خجالت می کشید رابطه شان را برای مادرش شرح بدهد.
افسون او را به آغوش کشید:
_دورت بگردم که اینقدر درد میکشی و دم نمیزنی…خدا لعنت کنه بابکو…فقط تو رو قربانی کرد…چند روزگاره دارن با زن عموت به مادر آذرخش رو میندازن واسه رضایت.
_خب!؟ چیشد؟؟ رضایت داد؟؟
آهی کشید:
_نه….مادر آرش خدابیامرز پاشو کرده تو یه کفش که من قصاص میخوام.
_یعنی عمو اتابک اعدام میشه؟؟
_آره…رضایت ااماای دم مهمه….درسته آذرخش رضایت داده ولی مادرشم یه طرف ماجراست.
دراز کشید و سر روی پاهای مادرش گذاشت:
_خیلی خسته ام مامان….کاش عزرائیل همین امشامگاه جونمو بگیره…به خدا دیگه نمی کشم…نمیدونی چقدر سخته عروس خونبس بشی!! اونم خونبس نامزدت…
افسون کف دستش را مقابل دهانش فشرد و بی صوت هق زد.
قلبش گحرکت کرد برای دختری که در اوج جوانی آنقدر نا امید و خسته بود….
اشک های مهرو یکی پس از دیگری بر تیغهی بینی اش مسیر گراهی شدند.
افسون زیر لبی با خودش مدام زمزمه می کرد:
_خدا لعنتم کنه…
اگر حقایق گذشته را به آذرخش می بیان کرد، اوضاع دخترش تغییر پیدا می کرد؟؟
نمی اطلاع داشت…دو قلب بود…
حاضر بود تمام جانش را بدهد ولی دخترش بیش از این عذاب نکشد.
سه ساعتی کنار هم گپ زدند و درد قلب کردند.
با زنگ خوردن موبایل اش لیوان چای را روی میز گذاشت و پاسخ داد….آذرخش پشت خط بود.
لرزان گفت:
_الو…
آوای مرد در گوشش پیچید:
_آماده شو بیا بیرون…دم در منتظرتم.
_باشه…اومدم.
تماس را قطع کرد و افسون بغض دار اضافه کرد:
_باید بری؟؟
_آره….آذرخش دم دره.
لباس هایش را پوشید و بر گونهی مادرش بوسه زد:
_مراقب خودت باش مولین.
_توئم همینطور عزیزم…زود به زود بیا سر بزن.
_اگه اجازه بده…حتما.
خداحافظی کرد و به سختی از مادرش جدا شد.
کنار شوهرش درون کابین خودرو قرار گرفت ولی قبل از حرکت کردن، تقه ای به شیشهی سمت مهرو خورد.
بابک اخم آلود در شاگرد را باز کرد و رو به دخترش گفت:
_پیاده شو!!
آذرخش_چه خبرته؟! چرا پیاده شه؟؟
مهرو مات اش برد.
بابک بازویش را گرفت و او را بیرون کشاند:
_برو خونه تا من تکلیفمو با این مرتیکه مشخص کنم.
آذرخش دندان قروچه ای کرد و با صلابت سمت شان گام برداشت:
_دردت چیه؟؟ زنمو کجا میبری؟؟
بابک عصبی پرخاش کرد:
_دردم چیه هان؟؟ گفتی رضایت میدین تا برادرم از اعدام رها شه…پس چرا مادرت کوتاه نمیاد؟؟
_من نگفتم رضایت میدیم، اظهار کردم رضایت میدم…از طرف خودم.
_ولی قرار شد رضایت مادرتم جور کنی.
ریلکس به خودرویش تکیه داد و کف دست در جیب شلوارش فرد برد:
_یادم نمیاد همچین قاما داده باشم.
_من دخترمو در ازای رضایت شماها خون بس کردم!!
_بسه!! تو فقط برای جلب رضایت من حاضر شدی مهرو زنم شه….هیچ اسمی از مادرم برده نشد.
بابک مهرو را به سمت منزل هُل داد و رو به آذرخش گفت:
_ازت شکایت می کنم و طلاق دخترم رو می گیرم…تو ما رو فریب دادی!!
از این همه وقاحت و دروغگویی بابک حیرت زده شد.
او فقط قول رضایت از طرف خودش را داده بود…و در ازای آن مهرو را عقد کرد.
اکنون پتانسیل این را داشت که بابک را خفه کند…
با دو گام قد بلند خودش را به مهرو رساند و بابک را به عقب هل داد.
دخترک هراسیده بود و دلش بی تابانه به سینه می کوبید.
نکند دعوایی بین شان اتفاق بیافتد؟؟
آذرخش نفس زنان مچ دخترک را گرفت و سمت خودرو هدایت کرد.
با دندان های چفت شده رو به بابک بیان کرد:
_هر غلطی قلبت میخواد بکن…من فقط قول رضایت از طرف خودم دادم….اینکه مادرم راضی نمیشه دخلی بهم نداره….ضمناً یادت باشه مهرو زن قانونی منه…تو که سهلی، گنده تر از تو هم نمیتونن طلاقش رو ازم بگیرن.
درون خودرو جای گراهی شد و با گاز پر شتابی از کوچه خارج شد.
چه خوب که مهرو را صیغه نکرده بود!!
نفس های عمیق و پی در پی می کشید و دخترک از خشم اش می هراسید.
اشتهایی برای شام خوردن نداشتند.
مهرو به اتاقش رفت اما خواب اش هم نمی برد.
از طرفی فردا دورهی آموزش آشپزی داشت و باید صبح زود بیدار می شد.
چقدر برای این دوره ها ذوق داشت ولی اکنون هیچ….
در اتاق کناری، آذرخش چند تکه یخ درون لیوان انداخت و روی آنها ویسکی ریخت تا بنوشد.
برای اولین بار از مادرش راضی بود…از اینکه کوتاه نمی آمد و طبق خواستهی او پیش می حرکت کرد.
ظاهراً دل صنم به رحم رسید و قصد داشت وظایف مادرانه اش را در حق پسر فوت شده اش ادا کند.
****
مهرو مشغول صبحانه خوردن بود که آذرخش وارد آشپزخانه شد.
نیم نگاهی روانهی مرد کرد:
_صبح بخیر.
_صبح بخیر….سروین کجاست؟؟
_خوابه فک کنم.
ابروانش به هم گره خوردند و مقابل مهرو نشست.
لقمه ای از نیمرو را خورد:
_یه لیوان چایی بریز برام….امروزگار میری رستوران؟؟
توقف کرد و سمت چای ساز راهی شد:
_بله.
_می رسونمت.
_اگه کار دارین مزاحمتون نمیشم.
از تغییر پیدا کردن لفظ دخترک اصلاً خوشش نمی آمد.
یک روزگار او را مفرد آوا می زد و روزگار دیگر جمع می بست…
بدون توضیح اضافی جواب داد:
_هم مسیریم.
پس از رساندن مهرو به رستوران، به جای راهی شدن به گالری فرش، سوی ندامتگاه اتابک مسیری شد.
به سختی توانست زندان بان و مامور را راضی کند که اجازهی ملاقات با اتابک را بدهند.
چند هفته پیش رضایت داده بود و امروز قصد کرد سوالات ایجاد شده در ذهنش را از اتابک بپرسد.
هممسیر یکی از نگهبانان به سمت سالنی هدایت شد.
او را متوجه شد و طبق معمول به هم ریخت…
قاتلِ تنها برادرش بود…
رو به روی اتابک قرار گرفت و خیره اش شد.
دندان بر هم سابید و صدای گرفتهی اتابک در گوشش پیچید:
_آقای ملک زاده…ممن…
کف دستش را بالا گحرکت کرد و میان کلامش پرید:
_واسه گوش دادن تشکر یا هر چیز دیگه ای نیومدم.
_پس چی؟؟ باهام چه کار دارین؟؟
_چند تا سوال ازت دارم و تو باید رک و راست جواب بدی!!
اتابک آب دهانش را فرو داد:
_باشه.
کف دستانش زیر میز مشت شدند:
_شروین هوشمند رو از کی و کجا می شناسی؟؟
متعجب شد و رنگش کمی پرید:
_زیاد نمی شناسمش…در حدی میدونم که تمایل داشتگار مهرو بود و قرار شد برای من وکیل بگیره ولی تو زرد از آب در اومد.
آذرخش پوزخندی زد:
_قبل تر چی؟؟ جایی نمشاهده کردیش یا باهاش گپ نزدی؟؟
تمام تلاشش بر این بود که بفهمد شروین در قتل آرش کف دست داشت یا نه…
اتابک شامگاه عروسی مهرو و آرش را به یاد آورد…
بابک به او گوشزد کرده بود که از آن دیدار مخفیانه با شروین هیچکس نباید خبر داشته باشد.
لبش را با زبان تر کرد:
_نه….نمتوجه شدمش.
ابروی آذرخش بالا پرید:
_مطمئنی؟؟ شب عروسی آرش چی؟؟
_هیچ ملاقاتی باهاش نداشتم….توی عمرم هم کلامش نشدم.
مشت محکمش را بر میز کوبید:
_شِر تحویل من نده!! داری دروغ میگی…تو و بابک و زنش، شامگاه عروسی آرش با شروین حرف زدین….به نفعته بگی اون شامگاه چی بهتون بیان کرد.
دو قلب بود و نمی اطلاع داشت بگوید یا نه…
بابک که از خشم آذرخش نسبت به شروین خبر داشت و تاکید کرد هیچکس از آن دیدار مطلع نشود، اکنون خودش آزادنه میچرخید و اتابک را در این دام انداخت….
برادرش هیچ کاری برایش نکرد و تنها با حماقت هایش او را بیش از پیش اسیر کرد.
_آره مشاهده کردمش…اما زیاد باهاش صحبت نک….
_دروغ نگو!! من تمام فیلم های ضبط شده رو متوجه شدم….تک به تک حرفاش رو بازگو کن.
_باشه…باشه….میگم.
دم عمیقی گرفت و ادامه داد:
_اون شب حدودا یک ساعتی از اومدن من و خانوادم به تالار می گذشت…قبلِ اومدن بچه ها، دنبال بابک می گشتم ولی ندیدمش و وقتی بهش زنگ زدم بیان کرد بیرون از تالاره….بعدشم از من تمایل داشت برم پیشش.
_خب؟؟ بقیه اش؟؟
اتابک به چشمان مرد جوان خیره شد:
_وقتی راهی شدم، شروین اونجا بود و داشت با بابک و افسون مشاجره می کرد…از برادرم سؤال کردم کیه و چی میخواد که اظهار کرد میل داشتگار مهروئه و اومده میگه عروسیِ آرش و دخترتو به هم بزن…
_چی؟؟ چرا می خواست عروسی بچه ها رو به هم بزنه؟؟
_دقیق نمیدونم ولی خوب یادمه که شروین بدجور مست و پاتیل بود…طوری که به زور جاده می رفت…از بابک تمایل داشت عروسی رو به هم بزنه تا خودش بتونه با مهرو ازدواج کنه.
آذرخش مات و مبهوت به اتابک چشم دوخت…
یعنی حقیقت را می گفت؟؟
یعنی شروین در مرگ برادرش دخالتی نداشت؟؟
پوزخندی زد…او به هیچکس اعتماد نداشت:
_یک کلام از حرفات حقیقت ندارن…ببین من خوب میدونم شروین اون شب ازت تمایل داشت برادرم رو بُکشی…اون حروم زاده دیده مشاهده کردن خوشحالی آرش رو نداشت.
اتابک سرش را به چپ و راست تکان داد:
_نه به جون بچه هام نه…شروین از من نخواست آرش رو به قتل برسونم.
_باور نمی کنم.
_آقای ملک زاده به نظرت اگه شروین ازم می خواست قاتل آرش بشم، اینقدر خودمو عذاب میدادم؟؟ قطعاً نه….من اگه همدست شروین بودم، اونو هم لو میدادم…شاهدم داشتم…افسون و بابک اونجا بودن.
پیشانی اش را فشرد و باورش نمی شد…اگر چه حرف هایش منطقی بودند.
یعنی همهی این ها فقط یک سو تفاهم بودند؟؟
اتابک ادامه داد:
_اون فقط می تمایل داشت مهرو رو به دست بیاره و ابداً به من یا بابک ناضافه کرد که آرش رو بُکشیم…به جون سه تا بچم راست میگم.
_پس چرا بابک ملاقات اون شامگاه رو انکار کرد؟؟
_بابک از شما میترسه و میدونه روی شروین حساسین واسه همین چیزی ناظهار کرد…ببین آقا…من قاتلم…هر چند از نظر خودم غیر عمد بود ولی قبول دارم که جون یه آدم رو گرفتم و گناه بزرگی انجام دادم.
آذرخش با ذهن درگیر و ابروان پیوند خورده به اتابک گوش داد.
_شما در حق من لطف کردی و رضایت دادی…با اینکه میدونم مهرو رو خونبس بردی…الانم نمیگم رضایت مادرتون رو فمسیرم کن یا هر چیز دیگه ای…من حقم مرگه و نمیدونی چه عذاب وجدانی رو دارم تحمل می کنم…تمام چیزایی که گفتم حقیقت محض ان….باور کن.
بی حرف از ندامتگاه خارج شد و درون خودرو جای گرفت.
شقیقه هایش را عصبی و محکم فشرد…سرش در مرز منفجر شدن از درد بود.
مشتی به فرمان کوبید…
شروین در قتل آرش دستی نداشت و همه چیز یک سوتفاهم بزرگ بود…
اکنون چه باید می کرد؟!
سروین را از خونه اش بیرون می انداخت؟؟
نمی خبر داشت….
سمت گالری فرش به راه افتاد اما هنوز هم ذهن اش درگیر بود.
مهرو زودتر به منزل بازگشت و پس از تعویض لباس هایش به آشپزخانه راهی شد.
نگاهی به سروین انداخت و آرام گفت:
_تو….تو خواهر شروینی!؟
این اولین مکالمهی هر دویشان در خلوت و بدون حضور آذرخش بود.
برگشت و ابرویش را بالا پراند:
_آره…چطور؟؟
_هیچوقت برادرت رو نمی بخشم…اون باعث شد توی زندگیم بسیار عذاب بکشم.
_نکنه اون تحفه ای که قلب شروین رو برد، تو بودی؟؟
_درسته…و همون کسی که بارها به خاطر برادر نامردت ضربه خورد.
_والا از خداتم باشه که اون بی عقل عاشقت شد.
اشاره به خونه زد و با کنایه ادامه داد:
_هر چند که اقبالت قد بلنده و الانم چیزی رو از کف دست ندادی.
آذرخش نبود که ببیند سروین چگونه با مهرو حرف می زند…
چپ نگاهش کرد:
_اگه اقبالم قد بلند بود که عروس خون بس نمی شدم….
سروین تمسخر وار گفت:
_آخی عزیزم…بهشدت سخته…هم عروس خون بس بشی و هم هوو داشته باشی…
مهرو با حرص دندان بر هم فشرد و سروین به دروغ اضافه کردن هایش ادامه داد:
_تا قبل از اومدن تو، آذرخش همواره شامگاها پیش من بود….گرچه الانم به دور از نگاه تو، کم و بیش سراغم میاد….اما خیالم راحته دو روز دیگه که قلبشو زدی باز مثل قبلاً ها جاش کنار منه…توی خلوتمون بار ها تکرار کرد که هیچ زنی به لوندی و قلببری من براش پیدا نمیشه…
مهرو نفس های قد بلند می کشید و دلخور شد.
آذرخش همسر اجباری اش بود و هیچ کششی نسبت به او نداشت ولی همچون تمامِ زن ها قلبش نمی تمایل داشت جنس مونث دیگری اطراف شوهرش باشد.
شاید تا قبل از اامان رابطه شان، راضی بود که آذرخش با سروین باشد و هیچوقت برای رابطه سمت او نیاید ولی اکنون دوست نداشت شوهرش را با زن دیگری تقسیم کند.
سروین کف دست روی قفسهی سینهی خود فشرد و با ذوق اظهار کرد:
_نمیدونی چقدر قربون صدقم میره و هوامو داره…به اخم و تخم اش نگاه نکن که گاهی سرم داد میزنه….از کارای آذرخش توی خلوت مون میتونم بفهمم که عاشقمه ولی خب اون یه مَرد مغروره و نمیتونه ابراز کنه.
مهرو خاموشی کرد و چه می توانست بگوید؟؟
آذرخش با بی رحمیِ تمام او را قربانی و پایبند این زن و این خونه کرد…
حسادت نمی کرد اما تمایلی هم به فهمیدن راز های خلوت آذرخش با این زن نداشت….
از درون یخچال سیبی برداشت و حین خروج از آشپزخونه سروین را خطاب کرد:
_به قربون صدقه های توی رابطه و حمایت های مردونهی بعدش قلب نبند….هیچ مردی توی تخت خواب نا مهربون نیست!!
سروین از این جملهی مهرو متعجب شد و دندان بر هم سابید…
به سن و سال اش نمی خورد این گونه حرف زدن…
ولی حقیقت همین بود…
مهرو آنقدر در طول بیست و یک سال زندگی اش زجر کشید که حد نداشت…
درد کشیدن هایی که در ظاهر آزار دهنده اما در بطن ماجرا او را روز به روزگار قوی تر از قبل می کردند.
شب هنگام آذرخش به منزل رسید و بدون خوردن شام بالا حرکت کرد….مهرو نیز در اتاق خودش سرگرم متوجه شدن کلیپ های آموزش آشپزی بود.
تنها کار مورد علاقه اش که الحق در انجام آن استعداد خاصی داشت، آشپزی بود و بس!!
پس از یکی دو ساعت تن خسته اش را بر تخت انداخت و به فکر فرو حرکت کرد.
یاد آرش افتاد و تبسم تلخی گوشهی لبانش جای گرفت.
صوتی شاد و بشاشش در ذهن دخترک پیچید و همین باعث نیش زدن اشک به دیدهانش شد.
یعنی اکنون که زن آذرخش شده بود نباید دیگر به آرش فکر می کرد؟؟
این خیانت محسوب می شد؟؟
آستین لباس را بر نگاهان تر اش کشید و لحظه ای بعد صوتی در اتاق در فضا پیچید.
بفرماییدی اظهار کرد و آذرخش وارد شد…سریع از جا پرید و روی تخت نشست….طبق معمول استرس در جانش رخنه کرد.
مرد جوان با لیوان ویسکی پیش آمد و دورتر از مهرو بر تخت لم داد:
_نخوابیدی هنوز؟؟
دخترک تنش را جمع و جور کرد:
_نه…کاری داشتین اومدین اینجا؟؟
آذرخش به صاف و سادگی مهرو پوزخند کجی زد و مشروبش را سر کشید:
_مگه باید حتما کارِت داشته باشم که بیام پیشت؟!
من و من کنان اضافه کرد:
_خب…خب نمیدونم…گفتم شاید شما حرفی، کاری داشتین…
_من یه نفرم….چرا وقتی باهام صحبت میکنی جمله هاتو جمع می بندی!؟
آذرخش کاملا جدی این موضوع را بیان کرد.
مهرو متعجب شد:
_آخه نمیشه.
_چرا نمیشه؟؟ هوم؟؟ با غریبه که حرف نمی زنی!! شوهرتم.
دخترک سر چرخاند و در قلب پوزخند زد.
شوهر!!
شوهری که باید او را با زن دیگری تقسیم می کرد…
آذرخش آخرین قلوپ ویسکی را نوشید و لیوان را روی عسلی گذاشت.
به جلو خم شد و بازوی مهرو را گحرکت کرد…تن دخترک را سمت خود کشاند و دراز کشید.
مهرو هینی اضافه کرد و نگاهش به نیم رخ مردانه و خواستنی آذرخش افتاد.
سرش بر سینهی مرد بود و طنین تپش های قلبش را به راحتی می متوجه شد.
لب گزید و نکند او باز هم امشب هوایی شده باشد؟؟
نچی کشید و از بودن با آذرخش خوف داشت…علاوه بر ترسش، یادآوری حرف های سروین باعث تنفرش از رابطه داشتن می شد.
فکر به اینکه بارها اندام برهنهی سروین توسط کف دستان قدرتمند همسرش لمس شده اند، حالش را بد می کرد.
او که نمی اطلاع داشت هیچ وقت، هیچ رابطه ای بین آذرخش و سروین نبوده است…
نمی دانست و خودخوری می کرد.
آذرخش چانهی مهرو را گراهی شد و رو به صورت خودش چرخاند:
_چیشده؟؟ چرا نچ می کشی؟؟
بوی الکل را از آن فاصلهی کم به راحتی می توانست تشخیص دهد.
بی توجه به سوال آذرخش، جویا شد:
_مست کردی؟!
بلاخره جمع بستن را کنار گذاشت!!
کف دستش را از زیر تیشرت دخترک رد کرد و پوست نرم کمرش را آماج نوازش هایش قرار داد:
_نه.
بزاقش را قورت داد و کف دست آذرخش را گراهی شد:
_نکن!!
_چرا؟؟
بر تن مهرو خیمه زد و ترقوه اش را مکید.
نفسش بند آمد و لرز بر تنش نشست…
لعنت به سروین که ذهنیت دخترک را نسبت به شوهرش خراب کرد…
ناخن هایش را در کمر مرد فشرد و با زانویش، ضربهی ساکتی به شکم آذرخش وارد کرد.
بغض کرده اظهار کرد:
_پاشو…داری اذیتم میکنی!!
آذرخش کلافه و خمار گونه نگاهش را میان لب ها و دیدهان همسرش چرخاند.
سرش داغ بود و صوتیش خش داشت:
_لا اله الا الله…چته باز؟؟ چرا داری جفتک می پرونی؟؟
قلب به دریا زد:
_من رابطه نمیخوام.
_این بار چرا؟؟ پریودی؟؟ حوصله نداری؟؟ می ترسی؟؟ هوم؟؟ این بار بهونت برای تمکین نکردن من چیه؟!
چند هفته از ازدواج شان می گذشت و هنوز تایم زیادی را با هم سر نکرده بودند…
چند رابطهی اخیرشان را مرور کرد…
هیچ کدام به میل و تمایل داشت او نبودند و هر بار از نظر روحی و جسمی کمی اذیت شد.
لب گزید و سر چرخاند….چه چیزی را بازگو می کرد؟؟
می اضافه کرد سروین حقایق و راز های رابطه اش با تو را به بی رحمانه ترین شکل ممکن در ذهن ام گنجانده است؟!
نه…نباید می بیان کرد!!
لزومی نداشت بفهمد و پیش خودش خیال بیهوده کند.
آذرخش که سکوتش را مشاهده کرد، خم شد و حرص آلود گونهی مهرو را زیر دندان هایش کشید….همزمان با کف دست آزادش نیز پهلوی او را چنگ زد.
آخی از میان لبانش خارج شدند و پچ زد:
_آذرخش…توروخدا برو…امشامگاه آمادگیش رو ندارم.
بازدمش را با غصب روی صورت مهرو خالی کرد:
_بیخود کردی آمادگی نداری!! مگه من مسخرهی توئم که هر بار یه جور برام قر میای؟؟ دو بار هواتو داشتم و بهت بها دادم فک کردی خبریه؟؟ نه خانوم….تو به جای خون اومدی توی این خونه و حق اعتراض نداری…پس الکی دور برندار.
در مستی و عصبانیت حرف هایی را زد که به راحتی باعث تکه پاره شدن دل دخترک شدند.
آذرخش از خون بس متنفر بود، درست….ولی برای عذاب دادن مهرو و خانواده اش که می توانست از این لغات استفاده کند؟! هوم؟؟
قطرات اشک مهرو فرو ریخسریع.
مرد جوان اخم غلیظی کرد و انگشتانش را بر رد اشک ها کشید:
_لازمه باز تکرار کنم از زنهای ضعیفی که تا یه تشر بهشون میزنی کف دستگاه آبغوره گیری شون رو روشن میکنن، متنفرم!؟ مجدداً که شیر فلکهی بی صاحابت رو باز کردی مهرو!!
بر روی تخت نشست و بی صوت اشک ریخت….چه مرگش شده بود!؟
قطعا از حرف های آذرخش که تمام شان حقیقت محض بودند قلبخور شد…
به هر حال آذرخش نیز به خاطر مشروب و پس زده شدن توسط همسرش حال نرمالی نداشت و خشمگین بود.
مهم تر از همه اینکه او اصلاً دلی در سینه اش نبود تا برای مهرو بسوزاند…
تمام فکر و ذکر مرد حول محور همان کلمهی شش حرفیِ نحس می چرخید….
“انتقام”
بی رحم بودن را این اواخر به خوبی از بَر شده بود.
کمر مهرو را چنگ زد و سمت خود کشید:
_ببین الله وکیلی بخوای امشامگاهم بد قلقی دربیاری، به ضرر خودت تموم میشه!!
تقلا کرد و تنش را عقب کشید:
_ولم کن…بهم دست نزن!!
گلوی مهرو را چنگ زد و صورتش را مقابل صورت خود گراهی شد…دیدهان پر غضب مرد باعث پاره شدن بند قلب مهرو از ترس شدند.
هنوز هم از این مرد می هراسید…
از چشمان همچراکه شامگاه اش…از ابروان گره خورده اش…و از خشونتی که ممکن بود دامن گیر اش شود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن