چمدانش را پشت سرش میکشید و نگاهش روی پارچهی مشکی رنگ وصل شده بر سر در خونهی پدریاش خیره ماند.
از اینکه بعد از ده سال در چنین شرایطی برگشته بود حس ناخوشایندی داشت.
هیچ وقت دلش نمیخواست برود اما میل داشته بودند که برود… چه میتوانست بکند…
پسر بزرگ خانواده بود! دیده و چراغ پدر و امید مادر…. اما کف دست روزگار کاری کرد که ده سال در غربت بماند و حالا در این بلبشو بازگردد…
نفس عمیقی کشید و زنگ آیفون را فشرد و زیر لب زمزمه کرد:
– اشهدتونو بخونین… چون عزرائیلتون اومده!
آوایی گحرکت کرده و خشدار اظهار کرد:
– کیه؟
این صدا را بسیار خوب میشناخت! دقیقا مثل همان سالها بود که پشت تلفن از دوریاش گریه میکرد و صوتیش میگرفت…!
تای ابرویی بالا انداخت و طعنهزنان پاسخ داد:
– نگو انقدر تغییر کردم که نمیشناسیم!
خاموشی برقرار شد و ارقلبان ادامه داد:
– باز نمیکنی زن داداش؟!
کلید ندارما! همون ده سال پیش آقاجون حتی کلیدای خونه رو هم ازم گرفت!
یگانه گوشش از کلمهی منظوردار “زن داداش” که ارقلبان خطابش کرد زنگ زد.
مغزش سوخت و مات و مبهوت، بیهیچ حرف اضافهای در را باز کرد.
#پینار
#پارت2
وارد شدن به عمارت گنجیها برایش چالش بزرگی بود.
نفسی گرفت و داخل شد…. در را پشت سرش بست و برای چند لحظه همان جا دم در از حرکت ایستاد.
حیاط بزرگ عمارت از قبل زیباتر شده بود اما چه فایده؟! وقتی مادرش در آن نبود…
قطره اشکی را که از دیدن بنر بزرگ و قدی از عکس مادرش در قاب چادر مشکی، از دیدهانش چکید پاک کرد و مسیر افتاد.
آوای کشیده شدن چرخهای چمدان روی سنگفرش، خاموشی غم انگیز عمارت عزادار گنجیها را میشکست.
پا روی اامان پله که گذاشت عمهاش با لباسهای سراسر مشکی از در بیرون وارد شد و به شیون خواندش:
– خوش اومدی عزیز دردونهی زهرا… خوش اومدی چشم و چراغ زهرا…
بیا… بیا ببین چه خاکی به سرمون شده ارقلبان…
چرا انقدر دیر اومدی عمه…
ارقلبان دیگر نتوانست خودش را کنترل نماید، چمدان را رها کرد و از پلهها بالا رفت، عمهاش را که روی زمین جای گرفته و به پهنای صورت میگریست در آغوش کشید و بغضش ترکید…
– ارقلبان کجا بودی عمه…
زهرا چشمش به در خشک شد که تو بالاخره بیای…
بمیرم برات که بیمادر شدی…
ارقلبان شانههایش میلرزید و در دامان عمه اشک میریخت…
– عمهت بمیره و تو رو گریون نبینه… عمارت گنجی بدون خانم شد ارقلبان…
ارقلبان کاش اومده بودی… کاش لاقل یه بار دیگه مشاهده کرده بودت…
عمه فاطمه میگفت و بیش از پیش جگر اردلان را آتش میزد…
چه میدانست نازدانهی زهرا خانم را به اجبار فرستاده بودند فرنگ… چه میاطلاع داشت که صدبار میل داشته بود برگردد ولی نتمایل داشته بود قسمش را بشکند…
قسم جان مادرش را خورده بود که دیگر به این عمارت پا نگذارد…
و حالا دیگر مادری نبود که جانش بشود قسمِ راستِ اردلان…
آنقدر برای گراهی شدن بلیط دویده و اذیت شده بود که حتی برای مراسم چهلم هم نرسید…
و حالا در غروبی غمانگیز بازگشته بود…
#پینار
#پارت3
از گوش دادن صوتی آشنایی که عمهش را به آهستهش فرامیخواند سر از دولین عمه برداشت و اشک از گونه زدود.
یگانه خم شده و شانههای عمه فاطمه را میمالید.
– عمه جون بسه دیگه تو رو خدا، هلاک کردین خودتونو این چند روزگار.
مریض میشید ها! باور کنید مولین زهرا هم راضی نیست انقدر خودتونو اذیت کنید…
– بعضیا قدمشون نحسه، نحسیشون یه خاندانو میگیره!
ارقلبان گفت و برخاست، و عمهاش را نیز همجاده خود بلند کرد.
رنگ از رخ یگانه پرید! خوب میخبر داشت باید خودش را آمادهی نیش و کنایههای زهردار اردلان کند اما فکرش را هم نمیکرد در همین بدو ورود شروع کند!
عمه با گوشهی روسری اشکهایش را پاک کرد و با تعجب بیان کرد:
– زن داداشته ارقلبان جان! نشناختی؟
ارقلبان از همان بدو ورود، هر لحظه منتظر دیدن کامران بود اما انتظارش نتیجه نداشت.
– کامران خودش کجاست؟!
عمه فاطمه هول شد و برای عوض کردن بحث رو به یگانه کرد:
– یگانه جان، ارقلبان برادر بزرگ کامرانه ها! نشونت داده بودم که عکساشو! بازم نشناختیش؟!
یگانه چارهای نداشت، تبسمی زورکی بر لب نشاند.
– بله عمه جان شناختم، شما خیلی بیتابی کردین حواسم پرت شد باهاشون احوالپرسی کنم.
و رو به ارقلبان کرد.
– خوش اومدین ارقلبان خان و تسلیت میگم بهتون، روح مادرتون شاد.
#پینار
#پارت4
اردلان نیشخندی زد و سرتا پایش را از نظر گذراند.
با گذشت ده سال هنوز هم جذاب بود و جذاب… چهرهاش با آن موهای طلایی که از زیر شال مشکی بیرون زده بودند، پختهتر به نظر میرسید.
– اینجا خونهی منه زن داداش! لازم نیست به کسی برای برگشتن به خونهی خودش خوش رسید بگن!
“زن داداش” اظهار کردن های منظور دار و طعنه آمیزش، جگر یگانه را آتش میزد.
عمه فاطمه بر گونهاش کوبید.
– ارقلبان، عمه! چته مادر؟ دختر طفل معصوم چی بگه خب؟!
ارقلبان نگاه تیزش را از یگانه برداشت و کف دست عمهاش را گرفت.
– آقاجون کجان؟
– قرصاشو خورد، خوابش برد.
بیدارش میکنم الان.
– نه بذارید بخوابه، بیدار میشه خودش بالاخره.
اامان پله را که پایین راهی شد یگانه پیش کف دستی کرد و جلوتر از او پایین رفت.
– خستهاید شما تازه از جاده رسیدین، بفرمایید تو، من میارم چمدونتونو.
ارقلبان بیتوجه پلهها را پایین حرکت کرد و کف دستهی چمدان را به ضرب از کف دستش کشید.
– لازم نکرده.
فاطمه خانم با تعجب راهی شدارهای عجیب اردلان را مینگریست.
– ارقلبان جان چرا اینجوری میکنی با زن برادرت؟!
میخواد کمک کنه!
ارقلبان هر چه منتظر کامران بود نمتوجه شدش بنابراین اضافه کرد:
– خودِ برادرم کجاست که زنش میخواد چمدون منو ورداره؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن