یکه خورده، قد بلند اظهار کردم:
-تا اونجا اومدی؟..دیدی منو؟..پس چرا نیومدی پیشم..می دونی چه حالی داشتم؟…
-میدونم..دو روزگار اونجا بودم ،خیالم که از امنیتت راحت شد برگشتم..کلی هم حرص می خوردم وقتی کلاه سویشرتتو میکشی رو سرت و اونطوری میدویدی و اهنگ گوش میدادی….
با مشت شروع کردم از پشت به زدنش و با حرص گفتم:
-بسیار بدجنسی..چطور قلبت اومد منو اونطوری ببینی و نیایی جلو..بی شعور..بی احساس…
برگشت طرفم و مشت هام رو مهار کرد و کشیدم تو بغلش و با خنده اضافه کرد:
-خوب کف دست بزن پیدا کردی و جمتوجه شدا هرچی قلبت میخواد میگیا…
-ولم کن..یک هفته قهرم و باهات حرف نمیزنم..طرف من…
بی توجه به حرف هام و تقلایی که می کردم، چسبوندم به دیوار و مچ دست هام رو با یک دستش گرفت و برد بالای سرم….
لب هام رو گحرکت کرد بین لب های داغش و محکم شروع کرد به بوسیدنم….
حرف تو دهنم موند و با دیده های گرد شده نگاهش کردم..
چه امشامگاه دست و دلباز شده بود و هی جمله های دلنشین میگفت و از هر فرصتی برای بوسیدنم استفاده میکرد….
برعکسِ همیشگی که حتی تو بوسیدن هم خسیس بود و من رو دق میداد تا کمی نوازشم میکرد و میبوسید….
لب هاش رو که جدا کرد با دیده های گرد شده اظهار کردم:
-باور کن دارم بهت شک میکنم..امشامگاه یه چیزی زدی تو..
شلیک خنده ش به هوا راهی شد و من گیج و مات نگاهش کردم…
می تونستم قسم بخورم که تا حالا حتی یک بار هم نشده بود که انقدر بلند و خوشگل بخنده…
هنگ کرده بودم و باورِ این شامگاه دلربا برام واقعا سخت بود..کاش دیگه همیشه همینجوری بمونه و باز از فردا برنگرده به تنظیمات کارمنزل…..
***************************************
نزدیک چهار ماهگی بودم و شکمم کمی جلو اومده بود..صورتم تپل تر شده بود و علائم بارداری داشت تو بدنم کم کم خودش رو نشون میداد…..
عسلِ احساساتی من می بیان کرد زیبا تر شدم و بعد بغض می کرد و میبیان کرد “دارم مولین قشنگی میشم”….
بهش می لبخند زدم ولی خودم هم احساساتی تر از همیشه شده بودم و انگار این دفعه هم حق با سامیار بود که می اظهار کرد بارداری بهشدت روم تاثیر گذاشته…..
سامیار..نمی دونم چه جوری باید این روزگارها توصیفش کنم…
انگار بارداری من اون رو هم تغییر داده بود و مهربون تر و صد البته نگران تر از همیشه شده بود….
با یه اخ کوچک من رنگش می پرید و به شدت هل میشد و عین پروانه دورم میگشت…
با اینکه هنوز عکس العملی نسبت به بچه مون نشون نمیداد ولی راهی شدارش پر بود از دلواپسی های همسرانه و پدرانه….
اگه چیزی هوس می کردم، کافی بود لب تر کنم تا هرجور شده برام فمسیرم کنه…
خودش که می بیان کرد تمام کارهاش بیاد منِ و هیچ ربطی به فرزندش که ماهِ دیگه جنسیتش معلوم میشد نداره….
و خودم..پر از حس های جذاب بودم و داشتم دورانِ به شدت شیرینی رو تجربه می کردم…
ذره ذره بزرگ شدنِ فرزندم رو حس می کردم و واقعا جنسیتش برام فرقی نداشت..فقط دوست داشتم هرچه زودتر بغلش کنم و بوی بهشتیش رو نفس بکشم…..
مادرجون، این مادر قلبسوز که داشت جای خالی مادرم رو همه جوره و حتی بیشتر پر میکرد و از هیچ کاری برام دریغ نمی کرد و لحظه شماری میکرد برای به جهان اومدن نوه ش…..
هر دفعه که دیدهش به شکمم می افتاد، اشک تو چشم هاش جمع میشد و حسرت می خورد که چرا شوهرش نیست تا این روزهارو ببینه…..
سولین با اینکه هنوز اتاقی ولیده نکرده بودیم ولی هرروزگار وسیله ی جدیدی می خرید و برامون می اورد…
از نظر سامان هرروزگار انگار یک ماه می گذشت که تا من رو میدید، می سؤال کرد چقدر دیگه مونده تا برادرزاده ی به قول خودش عزیزتر از جونش به جهان بیاد…..
این خانواده ی دلبسته شدنی داشتن همه جوره من رو شرمنده می کردن…
جای خالی تک تک اعضای خانواده ام رو پر کرده بودن و هیچ کمبودی از این نظر نداشتم فقط اگه مشتاق دیداری دست از سرم بر میداشت….
با اینکه مادرجون و سامان بودن ولی قلبم به شدت برای مادرم و پدرم و سورن تنگ شده بود…
این روزها خیلی یادشون می کردم..قلبم می خواست تو این روزهای شیرین کنارم بودن و اون ها هم طعم نوه دار شدن رو می چشیدن….
همدم تنهایی هام عکس هایی بود که ازشون داشتم و هروز با جنین تو شکمم حرف میزدم و براش از مادربزرگ و پدربزرگ و دایی می اضافه کردم که هیچوقت نمی تونست ببینه…..
عاشق شدم با اینکه نبودن باز هم خانواده ی مادریش رو بشناسه…
جز مادرجون و سولین که عموش بود و عسل که حکم خاله رو براش داشت، دیگه کسی رو نداشت…
خانواده کوچک و کم جمعیت اما به شدت دوست داشتنی داشتیم…
با وجودِ همین چند نفر و یاده کسایی که بسیار بی رحمانه از دست داده بودم هم احساس خوشبختی می کردم….
اگه بودن که دیگه دنیا برام گلستان میشد اما حالا که نداشتمشون هم با یادشون خرسند بودم…
می دونستم با وجوده روزهای تلخی که گذرونده بودم ولی داستان های جذاب و شیرینی داشتم، برای این فرزندی که پاداش تمام سختی هام بود، در اینده تعریف کنم…..
از پدر و مادرم می تونستم براش بگم که جونشون رو هم به پای عشقشون داده بودن…
از دایی فداکاری می تونستم بگم که جونش رو صادقانه برای خواهرش که تنها داراییش تو این جهان بود، داده بود…
از پدربزرگ پدریش هم می تونستم بگم که برای پاک زندگی کردن و شرافتش، غیرتمندانه جون داده بود….
بیشتر از هر کسی، داستان های بسیار زیادی از پدرش داشتم براش بگم…
پدری که سخاوتمندانه روی تمام بلاهایی که زنش براش درست کرده بود، دیده بسته و به پای عاشق شدنش مونده بود….
پدری که تا پای مرگ هم حرکت کرد و برگشت تا این حیات پایدار بمونه…
وقتی فکر می کردم، میمشاهده کردم کم بلا سر این پسر دوست داشتنی نیاورده بود…
از با کلک وارد زندگیش شدن تا جاسوسی کردن و چندین بار نارو زدن بهش و عذاب هایی که با رفتنم پیش دشمنش، باعثش شده بودم….
شاید بزرگ ترین ثواب شاهین تو این جهان، اشنا کردن من و سامیار باهم بود…
همینطور داشتم تو گذشته ام پرسه میزدم که با آوای مادرجون به خودم اومدم…
نفس عمیقی کشیدم و نگاهِ ماتم رو از دیدار روبه روم گراهی شدم و با تبسم به مادرجون نگاه کردم:
-جانم؟..
جواب تبسمم رو با مهربونی داد:
-کجایی تو..چقدر آوات کردم متوجه نشدی..
-ببخشید تو فکر بودم..جونم؟..کارم داشتین؟..
یه بشقاب پر از میوه های پوست گرفته شده و تیکه تیکه کرده، به همجاده یک چنگال کوچک به طرفم گراهی شد:
-اینقدر فکر نکن دختر..بیا میوه بخور..بشقاب رو خالی ازت پس میگیرم…
-خیلی دیگه دارین لوسم می کنینا..
عسل که روی مبل کمی اون طرف تر جای گرفته بود، با خنده بیان کرد:
-خدا بده شانس..
مادرجون با تبسم مخصوص خودش نگاهش کرد و اظهار کرد:
-بذار نوبت تو که شد، تورو هم لوس میکنم..من که بین عروسام فرق نمیذارم…
صورت عسل به انی قرمز شد و من و مادرجون قد بلند زدیم زیر خنده…
سولین که تازه از اتاقش بیرون اومده بود، آوای خنده هامون رو شنید و اظهار کرد:
-همیشگی به خنده..
تبسمی بهش زدم که چشمکی زد و گفت:
-به چی میخندین..بگین ما هم همجادهیتون کنیم..
مادرجون درحالی که از جاش قد بلند میشد با همون خنده روی لب هاش اظهار کرد:
-ذکر و خیر خودت بود..
من بار دیگر زدم زیر خنده و عسل با صورتی که دیگه از این قرمز تر نمیشد سرش رو پایین انداخت….
سولین نگاهش رو از مادرجون به سمت عسل چرخوند و گفت:
-چی پشت سر من…
یهو حرفش رو خورد و با تعجب و تبسم اضافه کرد:
-اِ تو چرا این شکلی شدی عزیزم..ببینمت..
نگاه هام از “عزیزم”ی که بیان کرد و لحن پر محبتش گرد شد و عسل هم یکه خورده نگاهش کرد…
مادرجون حرکت کرد سمت اشپزخونه و درهمون حال با خنده بیان کرد:
-ولین از دست شما جوونا..
و زیرا من بهش نزدیک تر بودم، صوتی خیلی ارومش رو گوش دادم که اظهار کرد:
-الهی شکر..
دیده هام رو بستم و من هم تو قلبم تکرار کردم “الهی شکر”..
بعد چشم هام رو باز کردم و با تبسم به این دوتا رسوا خیره شدم که عسل داشت میگفت:
-چی میگی جلوی مادرت..خجالت بکش..
سولین روی کف دسته مبلی که عسل قرار گرفته بود، جای گرفت و بیان کرد:
-از چی خجالت بکشم..عزیزمی دیگه..
چشم های عسل برق زد و من هم تبسمم پررنگ تر شد..
عسل برخلاف ذوقش، داشت دعواش میکرد و همینطور داشتن با هم کل کل میکردن و من هم بهشون می ریز خندیدم که آوای قد بلند و یهویی در رو که به ضرب باز شد، گوش دادم و بی اختیار تو جام پریدم…..
با ترس و دیده های گرد شده به جادهرو چشم دوختم که سامیار داشت می اومد داخل…
سامان بلند و با کمی حرص گفت:
-چه خبرته؟..درو از جا دراوردی..این چه مقلب وارد شدنه…
کف دستم رو روی سینه ام گذاشتم و اضافه کردم:
-وای سامیار ترسوندیم..
صورتش برافروخته بود و عصبی به نظر میرسید..
از جام قد بلند شدم و با تردید بیان کردم:
-چیزی شده؟..چرا…
نگذاشت جمله ام رو کامل کنم و عصبی پرید تو حرفم:
-اینو شما باید جواب بدی خانم..
ابروهام پرید بالا و بهت زده بیان کردم:
-چی شده؟..
مادرجون که با صوتی ما از اشپزخونه بیرون اومده بود، از پشت سرم گفت:
-چی شده مادر؟..چرا اینقدر عصبانی هستی؟..
سامیار کف دست هاش رو از زیر کت مشکی رنگش، به کمرش زد و با پوزخند و آوای بلند اضافه کرد:
-از دختر خانمت بپرس..
نگاهِ همه چرخید سمت من که گیج داشتم به سامیار نگاه می کردم…
خیلی وقت بود دیگه انقدر عصبی نمتوجه شده بودمش و حتی نمی دونستم از چی حرف میزنه و چی رو من باید جواب میدادم….
نگاه گیجم رو به سولین و عسل دوختم و اضافه کردم:
-نمی دونم چی شده..
سولین که حال من رو متوجه شد رو به سامیار اضافه کرد:
-میگی چی شده یا نه؟..
بی توجه به سوال سولین، فریاد کشیدهی زد:
-گوشیت کجاست؟..
شونه هام جمع شد و کف دست هام بی اختیار روی شکمم قرار گراهی شد و بدون اینکه به سوالش فکر کنم، بهسرعت و با ترس اظهار کردم:
-نمی..نمی دونم..
عسل حرکت کرد طرفم و مادرجون هم از پشت بازوم رو گرفت و با تشر رو به سامیار گفت:
-صوتتو بیار پایین..به چه حقی سر زن حامله اینطوری داد میزنی…
باز هم توجه ای به حرف بقیه نکرد و با حرص بیشتری داد زد:
-تو چرا اینقدر چشم سفیدی..من از کف دست تو چیکار کنم…
وقتی دید جواب نمیدم، با رگ های بیرون زده پیشونی و گردنش نعره زد:
-گوشیت کدوم قبرستونیه؟…
بار دیگر از صوتش پریدم و هنگ کرده تو دهنش خیره شدم…
کم کم داشتم حدس میزدم از چی اینطوری داغ کرده و عصبی شده…
با خجالت و شرمندگی سرم رو پایین انداختم که با حرص گفت:
-اهان..انگار فهمیدی چه غلطی کردی..
سرم پایین تر رفت، تا جایی که چونه ام به سینه ام چسبید و موهای بازم از دو طرف صورتم اویزون شد….
آواش بهم نزدیک تر شد و درک کردم اومده جلوتر:
-کجاست اون گوشی لامصبت؟..
زدم زیر گریه که درجا دوباره صوتی نعره ش به هوا حرکت کرد:
-واسه من گریه نکن..گریه نکن تا یه بلایی سر جفتمون نیاوردم…
لبم رو محکم به دندون گراهی شدم که صوتی گریه ام کشیده نشه..
عسل از کنارم اروم گفت:
-کجاست گوشیت برم بیارم براش…
با هق هق و درحالی که نفسم به سختی بالا میومد، بریده بریده نالیدم:
-ت..تو..تو..تو کی…
مادرجون شونه هام رو دربرگراهی شد و مجبورم کرد روی مبل پشت سرم بشینم و عصبی و محکم رو به سامیار گفت:
-سامیار یه بار دیگه داد بزنی از خونه میندازمت بیرون..داره سکته میکنه..بسه دیگه…
سامیار ارومتر ولی همچنان با حرص و عصبانیتی که صداش رو می لرزوند گفت:
-منم بودم با این غلطی که کرده سکته میکردم…
عسل کنارم از حرکت ایستاد و شروع کرد به مالیدن شونه هام و عصبی اظهار کرد:
-هرکاری هم کرده باشه حق نداری سر زن حامله ت اینجوری فریاد بزنی..اگه زنت برات مهم نیست، حداقل به بچه ت فکر کن….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن