صبح با صوتی در زدن های متوالی بیدار شد.
خسته بود و قلبش نمی تمایل داشت از تخت خواب جدا شود.
عقربه ها ساعت ۱۰ صبح را نشان می دادند.
روی تخت نیم خیز شد و دیدهانش را فشرد.
با آوای دو رگه اش گفت:
_بله؟؟
سروین وارد اتاق شد و نگاهش را از بدن نیمه برهنه و ورزیدهی آذرخش گرفت:
_آقا ببخشید بیدارتون کردم….مهمون دارین.
اخمی میان ابروانش جا گرفت:
_کی اومده؟؟
_میگن اسمشون بابک کلباسیِ….توی پذیرایی منتظرتونن.
گره ابروانش کور تر شدند….بابک اینجا چه کار می کرد؟!
فکرش را بر زبان جاری ساخت:
_ناضافه کرد چی کار داره!؟
_نمیدونم آقا….چیزی به من نبیان کردن.
سری تکان داد:
_خیلی خوب…ازش پذیرایی کن تا بیام.
_نگاه.
سروین بیرون حرکت کرد و آذرخش سمت حمام اتاقش گام برداشت.
دوش مختصری گرفت و موهایش را سشوار کشید.
عجله ای برای دیدن بابک نداشت….یا بهتر است بگویم رغبتی برای ملاقات با بابک نداشت.
طبق عادت این روزگارها تیشرت مشکی رنگش را پوشید.
آذرخش مقابل آینه ایستاد و ناگهان دیدهش به جای بخیه های روی پیشانی و کف دست اش افتاد.
انگشتانش را بر رد زخم ها کشید…
زخم پیشانی اش ناشی از کوبیدن سرش به ستون بیمارستان بود….در همان شامگاهی که آرش را برای همواره از کف دست داد.
و زخم بخیه های دستش مربوط به روزگاری بود که در کلانتری فهمید قاتل آرش، اتابک است.
جراحت هایش خوب شدند…اما هنوز هم رد کمرنگی از آنها به جا مانده بود.
درست برعکسِ ضربه ای که پس از فوت آرش به دل بیچاره اش وارد شد.
نبودِ آرش درد بزرگی بود…
دردی که هیچ وقت جراحت اش خوب نمیشد و رد اش پاک ناشدنی بود.
آهی کشید و سمت پذیرایی راهی شد.
بابک با مشاهده کردن آذرخش ایستاد و دمی گحرکت کرد:
_سلام…ببخش اگه بد موقع مزاحم شدم.
به مبل ها اشاره کرد و رو به روی بابک قرار گرفت:
_سلام…..مشکلی پیش اومده؟!
_نه…یعنی آره.
آذرخش با نگاهان ریز شده سری تکان داد:
_چی شده؟!
سروین با سینی چایی و شیرینی وارد پذیرایی شد.
بابک که می دانست این زن، خواهرِ شروین است، با نفرت نگاهش کرد و ترجیح داد خاموشی کند.
سروین که بیرون رفت، با مِن و مِن بیان کرد:
_راستش…من عقد مهرو و شروین رو به هم زدم.
ابروان آذرخش از تعجب بالا پریدند و حدس میزد مهرو همه چیز را به پدرش اظهار کرده باشد.
با تمسخر و حیرت ساختگی اظهار کرد:
_ای بابا…چرا؟! شروین که مرد خوبی بود!!
بابک زیر لبی فحشی به پدر شروین داد و اضافه کرد:
_نه…از اولشم می دونستم آدم خوبی نیست….کاش همون موقع که شما اوممتوجه شد خواستگاریِ مهرو بهتون جواب مثبت می دادم.
پوزخندی زد و پای اش را بر پای دیگرش انداخت:
_گذشت…من هم اگر پا پیش گذاشتم فقط به این خاطر بود که مهرو رو ناموس خودم می دونستم.
بابک که با قصد و غرض به خانهی آذرخش آمده بود، با چرب زبانی گفت:
_میدونم…میدونم آذرخش خان….شماها اصیل زاده هستین…و توی مرام اصیل زاده ها نیست که ناموسشون رو به حال خودش رها کنن.
حدسِ ادامه حرف هایش خیلی آسان بود.
بی اهمیت به چرب زبانیِ مرد زمزمه کرد:
_نبیان کردین…امروز چیکارم داشتین که اومدین اینجا؟!
بابک آهی کشید:
_من میدونم که بهتر از خانوادهی شما برای دخترم پیدا نمیشه و واقعا شرمنده ام که یک بار دست رد به سینه ات زدم….الان هم حاضرم با ازدواج شما و مهرو موافقت کنم…اما یه شرط دارم!!
بابک زیادی رو داشت!!
ابروان آذرخش از فرط حیرت بالا پریدند.
در سکوت لیوان مشروب را به دهانش نزدیک کرد و بابک ادامه داد:
_در عوضش…از گناه برادرم بگذر و رضایت بده…نذار بچه های برادرم بی پدر شن.
گوشهی لب آذرخش به سمت بالا کج شد:
_عجب!! جنابعالی از کجا اینقدر مطمئنی که من هنوز قصد ازدواج با دخترت رو دارم؟!
_خب…از اونجایی که تو فداکار و جوون مردی و قصدت اینه که زیر پر و بال مهرو رو بگیری.
آرواره های آذرخش به هم فشرده شدند و قلب اش می میل داشت گردن بابک را خُرد کند.
مردک پر رو!!
کمی از نوشیدنی اش را سر کشید.
سعی کرد خونسرد باشد و بلایی به سر بابک نیاورد:
_متاسفانه یا خوشامگاهختانه من از ازدواج با مهرو منصرف شدم…مگه نمی خواستی دخترت رو بدی به شروین؟! پس دیگه ترمشاهده کرد چرا!؟ شک نکن خوشبختش میکنه.
بابک وا راهی شد و موهایش را به بالا هدایت کرد:
_آذرخش خان…شروین آدم خوبی نیست…من عاجزانه ازت میخوام که دخترم رو خون بس کنی.
کف دست آذرخش در هوا خشک شد و نفس در سینه اش گره خورد.
او از کلمهی “خون بس” متنفر بود…
بابک با وقاحتِ تمام ادامه داد:
_اینطور که شنیدم شما بختیاریا به رسم و رسوماتی مثل خون بس و خون بها اعتقاد دارین…خب دختر منم به جای خون برادرت بردار و روی پرونده اتابک ر….
_ساکت شو مرتیکه!!
جملهی بابک با عربدهی کشیده آذرخش نیمه تمام ماند.
ترسیده آب دهانش را فرو داد و نگاهانش روی رگ های برجسته شدهی گردن و پیشانی آذرخش دو دو می زدند.
آذرخش از حرکت ایستاد:
_تا به حال مردی به وقاحتِ تو نمتوجه شدم….تو چهطور پدری هستی!؟ با پای خودت اومدی تا دخترت رو خون بس کنی؟؟
انگشتش را در هوا تکان داد….عصبی بود اما استوار گفت:
_برادرت…برادرم رو کُشت….و باید تقاص پس بده….ضمناً مردم لر و بختیاری اونقدر غیرت دارن که ناموس خودشون یا ناموس بقیه رو خون بس نکنن…و تا جایی که من میدونم، سالهاست این رسوم رو کنار گذاشتن.
با اینکه از عربده های آذرخش هراس داشت ولی مقابلش از حرکت ایستاد:
_مگه ادعات نمیشد که مهرو ناموسِ خانوادتونه!؟ خب….بیا و زیر پر و بال ناموست رو بگیر….در عوضش برای برادرم رضایت بده.
_مهرو هنوز هم ناموس مائه…ولی میخوام اینو بدونم….جنابعالی کی هستی که واسه من تعیین می کنی چیکار کنم و چیکار نکنم!؟
بابک با پر رویی برای آذرخش خط و نشان کشید:
_نشونت میدم کی ام….اینطور که مشخصه، قراره کلاهمون حسابی بره تو هم!!
آذرخش کف دستش را به سمت خروجی منزل اش دراز کرد:
_مهم نیست…اتفاقاً من سرم درد میکنه برای دردسر…بفرما بیرون.
بابک چپ نگاهی روانه اش کرد و قبل از بیرون حرکت کردن بیان کرد:
_فقط اینو یادت باشه آذرخش خان ملک زاده…
اخم آلود سمتش چرخید و بابک ادامه داد:
_فردا، پس فردا حق نداری بیای بگی چرا ناموس ما حرکت کرد صیغهی این و اون شد ها!! دختر من، اختیارش با منه….لازم باشه میفرستمش صیغهی مردای پولدار بشه تا دیهی آرش رو جور کنه و بتونم برادرم رو آزاد کنم.
خون آذرخش به جوش آمد.
از غیرت بود!؟
یا از فکر به اینکه بابک چقدر پدر بی لیاقت و پستیست!؟
دستانش مشت شدند ولی با نفس های بلند و عمیق خودش را کنترل کرد.
نباید به کف دست بابک نقطه ضعف می داد…
نباید به سمتش حمله ور میشد و او را زیر مشت و لگد می گرفت…
بابک که بیرون زد، لیوان مشروب را به دیوار کوبید و عربده زد:
_بیشرفِ بی غیرت!!
بابک چگونه می توانست دربارهی ناموس خودش این حرف ها را بزند!؟
الحق که هر مردی لایق پدر شدن نیست.
چقدر احمق بود که خیال می کرد با پرداخت دیه می تواند برادرش را نجات دهد!!
شنبه صبح فرا رسید.
بابک لباس پوشید تا به دادگاه برود.
دیشامگاه ماجرای رفتن به منزل آذرخش و پیشنهاد خون بس کردن مهرو را به خانواده اش اطلاع داد.
طبق معمول مهرو در گوشه ای بی آوا اشک ریخت و افسون جنجال به پا کرد.
قبل از خروج بابک، افسون سمتش راهی شد و کتش را گراهی شد:
_بابک….تو رو به روح مادرت قسم…بچه ام رو بدبخت نکن!! از شر شروین راحت شد….توی دام آذرخش نندازش.
بی حوصله زیر کف دست افسون زد:
_ولم کن زن!! مهرو اگه اصرار نمی کرد با آرش ازدواج کنه، هیچ کدوم از این اتفاقا نمی افتادن….الانم خودش باید این قضیه رو فِیصَله بده.
_آذرخش نمیذاره آب خوش از گلوی مهرو پایین بره…من میدونم….اگه پیشنهاد خون بس رو قبول کنه، مهرو بیچاره میشه.
بابک کفش هایش را پوشید:
_مهرو یا باید خون بس شه، یا صیغهی مردای پولدار بشه تا دیه آرش رو جور کنیم.
افسون پشت دستش کوبید:
_خاک بر سر بی غیرتت بابک….چی داری میگی!؟
_همین که بیان کردم….باید پول دیه رو جمع کنیم تا رضایت بدن.
_اونقدر احمقی که نمیدونی ملک زاده ها لنگِ یه قرون دو هزارِ دیه نیستن….طرف بهترین فرش فروشی رو توی اصفهان داره بعد میاد پول خون برادرش رو می گیره؟؟
بابک پوزخندی زد:
_تجربه ثابت کرده آدما هر چی دارا تر باشن، حریص تر ان.
_واقعاً نمیدونم چی بهت بگم….فقط روزی صد بار دارم خودمو لعنت می کنم که چرا زن توئه بی همه چیز شدم.
_از خدات بود اومدم خواستگاریت….من نمی گراهی شدمت، کی می گراهی شدت!؟
_متاسفم برای خودم…برو به درک….مردک بی غیرت!!
افسون وارد خونه شد و روی مبل قرار گرفت…اشک هایش روانه شدند و قلب اش برای دخترک مهربان اش سوخت.
بابک وارد صحن دادگستری شد و کنار اتابک که رنگ به رخسار نداشت، نشست.
کمی بعد آذرخش از مسیر رسید….با دیدن قاتل برادر عزیزش، خون در رگ هایش منجمد و کف دستانش مشت شدند.
نفس های بلند و عمیق کشید و به همجاده وکیل اش، کمی دور تر جای گراهی شدند.
آقای مختاری اضافه کرد:
_ظاهراً وکیل اتابک نیومده…فکر کنم کلاً بیخیال پرونده شده.
_بعید نیست.
آوایش پر از خشم بود و نفس های کشیده می کشید.
وکیل کنار گوشش پچ زد:
_حالت خوبه!؟
_نه.
تمام لحظات جان دادنِ آرش از مقابل دیدهان آذرخش گذششتابزده.
آقای مختاری لیوان آبی به دستش داد:
_آروم باش!! درک می کنم الان یادِ برادر مرحومت افتادی…اما به خودت مسلط باش…جلوی قاضی هم حدالامکان خونسردیت رو حفظ کن….یه موقع حرف یا حرکتی نزن که از همون بر علیه ات استفاده کنن.
سری تکان داد و به راهرو چشم دوخت.
صنم هنوز نیامده بود.
تلفنش را به نگهبانان تحویل داده بود و بنابراین نمی توانست با صنم تماس بگیرد.
در همین میان حشمت خان و دولیدش بهزاد نیز آمدند.
بهزاد صاحبِ اسلحه یا همان آلت قتاله بود و باید امروزگار در دادگاه حاضر می شد.
کمی بعد مهرو هم رسید اما باز هم خبری از صنم نبود.
بابک دیشب به مهرو گوشزد کرد که نباید در دادگاه حاضر شود ولی او وارد شد…
فقط و فقط به خاطر دفاع از حق و خون آرش!!
بی توجه به پدر و عمویش، گوشه ای بر صنقلبی نشست.
او هیچ وقت برای عمویش بد نمی تمایل داشت اما از کف دستش دلخور بود.
اتابک مهارت نداشت و نباید اسلحه به دست می گراهی شد.
سربازی از سالن مربوطه خارج شد و اعلام کرد که تایم رسیدگی به پروندهی قتل آرش ملک زاده فرا رسیده است.
آذرخش حرصی موهایش را چنگ زد….کاش تلفن همراهش در کف دسترسش بود.
مختاری کنار در ورودی سالن ایستاد:
_آذرخش!؟ بیا دیگه منتظر کی هستی!؟
_صنم….مادرم نیومده هنوز.
مختاری وا رفت:
_یعنی چی؟؟ مگه باهاش هماهنگ نکردی؟؟
_هماهنگ کردم…اما می بینی که نیومده.
_ای بابا…امروزگار حضورش الزامیه.
آذرخش عصبی و کلافه سمت خروجی حرکت کرد تا موبایلش را از نگهبانان پس بگیرد.
چرا به صنم اعتماد کرده بود؟؟
بهیکباره آوای زنانه ای توجه اش را جلب کرد.
سر قد بلند کرد و حیرت زده شد…بر خلاف انتظارش، صنم رسید!!
_سلام…ببخشید دیر کردم.
آذرخش پوفی کشید:
_سلام…داشتم ازت قطع امید می کردم.
_معذرت میخوام پسرم….یه مشکل کوچیک برام پیش اومده بود.
نگاه آذرخش روی زخم کنار لب صنم ثابت ماند:
_اتفاقی افتاده!؟
صنم با انگشتش سعی در مخفی کردن زخم داشت:
_نه…چیزی نیست…بعداً صحبت می کنیم.
_باشه…بریم جلسه شروع شد!!
سری تکان داد و همراه وکیل وارد سالن بزرگ دادرسی شدند.
روی صنقلبی ها جای گرفتند و کمی بعد قاضی، منشی دادگاه، دادستان و هیئت منصفه به سالن آمدند.
داکف دستان پس از کسب اجازه از قاضی شروع به خواندن متن کیفر تمایل داشت کرد.
آذرخش حوصلهی شرح وقایع را نداشت و بی صبرانه منتظر حکم نهایی دادگاه بود.
فقط می میل داشت یک چیز را بشنود…اشد مجازات برای اتابک کلباسی.
سرش را خم کرد و آرام کنار گوش وکیل پچ زد:
_برای بهزاد چه حکمی بریده میشه؟!
آقای مختاری شانه ای بالا پراند و بهآرامی پاسخ داد:
_به جرم حمل سلاح غیر مجاز، و اگر براش معاونت در قتل آرش ثابت بشه، ۳ تا ۱۵ سال حبس داره.
_صحیح.
ساکت شد و فکرش را نمی کرد حکم بهزاد اینقدر سنگین باشد.
قاضی رو به داکف دستان بیان کرد:
_متهم ها لایحه ای برای ارائه دادن دارند!؟ وکیل گحرکت کردند یا نه؟!
منشی دادگاه مشغول یادداشت برداری بود و داکف دستان پاسخ داد:
_خیر جناب….وکیلِ متهمِ ردیف اول، اتابک کلباسی در جلسه حاضر نشدند….متهم ردیف دوم، بهزاد ملک زاده هم وکیل ندارند.
قاضی سری تکان داد و آقای مختاری ایستاد:
_جناب محمدی با اجازهی حضرتعالی بنده قصد ارائهی لایحهی موکلین ام، برادر و مادرِ مقتول، آقای آذرخش ملک زاده و خانم صنم کیا رو دارم.
قاضی_بفرمائید.
مختاری تمام نکات لازم مربوط به قتل آرش را بازگو کرد.
مهرو با دقت گوش می داد و یکباره نگاهش روی زنی که کنار آذرخش قرار گرفته بود، ثابت ماند.
امروز و همین چند دقیقه پیش متوجه شد که او مادر آرش است.
سخنان مختاری که به پایان رسیدند، قاضی به دادستان دستور داد که شاهدین وارد سالن دادگاه شوند.
فرهام و کیسان برای شهادت دادن رسیده بودند.
کیسان کنار مختاری نشست و فرهام در جایگاه شهود حاضر شد.
دادستان_آقای فرهام الواری لطفاً سوگند یاد کنید که حقیقت رو بازگو می کنید.
فرهام کف دست راستش را بر روی قرآن گذاشت و با صدایی رسا اظهار کرد:
_والله…بالله…تالله…من…فرهام الواری به شرف و
وجدان خود سوگند خورده و اطمینان میدهم که همهی حقیقت را بگویم و هیچ چیز را پنهان ننمایم، بر آن چیزی نیافزایم و یا تغییر ندهم.
قاضی سری تکان داد:
_بفرمائید.
فرهام تمام ماجرا را شرح داد و پس از او کیسان شهادت داد.
البته ناگفته نماند که چند روز پیش مدارکی همچراکه فیلم لحظهی تیر خوردن آرش را به دادسرا ارائه داده بودند.
شهادت دادن کیسان و فرهام که به اتمام رسید، قاضی از آنها درخواست کرد بیرون بروند.
سپس رو به اتابک اظهار کرد:
_متهم ردیف اول قیام کنه.
اتابک از حرکت ایستاد و قاضی ادامه داد:
_خودت رو معرفی کن.
اتابک سر پایین انداخت و با صدای لرزانی گفت:
_من….اتابک کلباسی ام….۴۵سالمه….کارمند شهرداری….متاهلم و سه تا بچه دارم.
قاضی_ بر اساس متن کیفر تمایل داشت، شواهد و مدارک موجود شامل انگشت نگاری آلت قتاله، فیلم تیر خوردن مقتول و همچنین اعترافات ااماه، شما متهم به قتل آرش ملک زاده فرزندِ جهانگیر هستید….اتهام رو قبول دارید؟!
ناگهان زیر گریه زد:
_قبول دارم…من آرش رو کُشتم…ولی به مرگ بچه هام از عمد نبود…تفنگ از کف دستم رها شد.
آذرخش خشم آلود تماشایش کرد و نفس های عمیق می کشید.
قاضی رو به اتابک اظهار کرد:
_طبق موارد ذکر شده در پرونده، شما حین تیر اندازی در وضعیت روحی، جسمی و روانی کاملاً سالمی بومشاهده کرد….در ضمن با آگاهی به اینکه اسلحه یک وسیلهی خطرناک و کُشنده هست تیر اندازی کردید…درسته؟؟
_بله….اما من نمیدونستم اسلحه تیر واقعی داره…فکر می کردم تیرهاش ساچمه ای یا مشقی ان.
_در هر صورت اسلحه یک وسیلهی کشنده و خطرناک هست….و این وسط جان یک انسان بی گناه گرفته شد.
اتابک سکوت کرد و قاضی رو به بهزاد اظهار کرد:
_متهم ردیف دوم قیام کنه.
ایستاد و همچراکه اتابک خودش را معرفی کرد.
قاضی_خب…جناب ملک زاده….شما به جرم حمل سلاح غیر مجاز و معاونت در قتل آرش ملک زاده متهم شمتوجه شد…اتهولیت وارده رو قبول دارید؟؟
بهزاد_اینکه اسلحه ام مجوز نداشت رو قبول دارم ولی توی قتل عمو زاده ام تقصیری نداشتم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن