رمان پناهم باش
عمارت همواره آروم و بی سر و آوا بود!
اونقدری از مادر ترس داشسریع که اگر هم خونه آتیش میگحرکت کرد؛ کسی اجازه ی فریاد زدن نداشت!
ولی اون لحظه صوتی جیغ بچه ای تو عمارت پیچیده بود که من رو به تعجب انداخته بود!
با تعجب سر جای خودم نشستم و گوش سپردم!
باید صوتی بچه ی یکی از خدمتکارها میبود!
منتها کدوم خدمتکاری اجازه داشت به همراه خودش بچه بیاره که اینطور جیغ وفریاد کنه؟!
نه!آوا؛صوتی گریه ی بچه ی خدمتکار نبود!
از جام بلند شدم و پشت پنجره توقف کردم و پرده
رو کنار زدم.
نوچه های مادرم دختر بچه ای رو کشون کشون
به هممسیر خودشون به عمارت آورده بودند و به سمت پله ها میومدند.
مادرم با همه ی جلال و جبروتش روی سکوی عمارت ایستاده بود و به اونها نگاه میکرد!
اینبار با تعجب از اتاقم خارج شدم و به سمت سالن رفتم تا از عمارت بیرون برم.
بیرون رفتن من همزمان با انداختن اون دخترک جلوی پای مادرم مصادف شد که دخترک با سر روی پای مادرم فرود اومد!
برای یک لحظه خشم تموم وجودم رو گرفت و چنان دیده غره ای به اون دو تا نوچه انداختم
که کمی عقب نشستند و سر به زیر انداختند و
زمزمه کردند: سلام آقا!
همونطوری که نگاهشون میکردم به سمت مادر راهی شدم و کنارش از حرکت ایستادم و به دختر بچه خیره شدم
که پایین پای مادرم جای گرفته بود و زار زار گریه میکرد!
روی پاهام خم شدم و به دخترک خیره شدم و
بعد کف دستش رو گراهی شدم و اون رو قد بلند کردم!
بیشتر از دوازده_سیزده نداشت!…
به مادرم نگاه کردم و بعد با تعجب بیان کردم: این
دختر اینجا چیکار میکنه؟!
و مادرم پوزخندی زد و درحالی که به کمال نگاه میکرد،بیان کرد:قرار شد مثل آدمیزاد اونو بیارید!
برای خوندن این رمان به ادرس زیر برید
https://romanone.com
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن