رمان پیانیست

رمان پیانیست از آناهید قناعت یک رمان در ژانرهای رمان آسیب اجتماعی|رمان اجتماعی|رمان درام|رمان عاشقانه|رمان معمایی می باشد که سال ۱۳۹۹ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.

مقداری از متن رمان:

بیایید نگاهی بندازیم به شروع رمان پیانیست اثر آناهید قناعت :

زمستان ۱۳۹۳

آنچنان برفی می بارید که طی ده سال گذشته همتایش را نداشتیم. هوا به شدت سرد شده بود و بخاری بی جان ماشین هم هرچه سعی و تلاش میکرد کارساز نبود.

انگشت پاهایم با وجود آن کفش جلو باز و پاشنه بلند یخ کرده و آزارم می داد. ماشین را به کنار خیابان کشیدم، خم شدم از کف ماشین بوت پاشنه تختم را برداشتم و پوشیدم

با شعف انگشتان گرم شده ام میان خز بوت را تکان دادم. دانه های سفید و پفکی برف آهسته روی شیشه ماشین فرود می امدند ، برف پاکن خم و راست میشد و امان شان نمی داد.

چشم دواندم میان پیاده رو سفید پوش، توده ای پتو پیچ شده لبه ی باغچه افتاده بود، توجهم جلب شد وقتی تکان خوردنش را متوجه شدم ولی برایم هیچ تعجب نداشت!!

باز هم تکان خورد و پشت بندش صوتی سرفه ای مردانه شنیده شد، نگاهم به ساعت داشامگاهرد کشید ، ۲:۴۵ صبح را نشان میداد.

در را باز کردم پیاده شدم و سوز هوای سرد به تنم ریخت، لباس شامگاه کشیدهم که حالا بدون کفش پاشنه بلند روی زمین کشیده میشد را بالا گراهی شدم و با احتیاط قدم برداشتم که روی آن زمین لغزنده زمین نخورم.

ماشین را دور زدم و پا به پیاده رو گذاشتم، پتو را دور گُرده ی بزرگش گحرکت کرده و قسمتی را هم روی سرش کشیده بود، در یک متری اش ایستادم ، او حتی سرش را کشیده نکرد.

ـ آقا … کمک نمی خواین ؟!

اندکی سرش را چرخاند، نگاهش از آن بوت ها که وصله ناجور تیپ معرکه ام بود بالا کشید و نگاهم کرد ولی من هنوز صورتش را در سایه پتو روی سرش واضح نمی مشاهده کردم

مجدداً نگاهش را مقابل پایش داد و سرفه زد.

اکثر معتادهایی که ما از کنار خیابان پیدا میکردیم ابتدا همینطور بودند، مایل به حرف زدن نبودند و این ما بودیم که باید به حرف می اوردیم شان.

ـ سرفه میکنید … توی این هوا حتما سینه پهلو کردین.

جوابم را با سرفه اش داد و من چشمم خورد به پایپ شکسته ای که جلوی پایش توی باغچه افتاده بود.

امیدوارانه گفتم :

ـ اون مال شماست ؟

ـ خودم شکستمش.

آوایش جوان بود و گیرا و آشنایی آهنگ این آوا، صوتیم را لرزاند.

ـ این که … بسیار خوبه

صدای پوزخندش را سرفه ای شکست و من اضافه کردم :

ـ ما کلینیک داریم … برای ترک اعتیاد ، از این کمپای بی در پیکر نیستا ، کلینیکِ با دکتر و پرستار …می تونم همین الان شما رو ببرم اونجا.

سر چرخاند ، پتو از صورتش عقب راهی شد و برق چشمانش چیزی را در میان سینه ام شکست. موهای ژاماده و ریش کشیدهش با آن چشمان زیبا و خوشرنگ که بسیار معصوم بود تناقض داشت و یادگار هایی که هنوز جان داشتند را جلوی چشمم مجسم کرد.

بلافاصله سر تکان دادم، حالا وقتش نبود…

نگاهم را از دیدههای پُرکشش او گراهی شدم و اضافه کردم :

ـ پاشید ، برف داره شدت می گیره ، اگر اینجا بمونید با این وضعیت سینه تون دووم نمیارید.

ـ خودکشیِ.

منظورش را درک میکردم. اینکه اگر اینجا بماند تا صبح قطعا می میرد را خودکشی می دانست. در همین دقایق برف اندکی روی ریش و موهای نامنظمش جای گرفته بود.

سرمای هوا دندان هایم را بهم میزد و من زیر آن پالتو لباس شامگاه قد بلندی تنم بود که اصلا گرما نداشت.

بدون اینکه برگردد نگاهم کند اضافه کرد :

ـ تضمین میکنی اگه بیام اونجا پاک بشم ؟

ـ به خودتون بستگی داره به همت و اراده تون، اگر فرض رو بر این بذاریم که بخواین و همکاری کنید صد در صد سلامت میشید.

در حالی که سرفه میزد برخاست… برخاست و من در حیرت ماندم ، قد و قامتش خیلی بلند بود مثل همان یاد ها …

پتو را محکم دورش گراهی شد و به سمت ماشین مسیر افتادیم. خودم را پشت فرمان انداختم و گرمای ماشین را بلعیدم.

او هم کنارم قرار گرفت و بهزاد اگر می فهمید تنها همچین کاری کرده ام ، شقه ام میکرد. نگاهش را توی ماشین گرداند و من استارت زدم

ـ منم یکی عین همینو داشتم ، مال منم دو در بود.

پشت جمله اش حسرتی عجیب نهفته بود و نمی دانم چرا حسرت صوتیش شبیه به کسی بود! کف دستم را روی فرمان گرفتم و این ماشین یادگار همان عزیزی ست که امشامگاه بی اختیار خاطراتش به مغزم ریخشتاب‌زده.

عزیزی که یک روزگار حرکت کرد ، راهی شد و قید همه ما را زد …

تا برسیم سرفه هایش عمیق تر شده بود و با هر سرفه احساس میکردم دیواره گلویش خراش برمیدارد. جلوی درب بزرگ و سفید کلینیک ایستادم و شماره اتاقک آقا نوروزگار را گراهی شدم ، جواب داد و گفتم که درب حیاط را باز کند.

اعضای مجموعه دیگر به مهمان های ناخوانده ای که شب و نصفه شب هممسیر ما به کلینیک می امدند عادت کرده بودند ولی چیزی که تعجب داشت تیپ من بود !!

یکی از پرستارها که امشب شیفت داشت جلو رسید و اظهار کرد :

ـ خانم دکتر با این لباسا …

من خانم دکترنبودم ، مدیر و سرمایه گذار این مجموعه بودم آن هم با قرض !

ـ از مراسم یکی از دوستان برمی گشتم ایشونو متوجه شدم اصلا حالش خوب نیست به نظر میاد ریه هاش عفونت داره زودتر کف دست به کار شین

چرخیدم و نگاهش کردم. کمر به دیوار چسبانده و سرش را پایین انداخته بود و آن پتو هنوز دور گرده اش پیچیده بود جلوتر راهی شدم و اظهار کردم :

ـ من باید برم ولی خیالتون راحت این جا یکی از بهترین کلینیک هاست و باید بگم کسایی که هممسیر ما به این جا میان نیازی نیست مبلغی پرداخت کنن

سرش هنوز پایین بود

ـ همین نگهبان که درو باز کرد دیدی ؟ یه شامگاه عین تو آوردیمش اینجا بعدشم شد یکی از اعضای این مجموعه

سرش را بالا کشید ، نگاهش بیش از اندازه آشنا بود و من انگار قلبم نمی تمایل داشت باور کنم

کف دست بردم به پتویی که روی سرش بود و گفتم :

ـ اسمت چیه ؟

ـ من اسم ندارم

آه از این آهنگ صوت و آه از این شهر که بی اندازه کوچک بود و این زمین ، بی اندازه گرد!

نفسم را بیرون فرستادم، حالت چشمانش بی طاقتم کرده بود و شک لعنتی پا جفت ایستاده و به قلبم چنگ میزد. کف دست گذاشتم روی پیشانی کشیدهش.

مرد خاطرات من هم پیشانی اش بلند بود اما اقبالش نه…

تبش به شدت بالا بود همانطور که حدس میزدم. کف دست چپش را گراهی شدم که نبضش را بگیرم و صوتی پرستار را نشنیده گراهی شدم.

ـ خانم دکتر شما چرا بذارین من …

چشمانم میخ نبض کف دستش شد و دلم به دیوار سینه می کوبید، سریع و بی وقفه. این تاتو مشکی رنگ …

یک آهو در حال جست زدن به اندازه دو بند انگشت. اشک به نگاهانم رساند. سرم آهسته بالا راهی شد. این نگاه ها و این نگاه را کسی غیر از او نداشت.

انگشت شستم روی نبضش بالا و پایین میشد. این همانی ست که از یادها حرکت کرده بود. همانی که شکش به قلبم افتاده بود. این همان عزیزی بود که روزگاری قید همه را زد و راهی شد

حتی قید مرا هم زد و حرکت کرد …

نبضش هنوز میزد پس زنده بود. نگاهش به نگاه خیسم چسبیده اما غریب بود، آن آشنایی گذشته را نداشت. دستم از کف دستش رها شد و بدون اینکه حرفی بزنم از کنارش گذشتم

روزگارگار در بدترین شرایط او را به من بازگردانده بود و این باورکردنی نبود.

داستان ما موازی با منطق نه اما عین واقعیت بود.

اگه یه روزگاری نوم تو

تو گوش من صدا کنه

مجدداً باز غمت بیاد که منو مبتلا کنه

به قلب میگم کاریش نباشه بذاره درد تو دوا شه

بره تو تموم جونم که باز برات آواز بخونم…

***

تن بالا کشیدم سرم را روی بالشتک وان گذاشتم و هنوز چشمانم بسته بود

صوتی باز شدن درب حمام رسید و من پلک نگشودم

بوی تنش که در فضای حمام پیچید بی اختیار لبخند روی لبم جای گرفت و صوتیش را شنیدم

ـ دیگه قلبی برام نمونده … تموم کن قلببری تو

لبخند روی لبم باز تر شد و کف دست های بزرگ او لیزی تنم را میان آب و کف لمس کرد …

ریز خندیدم و صورتم را میان بالش قایم کردم

ـ نکن یوسف قلقلکم میاد

با آوای پارس سیمون چشمانم را تا ته گشودم و سرگشته و حیران به اطراف نگاه کردم

نه من میان وان بودم و نه او اینجا بود

تنها سگ ژرمن شپردم کنار تخت از حرکت ایستاده و نگاهم میکرد

باز هم خواب دیده بودم ولی نه ، خاطره بود

یاد ای که میان خوابم دویده و من جز به جز آن را با او تجربه کرده بودم

سیمون گوشی موبایلم را به دهان گرفت و کنار کف دستم گذاشت

بهزاد پشت خط بود ، تماس را وصل کردم و سیمون خودش را میان تنم جا کرد و من نوازشش کردم

ـ بیدارت کردم ؟

ـ باید بیدار میشدم دیگه

ـ میشه بیای این جا ؟

ـ کجا ؟

ـ آپارتمان من

قلبم شورید ، وسط تخت خوابم قرار گرفتم و گفتم :

ـ مشکلیه ؟

آوایش را آرام کرد و بیان کرد :

ـ بیا بهت میگم

ـ تا یه ساعت دیگه اونجام

ـ خوبه می بینمت

دوش گحرکت کردم و تند لباس پوشیدم

قلب در دلم نبود مگر چه شده بود که بهزاد مرا به منزل اش خوانده بود ؟

یعنی نمی توانست وقتی برای سرکشی به کلینیک میامد مطرحش کند ؟

…

بالا تنه عریان در را گشود و کنار راهی شد

ـ سلام

با پشت کف دست به شکم صافش کوبیدم و بیان کردم :

ـ تو دوباره جلو من لخت گشتی حیا نداری مگه ؟

نگاهم را در خانه لوکسش گرداندم و بیان کردم :

ـ دیشامگاه آخرای مهمونی خوب غیبت زد ، حواست هست تو مثل قبل مجرد نیستی ؟

کلافه دستی به موهای سرش کشید

ـ چته ؟

اندکی نگاهم کرد و بعد به اتاق خوابش اشاره کرد

چرخیدم و هرچه به اتاق نزدیک تر میشدم صوتی گریه دخترانه ای اخم هایم را در هم می کشید

در نیمه باز اتاق را هل دادم

و رفیق تمام سالهای زیستن ام میان تخت خواب مردانه بهزاد لخت و عریان افتاده بود

از همان فاصله هم چشمان اشک آلود و پف کرده اش را می مشاهده کردم و عمه شکوه دخترش را دست من سپرده بود

با مشاهده کردنم آرام نالید

ـ آهو

سرم به طرف بهزاد چرخید ، روی مبل تک نفره در دورترین قسمت سالن قرار گرفته و سرش را بین دستانش نگه داشته بود

کنار سارا لبه تخت قرار گرفتم و او به آغوشم خزید ، موهایش را نوازش کردم و او بیان کرد :

ـ آهو من بسیار کثیفم نه ؟

ـ نگو اینجوری

سرش را کشیده کرد و چشمان جذابیش که مملو اشک بود درد به قلبم انداخت

با بغض اظهار کرد :

ـ من و بهزاد دیشامگاه با هم بودیم … مثل محبت بازیای چند ماه پیشمون نه ها … تا تهش رفتم باهاش

چیزی کنار شقیقه ام پُر درد می کوفت

ـ آهو بهزاد نامزد داره می فهمی یعنی چی ؟

ملحفه خون آلودی که پایین تخت افتاده بود قلبم را مچاله کرد و آوای سارا را متوجه شدم

ـ من بسیار پستم ، به‌شدت

اشک هایش را از صورتش پاک کردم و سؤال کردم

ـ مست بودین ؟

سرش را به طرفین تکان داد

ـ نه نبودیم

بین لب هایم باز شد و آهم را بیرون فرستادم

ـ خوبی ؟ مشکلی که نداری ؟

ـ برم بمیرم بهتره

صوتی بهزاد را از پشت سرم گوش دادم

با خشم نگاهش کردم و بیان کردم :

ـ عه ؟ که اینطور … شما دکترین ، جناب دکتر بهزاد نیکپور منو بیان کردی بیام چیکار ؟

ـ چون از دیشامگاه یه ریز گریه میکنه ، نتونستم آرومش کنم نذاشت یه مسکن بهش بزنم اینقدر درد نکشه اصلا نمیذاره بهش دست بزنم

لباس زیر سارا را از زیر پایم برداشتم به کف دستش دادم و بیان کردم :

ـ بپوش

قد بلند شدم پشت به تخت و رو به بهزاد توقف کردم و اظهار کردم :

ـ اون خوشحالی بدبخت کجاست ؟ چرا دوتا دخترو مضحکه کف دست خودت کردی ؟ هیچ معلومه داری چه غلطی میکنی ؟

دست از جویدن گوشه لبش برداشت و اضافه کرد :

ـ دیشب به سارا بیان کردم باید به تو هم بگم ؟ من شادی رو نمیخواستم مجبور شدم می فهمی ؟

بعد در حالی که دیدهش به اندام نیمه عریان سارا پشت سر من بود گفت :

ـ پاش وایسادم بگو اینقدر گریه نکنه

ـ تو خواب ببینی

اخم هایش که به هم گره خورد گفتم :

ـ اون وقتی که سر یه مشت غیرت و تعصب مسخره و خنده دار ولش کردی و چند روز بعد دوست شو صیغه کردی و یه جشن فرمالیته هم زدی تنگش فکر گریه هاش نبودی

چند قدم جلو راهی شدم ، سر بالا بردم نگاهش کردم و گفتم :

ـ حالا هم غلطتو کردی ؟ بکش کنار

چرخیدم به سمت سارا که مچ کف دستم را گحرکت کرد

ـ آهو هرکس ندونه تو خوب می دونی چقدر می خوامش

سارا لبه تخت جای گرفته بود و موهای بلند و هایلایت شده اش را می بافت و اظهار کرد :

ـ دیشبم یه ریز در گوشم همینو می اضافه کرد که باختم بهش

لب روی هم فشردم که ناسزایی بارش نکنم تنها رعایت حالش را میکردم و بس

ـ اصلا تو چرا همراش اومدی خونش که یه ریز در گوشت حرف ردیف کنه ؟ مگه به من نبیان کردی میری خونه اون دوستت ؟ اسمش چی بود ؟

سر پایین انداخت

ـ همون دیشامگاه که بهزاد بدون مسروری از در سالن اومد تو و قلبت غش رفت براش باید می فهمیدم جهان دست کیه

پالتوش را به سمتش پرت کردم و در حالی که از اتاق بیرون می راهی شدم اضافه کردم :

ـ خاک بر سر جفت تون

خودم را روی مبل پرت کردم

ـ سارا دو دقیقه وقت داری بپوش بریم

بهزاد تکیه اش را از دیوار اتاق گحرکت کرد و به سمت تخت حرکت کرد

قبل از اینکه از مشاهده کردم خارج شود اظهار کردم :

ـ هوی بهزاد نزدیکش نمیشی ها ، اون سه چهارسالی که با هم بودین مگه کم تو تختت بود چطور یکی از همون شبا این غلطو نکردی ؟ دیشامگاه بعد از چند ماه مشاهده کردیش گفتی بذار غلط نصفه مو کامل کنم هان ؟

نفسش را پرحرص بیرون داد و بیان کرد :

ـ من تمایل داشتمش اونم منو خواست پس غلطی در کار نیست

ـ نه تا وقتی که پای شادی نامی وسط نباشه

نگاه روی هم فشرد و اظهار کرد :

ـ می بُرم … پاشو از حیاتم می بُرم

ـ از کجا معلوم با شادی هم این کارو نکرده باشی ؟ اون که

صیغه ات بوده و حلال چرا که نه ؟

درمانده گفت :

ـ من حتی کف دستم به شادی نخورده … زبونت اینقدر تلخ نبود آهو

نگاهم را به تراس بزرگ خانه اش دادم که از برف دیشب

سفید پوش بود

سر که چرخاندم او در مشاهده کردم نبود و صوتی پچ پچ شان می امد

ـ کشیده حرف بزنید بفهمم چی میگین ، شما دوتا مثلا دکتر این مملکتین بعد نتونستین یه شامگاه اون بی صاحابو کنترل کنید ، موندم توش اون چند سال چطور خودتونو نگه داشتین !

ـ سارا ـ آهووو

ـ زهرمار و آهو پوشیدی یا هنوز ته مونده غلط تون مونده ؟

این بار بهزاد شاکی صوتیم زد

ـ آهو

ـ ای بی آهو بشین جفت تون

چند دقیقه ای به همان روال گذشت و بعد آوای بهزاد آمد

ـ وایسا سارا دارم باهات حرف میزنم

سارا از اتاق بیرون زد وبهزاد با اندکی خشونت بازویش را کشید به دیوار چسباند و من برای هردوشان سری به تاسف تکان دادم

بهزاد ـ تو هم می خواستی ، نمی خواستی ؟ یادت نیست چطور چنگ انداختی به پیرهنم ؟

ابروهایم بالا پرید

بهزاد ـ اصلا اون لباس طلایی چی بود دیشب پوشیده بودی ؟

سارا ـ بار دیگر شروع نکن بهزاد دیشب توی اون مهمونی اونقدر لباس باز و کوتاه بود که لباس من به چشم نمی اومد

بهزاد براق شده توی صورتش خم شد و گفت :

ـ به نگاه می اومد اونقدر به چشم می اومد که منه سگ مصب نتونستم بی خیالت بشم

سارا ـ خیانت کردیم بهزاد ، جفت مون خیانت کردیم

بهزاد ـ خیانت ؟ خیانت به کی ؟ به کسی که من از اولم

نمی میل داشتمش ؟

سارا ـ به من چه ؟ مگه من گذاشتمش تو کاسه ت ؟

اگر رمان پیانیست رو توی اپلیکیشن مطالعه کرمشاهده کرد، شاد میشیم که نظرتونو درمورد آثار خانم آناهید قناعت برای بقیه رمان خوان‌ها پایین همین مطلب بنویسید.

رمان پیانیست