نویسنده: مهرسا قادری
#پارت۱
پاهایش را روی هم انداخته و روی صندلی بزرگی با طرح اژدهای مشکی جای گرفته است،در این متروکه ی خالی وهم آلود،حتی سایه اش هم ترسناک بود
صوتی خشن و مردانه اش اکو میشود و در آن تاریکی حتی نمیدانم او کیست و چه از جانم میخواهد:امشب قرار بود عروس شی
میگوید و به زور میتوانم ببینم که سیگار لای انگشتش را در کف دست گحرکت کرده و پک محکمی میزند
با اشک هایی که روی صورت گندمگونم خشکیده به صورت نامعلوم او دیده میدوزم،چرا آوایش را نمی شناختم؟
دستی به لباس عروس خاکی شده ام میکشم و همانطور در مقابلش خمیده و زانو زنان توقف کرده ام
اشک سرکشی از گوشه ی نگاه هایم می غلتد و نگاه پر نفرتش را روی صورتم حس میکنم
صورتی که از رد آرایش غلیظ ، تنها سیاهی ریمل و سیل گریه هایم باقی مانده بود
از جایش کشیده میشود و پشت به من می ایستد، نگاه اشکبارم حالا به هیکل تنومند و بازوان عضلانی اش است…
این مرد که بود؟این چه مصیبتی بود؟
از شدت گریه های توی ماشین اشک هایم دیگر ساکت می غلسریع، شاید هم پیش آن مرد خطرناک جرات نداشتم های های فریاد بکشم و زاری کنم
سیگارش را زیر پا و پاشنه های کوتاه کفشش له میکند:عاشق شدی عروس خانواده نریمانی بشی؟
دوست داشتم!؟زبان به سقف دهانم قفل شده و نمیدانم باید چه جوابی بدهم
ضربان دلم روی دو هزار میزند، چه از جانم میمیل داشت؟
با آوایی بریده بریده و اشکین میپرسم:ش…شما کی هستین؟
و بعد سیل اشک هایم طغیان میکنند،به دامن لباس عروسم چنگ میزنم و چشمانم را برای چند لحظه می بندم…
برای همان چند ثانیه کوتاه قیافه ی در هم و پریشان حاجی و مادرم نازبانو را تصور میکنم و غرور خدشه دار شده ی نیما…
واویلا!
گل نسا ببین چه بلایی به روزگارت رسید؟آن هم درست روز عروسیت؟
هیچ جوابی به من نمیدهد انگار میخواهد با خاموشی آهنینش فرصتی دهد تا اشک هایم را تازه کنم
من هم شجاعت نمیکنم دوباره بپرسم، سرما و تاریکی این متروکه و این مرد وحشی نامعلوم همه شده بودند عذابی برای من…
انگار داشتم تاوان گناهان نکرده را پس میدادم
بالاخره صوتی تندش قد بلند میشود:بهتره ی مدت اینجا بمونی تا دلدادگی و عاشقی با نیما نریمانی از سرت بیوفته
اسم نیما را با نفرت تلفظ میکند،نکند اسیر چنگال دشمن نیما شده بودم؟نیما خودش بارها برایم تعریف کرده بود دشمن زیاد داردو شاید هم این مرد، یکیشان بود
با صدایی گریان میگویم:لطفا بزارین برم…بخدا من هیچ ربطی به کارای نیما ندارم،هر چی هست بین خودتون حل کنین من نمیدونم تو اون شرکت بی در و پیکر چیه و چی میشه
هق هقم قد بلند میشود و آن مرد بی اعتنا میگوید:مراد!
اسم همراهش بود،همان مرد بی رحم و خشنی که از دم در آرایشگاه کشان کشان و به زور مرا داخل ماشین پرت کرده بود
با همان لباس ها و ماسک مشکی که روی صورت دارد داخل متروکه میشود، برای چند ثانیه نگاه بی رحمش روی چشمه ی اشک من می لغزد و بعد رو به رئیسش میکند: جانم آقا؟
آوای زمختش گوشم را می خراشد و آن مرد مجهول میگوید:قراره چند وقت مهمون ما باشه،مراقبش باش
این را میگوید و به سرعت از متروکه بیرون میزند و من مثل دیوانه هایی که اسیر زنجیر و فلاکت شده اند جیغ میکشم و رو به سقف بالای سرم میکنم،چند بار فریاد میکشم: کمک!کمکم کنین!
ولی انگار هیچکس نیست آوای یک دختر جوان تنهای نگون بخت را بشنود!هیچکس نمیداند پشت در های این قفس دختری زندانی شده که امشب شامگاه عروسیش است و حالا باید عزا بگیرد
هیچکس نمیداند من چرا گروگان گرفته شده ام و دقیقا تاوان چه چیزی را پس میدهم؟
چند ساعت تا بی آبرویی ام پیش خانواده ام و نیما و باقی نمانده،حتی اگر زنده از اینجا بیرون میرفتم و روی برگشتن به منزل نداشتم،در قلبم دعا دعا میکردم تنها نزدیکم نشوند آن موقع بود خودم خودم را می کشتم
مراد با پوزخند نگاهم میکند و میگوید: زیاد ضجه نزن اینجا کسی صداتو نمیشنوه
اوی بی صفت هم مرا مسخره میکرد
با فریادی محکم میگویم:دست از سرم بردارین…امشب شب عروسیمه چی از جونم میخواین؟
حالا گریه هایم بیشتر شدت میگیرند اما کک مراد نمی گزد
مرد بی رحم رو به رویم روی صندلی نشسته است و نیم ساعت است با لقمه های درشت کباب و نوشابه از خودش پذیرایی میکند و من مثل مالباخته ها گوشه ای از دیوار سرد متروکه نشسته ام و زانوانم را بغل کرده ام…
از زبانم در می آید:اگه بزاری برم،هزار برابر بیشتر از اون چیزی که رییست بهت میده،بهت میدم
با این حرفم قهقهه میزند و رو به صورت گریانم میغرد:نه دختر خانوم مث اینکه هنوز ندرک کردی با کی طرفی
راست میبیان کرد نمیخبر داشتم!اصلا با چه کسی طرف بودم،کاش حرفی میزد بدانم گروگان گیر من کیست؟
آرام و منعطف میگویم تا حرفم او را نرم کند:رییست کیه؟
لقمه ای چرب و چیل میگیرد و با دهان پر جواب میدهد: بعدا خودت میفهمی، عجله نکن
از جلوی دیده های گریانم کنار میرود و ظرف یکبار مصرف خالی کباب و پلاستیک نوشابه را همراه خودش میبرد،قبل از خروج از در میگوید: اگه کف دستشویی داشتی خودم میبرمت تا دم در منتظرت وایمیسم
محافظ کف دستشویی کردنم بود؟
وای داشتم دیوانه میشدم!انگار اینجا که من ایستاده ام آخر جهانست
در فلزی فرسوده را پشت سرش محکم می بندد و صدایش در گوشم می پیچد،انگار صوتی تنهایی و آلارم اسارت من بود
نوشته رمان پنجره اسارت پارت ۱ اولین بار در . پدیدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن