ارقلبان همان جا از حرکت ایستاد… بیحرف… در خاموشی اعصاب خرد کنِ اتاق، نگاهش را متمرکز بر یگانه کرد. از حرکات و حرکت کردارش مشخص بود دارد چیزی را پنهان میکند ولی حرف و عملش یکی نبود.
زبانش میگفت چیزی نیست و تمام رفتارها و حرکاتش فریاد میزد که ( هِی ارقلبان… منو ببین… یه چیزایی رو پنهون کردم… بفهم!).
از عکسالعملهای عجیبش گرفته تا نداشتن حلقه در کف دست، اتاق بدون حتی یک عکس از کامران! بدون عکس عروسی! هیچ اثری از کامران در اتاقش نبود!
ده سال زیستن بدون بچه! عجیب نبود؟! قطعا بود!
یگانه حس میکرد هر چه میگذرد راهی شدارهایش ممکن است راز سر به مهر ده ساله را لو بدهد، از طرفی ارقلبان طوری به او مینگریست گویب فکرش را میخواند!
دیگر تاب دوام آوردن زیر تیغ تیز نگاه ارقلبان را نداشت، با عصبانیت بیان کرد:
-میرید بیرون یا من برم توی یه اتاق دیگه؟!
اردلان ترجیح داد ادامهی کنکاشش را به وقت دیگری موکول کند، چرا که اگر بیشتر از این میماند و او را در آن وضعیت مینگریست، تضمینی نبود که نخواهد بغلش کند!
– آدرسا یادت نره.
اظهار کرد و از اتاق بیرون راهی شد.
به اتاق خودش برگشت و تن خستهاش را روی تخت پرت کرد. ذهنش آشفته بازاری بود بی در و پیکر!
از هر سو فکری بیمهابا به سمتش یورش آورده و این حجم از اطلاعات نصفه و نیمه داشت دیوانهاش میکرد.
#پینار
#پارت46
صبح ساعت هفت، بعد از یک دوش آب سرد موهایش را سشوار کشید، پیراهن مشکی و شلوار مشکی به تن کرد. سه دکمهی اول یقهی پیمسیرنش را باز گذاشت و آستینهایش را تا آرنج تا زد.
عینک آفتابی روی موهایش گذاشت، ادوکلن لجند را به گردن و مچ کف دستانش زد و با پوشیدن کفشهای چرم مشکی از پلهها پایین حرکت کرد.
پدرش و عمه خانم دور میز قرار گرفته و صبحانه میخوردند. سلام کرد و کنارشان قرار گرفت. حدس زد که شاید یگانه خواب باشد پس حرفی از او نزند، اصلا به جهنم که امروز ماشین نداشت! پول که داشت! یکی میخرید!
اامان لقمهی نان و پنیر و گردو را که به دهان گذاشت، یگانه با دو فنجان قهوه در حالی که یونیفرم اداری به رنگ طوسی به تن داشت جلوی میز ظاهر شد.
آرایش ملیحی به چهره داشت، موهایش را فرق کج از زیر مقنعه بیرون داده و ناخنهایش را لاک پوست پیازی آراسته بود.
– سلام، صبح بخیر.
یگانه اضافه کرد و یکی از فنجانهای قهوه را جلوی ارقلبان گذاشت.
ارقلبان لقمه را به زور قورت داد و پاسخ گفت:
– سلام.
یگانه بسیار عادی، انگار که اصلا دیشبی وجود نداشته است، روی صندلی رو به رویی او در کنار پدرشوهرش قرار گرفت و با تبسم ادامه داد:
– حدس زدم شاید قهوه بخورید صبح واسه همین برای شما هم دم کردم.
اردلان فنجان قهوه را بالا آورد و جرعهای نوشید و از طعم خوب و عطر تلخش آرام گحرکت کرد.
– ممنون.
#پینار
#پارت47
یگانه پاسخش را با یک (خواهش میکنم) ساده داد و لبخند زنان رو به پدرشوهرش کرد.
– براتون شیره انگور لقمه بگیرم آقاجون؟ دکترتون گفته صبحها اندازه یه قاشق چایخوری بخورید اشکال نداره.
در همین حین لقمهای از کره گیاهی و شیره انگور درست کرد و به کف دست پیرمرد داد که با مهربانی نگاهش میکرد.
عمه فاطمه نخودی لبخند زد.
– انقدر لوس میکنی داداشمو که همهش خودشو میزنه به مریضی دیگه.
وگرنه از من سالمتره به خدا، فقط دلش میخواد عروسش نازشو بکشه.
یگانه با لبخند لقمهای نان و پنیر و گردو درست کرد و سمت عمه خانم گراهی شد.
– بفرمایید عمه جان، اینم برای شما.
انقدر به آقاجون حسودی نکنید. انشالله شما هم آقا پسراتونو دوماد کنید عروستون کنارتون میشینه واسهتون لقمه میگیره نازتونو میکشه.
عمه فاطمه با خنده لقمه را از کف دست یگانه گراهی شد.
– والا بعید میدونم دختر مثل تو پیدا بشه عمه جان. خدا حفظت کنه.
اردلان قهوهاش را سر کشید و دیگر نتوانست این قلب و قلوه دادنهای آنان را تاب آورد.
– یه لحظه بیا آشپرخونه زنداداش میخوام ببینم این قهوهای که دم کردی چی توش داشت!
برخاست و در مقابل دیدهان متعجب آنان به آشپزخانه راهی شد.
یگانه عذرخواهی کوتاهی کرد و پشت سر او بلند شد و به آشپزمنزل رفت.
#پینار
#پارت48
اردلان طوری که در متوجه شد نباشد از حرکت ایستاد و به کانتر تکیه زد. یگانه هم رو به رویش از حرکت ایستاد و بیان کرد:
– آدرسا رو براتون نوشتم روی کاغذ به ترتیب و با شماره تماس، توی مسیر میدم بهتون.
اردلان دستانش را طلبکارانه چلیپا کرد و یک تای ابرویش را بالا داد.
– کجا به سلامتی زنداداش؟ نو نَوار کردی! آرا گیرا کردی!
یگانه کف دست خودش نبود که مقنعهاش را کمی جلو کشید.
– میرم سر کار.
اردلان با طعنه سر تکان داد:
– آهان! که میری سر کار؟!
– بله.
– اون وقت سر چه کاری؟
یگانه نفسی گراهی شد و پاسخ داد:
– بیست سؤالیه؟
– نه بابا بیست سؤالی چیه، من حق ندارم بدونم زنِ برادر گم و گور شدهم کجا کار میکنه؟ هوم؟
یگانه حرصش را با فشردن ناخنهایش کف دستش خالی کرد.
– من حسابدار یک شرکت خصوصیام.
– پس دانشگاه حرکت کردی.
– نه پس فقط شما رفتی! بله رفتم و محض اطلاع رسانی باید عرض کنم تا مقطع فوق لیسانس ادامه دادم!
اردلان از متوجه شدن حرص خوردن او خندهاش گحرکت کرده بود اما خودش را کنترل کرد.
– خیلی خب، بده من اون کاغذو برم.
– توی کیفمه و کیفم توی هال هستش! الان که حرکت کردیم توی ماشین میدم بهتون.
ارقلبان بیخیال نسبت به حرصی شدن او تکیهاش را از کانتر گحرکت کرد.
– مگه نمیری سرکار؟ ما رو نمیتونی برسونی که.
– شما منو بذارید محل کارم، بعد ماشین و ببرید.
#پینار
#پارت49
ارقلبان علاقهای به گحرکت کردن ماشین او نداشت، چرا که تصمیم داشت سری به نمایشگاه ماشین دوستش بزند اما بدش نمیوارد شد آدرس شرکت محل کار یگانه را بلد باشد! پس موافقت کرد.
– اُکی بریم پس، دیر میشه.
یگانه با حرص قدمهایش را محکم برداشت و از آشپزمنزل خارج شد. ارقلبان زیر لب زمزمه کرد.
– کاش بفهمم چی رو داری قایم میکنی… کاش بگی بهم تا شاید کف دست بردارم از آزارمون… آزار دادن خودم و خودت…
و بعد از او از آشپزخونه بیرون رفت.
بعد از خداحافظی از حاج سعید، همه سوار ۲۰۷ سفید رنگ یگانه شدند و از عمارت بیرون رفتند.
اردلان پشت فرمان نشسته و عمه خانم کنارش، یگانه هم صنقلبی عقب جای گرفته و آدرس شرکت را به ارقلبان میداد که عمه خانم لب گشود:
– یگانه جان عمه، دیرت میشه اگه اول منو برسونین؟
یگانه اصلا قلبش نمیتمایل داشت با ارقلبان تنها بماند.
– چطور مگه عمه جان؟ عجله دارید؟
– عجله که… راستش امروز حاجی خونهست بیان کردم قبل از اینکه بیدار شه من خونه باشم.
یگانه قلبش نیامد نه بیاورد، آن هم بعد از این همه خدمتی که عمه خانم به آنها کرده بود. نهایتش یک ساعت دیرتر رسیدن آن هم روزی که هنوز در مرخصی است و دارد سر کار میرود که ایرادی ندارد.
– نه عمه جان دیرم نمیشه، من امروزگار در واقع هنوز توی مرخصیام اما دارم میرم سر کار.
– خدا خیرت بده مادر.
و رو به ارقلبان کرد.
– خونهی عمهت و بلدی گل پسر یا باید آدرس بدم؟
ارقلبان رو به فاطمه خانم کرد.
– کف دست شما درد نکنه دیگه! معلومه یادمه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن