رمان کاژه

رمان کاژه از سارا.ص یک رمان در ژانرهای رمان اجتماعی|رمان درام|رمان عاشقانه|رمان ماجراجویی می باشد که سال ۱۴۰۱ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.

مقداری از متن رمان:

بیاید نگاهی بندازیم به شروع جدیدترین اثر سارا.ص، رمان کاژه :

من دختر وسط خانواده بودم

یه خواهر بزرگتراز خودم داشتم که ازدواج کرده بود و کرج حیات میکرد ویه برادر کوچیکتراز خودم که ۱۰ ساله بود و مدرسه میحرکت کرد…

خواهرم ۲۴سالگی ازدواج کرد اون همیشگی خوش زبون و کاملا برون گرا بود..

قبل از ازدواجش دوست پسر داشت و درنهایت هم با دوست پسرش ازدواج کرد…

برعکس من…

که به شدت درونگرا بودم…

و تااین سن حتی یدونه دوست پسر هم نداشتم…

توآینه به خودم نگاه کردم…

موهام خرمایی رنگ بودوتا پایین کمرم میرسید..

چهره خوبی داشتم

بنظر خودم که خوب بود…

نه اینکه تاالان هیچ پیشنهادی نداشته باشم…

داشتم…

ولی هیچکدوم هیچوقت شروع نشدن…

نگاهی به گوشیم انداختم

جهانی من خلاصه میشد تواین گوشی…

پراز کتاب و فیلم و حتی دوستای مجازی…

گروه های مجازی…

آدمای مجازی….

کسایی که هیچوقت نمتوجه شده بودمشون ولی بسیار راحت ترباهاشون میتونستم صحبت کنم…

جای گرفتم روی صنقلبیم گوشیمو برداشتم و پیامای گروهو یکی یکی خوندم…

یه بحث جالب مسیر انداخته بودن و تقریبا همه انلاین بودن و داشتن حرف میزدن

منم تکیه دادم به صنقلبی و توبحث شرکت کردم

بچهای این گروهو اصلا نمیشناختم به‌شدت اتفاقی وارد این گروه شده بودم

هیچکس از خودش هیچ عکسی نفرستاده بود

همه فقط در حد اسم همو میشناختیم

و چیزی که این گروهو برام متفاوت و عجیب میکرد حرفایی بود که میزدن

رک…

بی پرده…

بدون تعارف …

از همه چیز حرف میزدن و برای من بسیار جالب بود…

به خودم که نمیتونستم دروغ بگم

ازشون خوشم اومده بود

خیلی کنجکاو بودم در برابرشون …

سرجمع ۸ نفر بودیم…۳تادختر و ۵تا پسر…

من از همه کم سن تر بودم و البته کم تجربه…

تقریبا میشه بیان کرد بی تجربه…

ولی برای اامان بار توزندگیم داشتم پامو فراترازهمیشگی میذاشتم….

یکی از پسرا که اسمش مانی بود نوشت امروز دوست دخترم پیشم بود وسط رابطه یهو قلبش درد گرفت دخترا نمیدونین مشکل چی بود ؟

رامش و الناز هرکدوم یچیزی اضافه کردن

اما من باهمون خوندن پیامشم خشک شده بودم…

آراز اخرین پیام منو ریپلای زدو نوشت

“…تو نظری نداری سایه…؟”

پیامو خوندم ولی نمیتونستم جوابی بدم

نمیمیل داشتم بفهمن که من انقدر خام و بی تجربه ام

ولیاصلا نمیدونستم چی بگم…

درنهایت فقط نوشتم

“…نه من چیزی به ذهنم نمیرسه…”

بعدم به‌سرعت آف شدم و گحرکت کردم خوابیدم.

ولی چه خوابی…

همش خوابای الکی میمتوجه شدم

صبح باخستگی بیدار شدم

باید میرفتم دانشگاه بعدشم کلاس طراحی داشتم

بااین حجم خستگی روزگار شلوغی داشتم

تند لباس پوشیدم و یه آژانس گراهی شدم و کل مسیر تادانشگاهو خوابیدم

بعد از دانشگاه تند خودمو رسوندم به کلاس طراحی و تابرگردم خونه غروب شده بود

لباسامو عوض کردم

روی تخت دراز کشیدم و نتمووصل کردم و سریع راهی شدم سراغ پیولیی گروه

انقدر پیاما زیاد بود که نتونستم همه رو بخونم

اون وسط آراز صدام کرده بود

میل داشتم جواب بدم

اما مولین آوام کرد

گوشیو کنار گذاشتم و حرکت کردم پایین

همه دور میز نشسته بودن و منتظر من بودن

باهم شام خوردیم

من زودتر از همه تموم کردم و به بهونه ی درس خوندن زودتر راهی شدم بالا

مجدداً گوشیمو برداشتم و اینبار پیام آراز رو جواب دادم

منتظر بودم توگروه جوابمو بده

ولی توپی وی نوشت

“…سایه میشه بیشتر آشنا بشیم باهم؟…”

دوباره هنگ کر‌دم

کف دستام یخ کرد

بدون جواب دادن از صفحه چتش اومدم بیرون

چنددقیقه توهمون حالت موندم

تپش دل گراهی شده بودم

بار دیگر نوشت سایه؟ با یه علامت سوال کنار اسمم

از هیجان و اضطراب حس میکردم دلم داره میاد تودهنم..

باکف دستای لرزون نوشتم

“…منظورت چیه؟..”

خیلی داشتم سعی میکردم عادی راهی شدار کنم…

جواب داد

“…منظورمو واضح گفتم…میخوام باهات بیشتر آشنا شم…بیشتر بشناسمت…”

نوشتم:

چه لزومی داره؟…”

جواب داد

“…ازت خوشم اومده…”

نوشتم

“…ولی مااصلا همو نمیشناسیم…”

جواب داد

“…خب کم کم میشناسیم…اصلا اینطوری بهتره…میتونیم به‌شدت راحت تر صحبت کنیم و تصمیم بگیریم…”

دیگه نمیدونستم چی بگم…بازم خودش نوشت

“…فکراتو بکن و تا چند روزگار آینده بهم خبر بده…قول میدم پشیمون نمیشی…”

توشوک بودم

از یطرف قلبم میمیل داشت بلاکش کنم

از یطرف هم ازش بدم نمیومد

شخصیت آراز تواین گروه از همه برام خواستنیتر بود

و الان بااین پیشنهادش به‌شدت هیجان زدم کرده بود…

***

سودا مثل همیشگی پرانرژی وارد شد

دختر کوچولوی۸ماهش سلین هم توبغلش بود

بامتوجه شدن سلین باذوق قد بلند شدم بغلش کردم و سودا رو بوسیدم

نشست روی تختم و بیان کرد

-…چخبر؟ هنوز مخ کسیو تودانشگاه نزدی؟

دیدهی براش چرخوندم و اظهار کردم

+…اونا باید مخ منو بزنن نه من

-…اما در اصل توباید تصمیم بگیری که کی مختو بزنه

انگشت سلین رو از دهنش بیرون آوردم

نگام کردو لبخند زد لپشو بوسیدم و گفتم

+…بیا بریم پایین پیش مولین

-…باشه توسلین رو بده من گوشیتو جواب بده این یارو خودشو کشت انقدر پیام داد

اگه سودا سلینو از بغلم نگراهی شده بود قطعا انداخته بودمش روی زمین…

یادم رفته بود ناتیف گوشیمو قطع کنم و روی صفحم همه ی ناتیف ها نشون داده میشد

باترس راهی شدم سمت گوشی

نمیدونستم سودا دقیقا چیو مشاهده کرده

آراز نوشته بود

-…آخرشامگاه منتظرتم…میخوام یخای بینمون رو آب کنیم…

من دیگه داشتم از خجالت میمردم

شاید از نظر بقیه این حرف خاصی نبوده باشه

ولی برای من همینم خیلی صمیمی بود

براش نوشتم باش و این دفعه نتمو قطع کردم وحرکت کردم پایین

تا آخرشب با سودا و سلین سرگرم بودم

ولی یه گوشه از ذهنم داعم پیش آراز بود

بعداز حرکت کردن بچها برگشتم اتاقم

گوشیمو برداشتم و برای آراز نوشتم من اومدم

ولیاون انلاین نبود

قلب توقلبم نبود که بیاد و حرف بزنیم

بیش از حد کنجکاو بودم

و تمام حرفایی که بینمون زده میشد برام جدید و هیجان انگیز بود

یه حس متفاوت داشتم…

***

شرایطش خوب بود

خارج از کشور بود و این خیال منو راحت تر میکرد…

اامان بار بود اتقدر ریلکس و راحت داشتم بایکی صحبت میکردم

سبحان صدام کردو اضافه کرد

-…باکی چت میکنی؟ اینطوری میخندی ؟

باتعجب بیان کردم میخندم؟

شونه ای بالاانداختم و گفتم بادوستام توگروه حرف میزنیم

اصلا متوجه ی خنده ی رو لبام نشده بودم

آراز چندتا سوال ازم پرسید

اینکه چه رشته ای مبخونم چند تاخواهر برادر دارم به چی علاقه دارم و اینکه قبلا چند تا دوست پسر داشتم؟

وقتی بهش بیان کردم تاحالا دوست پسر نداشتم باورش نشد

براش توضیح دادم که زیادی استرسی هستم و علاقه ای هم نداشتم

جواب داد

“…پس چرا پیشنهاد منو قبول کردی؟…”

مکث کردم…

نمیدونستم چجوری جوابمو بیان کنم که ضایع نباشه…احتیاجی به دروغ گفتن هم نداشتم…

برای همین جواب دادم

-نمیتونم بگم دو روزگاره عاشقت شدم…ولی بخاطر شرایطمون ارتباط باتو استرس کمتری برام داره…و میتونه شروع خوبی باشع…”

اونم فقط نوشت

-خوبه که باهام روراستی….

***

حرف زدن همیشگی برای من سخت بوده و هست مخصوصا وقتی که خودم مجبور باشم یه موضوعی رو بیان کنم

انقدر اون موضوع رو عقب میندازم تا کلا ارزش موضوع از کف دست میره و حتی حرف زدن راجبش هم بی معنی میشه

برای بار هزارم تواین چند روز مجدداً سعی کردم با آراز حرف بزنم

ولی قبل من آراز اظهار کرد

-…یه خبر برات دارم

+…چیشده؟

-…به‌شدت آسونه نمیخوای حدس بزنی؟

بااخم نوشتم

+…بگو دیگه استرس میدی بهم

توآینه صورتمو ازتظر گذروندم

یجوری اخم کرده بودم که انگار الان منو میبینه

آراز نوشت

-…هفته ی آینده میام پیشت

جوری خشکم زد

که فقط تونستم بخونم

دلم پیچید و هممدت حس کردم محتویات معدم داره میاد بالا

لعنتی الان وقتش نبود

سریع دراز کشیدم سرمو گرفتم بالا که نتونم بیارم بالا

انگشتام یخ زده بود

نفسام کوتاه شده بودودیگه خبری از هیچ حس خوبی نبود….

نگاهامو بستم تا بتونم خودمو آروم کنم….

قطره اشک مزاحمی از گوشه ی نگاهم ریخت و عصبی تر شدم

باحرص قرار گرفتم روی تخت اشکمو پاک کردم

اینهمه آدم هرروز داره میره سرقرار…

میره مهمونی

میره کافه رستوران…

منم یکی از همونا…

اما برای من سخت بود…به‌شدت سخت….انقدر که بااندیشیدن بهش نفس کم میاوردم

از خودم خشمگین بودم

از خودم که انقدر گوشه گیرو ترسو بود

باخشم توآینه به خودم نگاه کردم

تاابد میخوای فرار کنی؟ آره؟

بس کن دیگه…تااینجاش ادامه دادی بقیشم میتونی

تاوقتی مطمعن نشدی هیچ ادرسی از خودت بهش نمیدی…

اینطوری یه مسیره فرار برای خودت میذاری

قبل ازاینکه تصمیمم عوض شه و مجدداً ترس بیاد سراغم نوشتم

+…چه خبر خوبی…بسیار مسرور شدم…بسلامتی

نتونستم بیشتراز این خودمو ذوق زده نشون بدم

ولی از خودم راضی بودم ـ

همینشم خوب بود

آراز نوشت

-…لحظه شماری میکنم برای دیدنت…

فقط نوشتم منم ولیحقیقت این نبود

آراز نوشت باید بره به کاراش برسه و آف شد

بار دیگر دراز کشیدم…

اما اینبار خیلی از حرفی که زدم راضی نبودم…

حس میکردم زیاده روی کردم و تویلحظه جوگیر شدم

کلافه بودم

خدایا من چیکار کنم!!

چرا نمیتونستم درست و حسابی یه تصمیم بگیرم و پای حرف خودم بمونم….

خیر سرم خواستم اینبار یه رابطه رو تجربه کنم

اما از پس همینم بر نمیام

خسته بودم

از خودم و حرکت کردارام…

از خودم و این استرسای بیخود…

کاش مبتونستم کنترلش کنم

وقتی مدرسه میراهی شدم مولینم بخاطر استرس درسهام منو پیش یه مشاور برد

چند جلسه حرکت کردم ولی هیچ تاثیری نداشت

انقدر بی فایده بود که مولین خودش دیگه جلساتمو کنسل کرد

ازاون موقع به بعد دیگه حتی تلاشی هم نکردم برای مقابله با استرسام

من بزرگ شدم

استرس و حمله های عصبیمم بامن بزرگ شدن

بچه تر که بودم تودرس و امتحانا خودشونو نشون میدادن

و حالا اینطوری…

من فقط یه دوست نسبتا صمیمی دارم

تو دانشگاه باهیچکس صمیمی نیستم

هیچ رابطه ای ندارم

زندگیم خیلی بی حال و سرد داره پیش میره و خودم….

اصلا راضی نیستم

بار دیگر داشت اشکم مسیر میفتاد

ولی من نمیخواستم …

ولی حتی کنترل اشکامم انگار کف دست من نبود

حس میکردم از شدت استرس حالم داره بد میشه

گوشیمو برداشتم واردصفحه ی چت آراز شدم و فقط به اندازه ی یه لمس کوتاه تا بلاک کردنش فاصلع داشتم

کف دست لرزونم پیش رفت تابلاکش کنم و همین لحظه در اتاقم با شدت باز شد

هینی گفتم و ازجا پریدم

گوشی از کف دستم افتاد روی تخت

با مشاهده کردن سبحان بالشت به بغل مضطرب پرسیدم چیشده؟

-…خواب بد مشاهده کردم آبجی بیام پیش تو بخوابم؟

کف دستامو باز کردم و سبحان کنارم دراز کشید

کف دستمو بین موهاش کشیدم و دیگه وقت نشد ک بخوام به آراز فکر کنم و خودمم خوابم برد

یادم رفت آلارم بذارم و صبح دیر بیدار شدم

به‌سرعت لباس پوشیدم و زدم بیرون

آخرین روزگار هفته بودو امروزگار کلاسام از همیشگی بیشتر بود

غروب کلاسم تموم شد و دیگه واقعا شامگاهیهه زامبی شده بودم از خستگی…

خسته رسیدم خونه

لباسامو عوض کردم

گوشیم خاموش شده بود زدم شارژ و دراز کشیدم

کمرم از شدت درد میسوخت

مولین تودرگاهه در اتاق وایساد و گفت

-…شام ولیدست بیا بخور

بسیار گرسنه بودم اما توان یه قدم برداشتنم نداشتم

+…مرسی اما بسیار خسته ام شمابخورین

-…لقمه میپیچم میدم سبحان برات بیاره بالا بخوری

+…باشه مرسی

گوشیمو برداشتم روشنش کردم

آراز چند تا پیام داده بود

نوشته بود اینکه چند شنبه برمیگرده هنوز مشخص نیست ولی قطعا توهفته ی آینده هست

قلبم میتمایل داشت بگم بسیارم عجله نکن

ولی فقط نوشتم باش

سبحان سینی بکف دست اومد بالا لقمه ی بزرگ مامان رو خوردم و مجدداً دراز کشیدم

دیدهام داشت گرم میشد که در اتاقم بار دیگر باز شد

مولین درو بست و اومد داخل

کنارم روی تخت نشست

هروقت این مقلبی میومد پیشم یعنی یه اتفاقی افتاده

منم صاف قرار گرفتم و منتظر موندم تاحرفشو بزنه

نمیتونستم شروع کننده باشم

مامان یکم اخم داشت

دیگه داشتم کلافه میشدم

بالاخره خاموشیشو شکست و گفت

-…سایه

***

علاوه برجسمم روح و احساسمم داشت این وسط تواین سالن داغون میشد

صورتم خیس از اشک بود و اصلا برای اراز مهم نبود

دیدهام رو بستم

نمیخواستم این حقارتو با چشمام ببینم

چند لحظه گذشت ولی اتفاقی نیفتاد

با تردید دیدهام رو باز کردم ولی بجای اراز صورت کامران جلوم بود

هینی اظهار کردم و از جا پریدم

کمرم خورد تومیز و درد بدی تو کمرم پیچید

نیشخندی زد و یه قدم اومد جلو

نگاهه کامران حتی از دیدهای اراز هم بدتر بود

به هق هق افتاده بودم

کف دستش رو کمرم قرار گرفت

تو خودم جمع شدم حالم داشت بد میشد

کف دست دیگش روی موهام نشست و زیر گوشم گفت

-…دخترای مو قد بلند همیشگی مال من هستن

زیرلب گفتم

+…ازت متنفرم

فشار دستشو روی موهام بیشتر کردو اظهار کرد

-…اصلا برام مهم نیست

از درد صورتم توهم جمع شد

پوست سرم میسوخت

موهامو محکم کشید سرم به عقب خم شد و گردنم تومعرض مشاهده کردش قرار گراهی شد

معدم پیچید

حس میکردم دیدهام داره تار میبینه

دستمو روی موهام گذاشتم تا کمتر دردم بگیره

از شدت درد و سوزش موهام سرم گیج میحرکت کرد
اشکام بی وقفه و پشت هم روی صورتم میریخت

لبموگاز گحرکت کردم تا آوام در نیاد

کامران زیرگوشم بیان کرد

-….هرچی بیشتر خودتو کنترل کنی من بیشتر موهاتو فشار میدم پس اگه میخوای کمتر درد بکشی بهتره صوتتو ازاد کنی

نمیمیل داشتم به این زودی تسلیم شم

با اینکه دیدهام تار میدید و سرم گیج میحرکت کرد ولی بازم هیچی نبیان کردم

از گوش دادن حرفاش حالم داشت بد میشد

خدایا کاش منو بکشی اما اینطوری نابود نشم

فشار محکمی به موهام اورد

حس کردم سبک شدم

جهان جلوی نگاهم سیاه شد و بین کف دستای کامران سقوط کردم…