب هاش رو به گوشم کشید و اروم بیان کرد:
-میشه چیزی از تو باشه و من دوستش نداشته باشم؟..
شونه ام از حرارت نفسش کمی جمع شد و بیان کردم:
-بیاد من نه..باید برای اینکه یه تیکه از وجودته دوستش داشته باشی…
-دارم..
-پس چرا میگی چراکه از منه دوستش داری؟..
مکث کرد و بعد اروم تر اظهار کرد:
-چون فکر میکنم اگه مادرش کسی دیگه بود اینقدر برام عزیز نمیشد…
-اینجوری فکر میکنی..وگرنه بچه در همه حال عزیزِ…
-نمیدونم..شاید..
سرم رو چرخوندم طرفش که بینیم روی بینیش مالیده شد و اظهار کردم:
-یعنی به اینم فکر میکنی که مادرش کسی دیگه باشه؟…
ابروهاش رفت بالا و متعجب نگاهم کرد:
-این چه سوالیه؟..
خنده ام گراهی شد از سوال خودم و نگاهم رو ازش دزمتوجه شدم:
-یهو به فکرم رسید..وقتی گفتی اگه مادرش کسی دیگه بود…
گونه ام رو محکم بوسید:
-بهش فکر نمیکنم..نمی تونم فکر کنم..
لب هام رو جمع کردم:
-چرا؟..
-زیرا نمی تونم به نبود تو توی حیاتم حتی فکر کنم..مسرورم که مادرش تویی…
تبسم مجدداً روی لب هام نشست:
-می دونم عصبی میشی ولی می خوام دوباره بگم تا بهم قول بدی که خیالم راحت باشه…
-نمی خوام چرت و پرت بشنوم..
-ولی من اینجوری همش دلواپسم و قلبهره دارم..
-می دونم چی میخواهی بگی ولی نگو..حتی بهش فکر هم نکنم..من یه لحظه هم این حیات رو بدون تو نمی خوام….
تبسمم غمگین شد و با غصه لب زدم:
-خواهش میکنم..
-سوگل..
سرم رو مجدداً چرخوندم سمتش و تا تمایل داشتم حرف بزنم، اجازه نداد و لب هاش رو محکم به لب هام چسبوند….
برای اینکه ساکتم کنه این کار رو کرد و من هم دیده هام رو بستم و هممسیریش کردم…
امروز تا ازش برای اینده قول نمی گراهی شدم خیالم راحت نمیشد..هرچقدر هم ساکتم می کرد باز هم حرفش رو پیش می کشیدم….
انگشت هام رو لابه لای انگشت هاش محکم تر کردم و من هم مثل خودش بوسه ام رو اروم و لطیف کردم….
برای اینکه دردم نگیره داشت تمام تلاشش رو می کرد که بوسه ش نرم و اروم باشه…
با احتیاط چرخیدم طرفش و من هم به پهلو شدم و پاهام رو بین پاهاش فرو کردم…
کف دستش رو از تو کف دستم دراورد و پشت کمرم گذاشت و فشردم به خودش…
نفس که کم اوردم، لب هام رو جدا کردم و پیشونیم رو به پیشونیش چسبوندم و نگاه هام رو بهم فشردم….
نفس زنان و اروم گفتم:
-برای اینکه خیالم راحت بشه سامیار..
با لجبازی، دوباره لب هاش رو به لب هام چسبوند و اجازه نداد حرف بزنم…
برای اینکه اذیتم کنه این دفعه محکم و بدون هیچ رحمی لب هام رو بین لب ها و دندون هاش می فشرد….
صورتم جمع شد و اخم هام تو هم رفت اما من هم لجبازتر از خودش بودم…
صوتی اخ دردناکم رو تو گلو خفه کردم و نگذاشتم به گوشش برسه و بفهمه درد دارم…
داشت حرصش رو سر لب های من خالی می کرد..
درهمون حال سری به تاسف تکون دادم که لب هاش رو جدا کرد و با نفس نفس اظهار کرد:
-برای خودت متاسف باش..
-بسیار بچه ای..
-من یا تو؟..با این حرفای بچگونه و مسخره ت..
سر انگشت هام رو روی لب هام کشیدم و بیان کردم:
-مگه گفتم همین الان قراره بمیرم؟..
با حرص و خشم غرید:
-خفه شو..
-حتی برای اینکه خیال منو راحت کنی هم کف دست از لجبازی برنمیداری…
-اگه این از نظر تو لجبازیه، اره اصلا من لجبازم..مشکلی داری؟..
چپ چپ نگاهش کردم:
-مشکل که خیلی دارم ولی نمیدونم تو می خواهی بشنوی یا نه…
نگاه غره ای رفت:
-نه..نمی خوام بشنوم..
-بعد میگم بچه ای بهت برمی خوره..من که قرار نیست بمیرم اما با قول تو خیالم راحت میشه…
-من هیچوقت قاما که نتونم بهش عمل کنم نمیدم..خصوصا به تو…
از لاک لجبازی و حاضر جوابی دراومدم و با التماس بیان کردم:
-خوبه الان من با این بچه تو شکمم، همش ترس و قلبهره ی اینده رو داشته باشم؟…
-نداشته باش..منم نترسون با این حرفات..خودم با فکر زایمان تو اعصابمم شخمی هست، دیگه تو بدترش نکن….
-سامی؟..
-زهرمار..
خنده ام گرفت از درجا جواب دادنش و گفتم حالا که غد بازی و التماس جواب نمیده، حداقل کمی ناز بیام و لوندی کنم شاید جواب داد….
کف دستم رو روی صورتش کشیدم و نوازشش کردم و با ناز گفتم:
-مرگ و حیات من دست خودم نیست..
عصبی و خشن گفت:
-خفه شو..خفه شو..
با ترسی که کاملا حسش می کردم، کف دستش رو پشت کمرم گذاشت و چسبوندم به خودش و تکرار کرد:
-خفه شو..
-گوش کن ببین چی میگم..
-نمی خوام گوش بدم..اعصابمو خورد نکن..اذیتم نکن…
جمله ی اخرش به قدری ملتمسانه بود که قلبم براش سوخت و بغلش کردم:
-نمی خوام اذیتت کنم سامیار..ببین چی میگم اصلا..
نگاه هاش رو بست و کف دست هاش رو دورم محکم تر کرد و اروم بیان کردم:
-مرگ و حیات همه ی ادمها کف دست اون بالاییه..ما نمی تونیم براش تصمیم بگیریم..ولی من بهت قول میدم به تمام کف دستورات دکترم عمل کنم تا زایمان راحت و بدون خطری داشته باشم…..
دستم رو مهربون به صورتش کشیدم:
-نترس..روزگاری هزاران نفر زایمان میکنن و فارغ میشن..منم یکی از اونا..اگه اصرار میکنم فقط می خوام با خیال اسوده برم اتاق عمل..نمی خوام نگرانی داشته باشم….
-تو مشکلی نداری..چرا باید دلواپس باشی؟..
-فقط یه مضطربی ساده ی مادرانه اس..
موشکافانه نگاهم کرد و با تاکید گفتم:
-باور کن..جدی میگم..
-این اصرارت نمیذاره باور کنم..دکتر چیزی بهت اضافه کرده؟..حرفی زده؟…
-نه عزیزم..دکتر چی میخواد بگه..اگه مشکلی هم باشه به من که حامله ام نمیگه..هممسیرمو صدا میکنه که اونم همیشه خودت باهام بودی..اگه چیزی بود به تو می اضافه کرد نه من…..
با حرص بیشتری اظهار کرد:
-پس غلط میکنی الکی نگرانی و منم می ترسونی…
-این نگرانی رو بیشتر زنهای باردار دارن..خصوصا اگه بچه ی اولشون باشه..اونا شوهرشون خیالشونو راحت و ارومشون میکنه اما شوهر من….
یک ابروش رو انداخت بالا و طلبکارانه بیان کرد:
-شوهر تو چی؟..
با حرص غر زدم:
-شوهر من فقط بلده چراکهه بزنه و داستان درست کنه…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن