#اوین
سلین بهم خیره شده بود و فکر مى کنم حتى پلک هم نمى زد. به امیر نگاه کردم. سرى به عنوان تایید تکون داد و آهى کشید و بیان کرد: منم همین فکرو مى کنم.
آهى کشیدم و من هم سرى به عنوان تایید تکون دادم و به سلین نگاه کردم که گفت: ولی من هنوز امیدوارم… فکر مى کنم اون دختر هنوز یک جاهایى همین دور و وراست…
امیر بیان کرد: نه نیست… اون از ترکیه راهی شده و به دبى برگشته…
بعد از اینهمه جست و جو ، دیشامگاه بهمون اطلاع دادند که شاید رویسا اصلا از طریق هوایى از ترکیه خارج نشه و احتمالش هست که الان اصلا توى ترکیه نباشه !… این مسیر حلمون هم به بن بست خورد. تبسم محوى زدم و دست سلین رو گراهی شدم و اضافه کردم: بابت کمکى که کردى ممنونم…
_ولی اوین…
_سلین جان بهتره که ما بریم… شاید اونجا زودتر به جواب برسیم… مى دونم که تو هم تموم سعى تو کردى… ولى راست مى گن اینجا نمیتونم رویسا رو پیدا کنم…
و ناامید به امیر خیره شدم که با گوشیش ور مى حرکت کرد و از جام بلند شدم که امیر هم زودى بلند شد و وقتى از خونه ى سلین بیرون اومدیم اضافه کرد: رویسا تو دبیه!…
با تعجب بهش نگاه کردم و اضافه کردم : کى بهت اضافه کرد؟!
_کارگاه خصوصیمون…
_پیداش کرده؟!
_نه… ولی گفت به دبى برگشتن…
نفسى از سر راحتى کشیدم. حداقل ردشو گم نکنیم. به دبى برگشتیم. توى هتل اقامت گحرکت کردیم و منتظر خبر کارگاه شدیم. طبق قولش باید یک ماهه رویسارو بهم مى رسوند.
#رویسا
با دردی ک تو سینه ام پیچید نگاه باز کردم و به دور و اطرافم خیره شدم. من کجا بودم؟!
چرا هیچی به یادم نمیومد؟….سعی کردم به مغزم فشار بیارم که کجام ولی هرچی زور زدم به نتیجه نرسیدم.
انگار غروب یک روزگار زمستون بود و من به خواب عمیقی حرکت کرده بودم ک هیچی رو به یاد نمیاوردم.
گیج و خسته از کنکاش نگاه هامو بستم که در وا شد و عطری اشنا تو اتاق پیچید.
چشم باز کردم و به کیان خیره شدم. همه ی صحنه ها درست مثل فیلم از جلوی چشمم رد شد و من شتابزده از جام قد بلند شدم ک دردی تو کل بدنم پیچید و لب به دندون گرفتم و دوباره دراز کشیدم.
کیان با دوتا قدم خودشو بهم رسوند و اظهار کرد: دراز بکش…
سعی نکن از جات تکون بخوری…دختر بهت گفتم کار خطایی ازت سر نزنه.. چیکار کردی؟؟؟
ابروهام درهم شد و و رومو ازش برگردوندم و گفتم. میشه تنها بزاری؟
نفس عمیقی کشید و گفت: نه نمیتونم.
با برآشفتهت به سمتش برگشتم و گفتم:میخوام تنها باشم…
اونم ابروهاش درهم شد: رویسا میشه خواهش کنم این بچه بازی هارو تمومش کنی؟اگه تا الانشم زنده ای واقعا باید شکر خدارو بجا بیاریم…
زنده کردن تو فقط یک معجزه است…پس سعی کن کمتر بچه بازی دربیاری…
رومو ازش گحرکت کردم و به پنجره چشم دوختم: من الان کجام؟
تو خونه ی خودمون… دبی..
با تعجب به سمتش برگشتم: ما ک….
بعد اینک تیر خوردی تو رو به بیمارستان رسوندیم…
حالت اصن خوب نبود.من پیشنهاد دادم اینجا ولت کنیم و بریم….
با تعجب بهش خیره شدم و اون ادامه داد، اما شیخ دستور داد همگی با هم به دبی برگردیم…تو اصلا خوب نبودی ولی به هرحال درمونت کردند.
چرا اون پیشنهاد رو دادی؟
وقتی حالت خوب میشد ازت ادرس و شماره تلفن خانوادتو میخواستن و بهشون زنگ میزدند تا به دنبالت بیان…
آهی از سر حسرت کشیدم…چرا شیخ قبول نکرد؟
نمیدونم…بلافاصله رد کرد…
پوفی کردم. لعنتی چرا دست از سرم بر نمیداشسریع!…..
#کیان
داشتم بهش نگاه مى کردم که کلافه به دیوار روبروش خیره شده بود. خدارو شاکر بودم که به هوش اومده بود. نمى دونم چرا مهرش به دلم جای گرفته بود و از همین الان غصه دار روزى بودم که قرار بود از اینجا بره!
_به نطرت تا کى باید اینجا بمونم؟
تا لب باز کردم در باز شد و خلیل سر به زیر وارد شد. به هواى این بود که رویسا هنوز بیهوشه اما وقتى دیدههاش به چشم باز رویسا افتاد ناباور بهش خیره شد و بعد اضافه کرد: عروسک!
به سمتش اومد و خواست بغلش کنه که کف دستشو گراهی شدم. به سمتم برگشت و متعجب نگاهم کرد که بیان کردم: هنوز جاى زخمش خوب نشده… ممکنه خون بیاد…
چهره اش غمگین شد و کنارش نشست و ناراحت بهش خیره شد: درد دارى عروسک؟!
ترجمه کردم. رویسا بدون ابنکه حتى به خلیل نگاه کنه بى قرار بهم نگاه کرد: مى شه اینو از اتاقم بیرون ببرى؟!
رو به خلیل کردم و گفتم: آره پسر جون حالش خیلى بده و نمیتونه حرف بزنه!… دکترم اظهار کرده نباید تا یک مدت حرف بزنه و تکون بخوره… مى تونى الان تنهاش بزارى؟!
ناراحت بهم خیره شد و از جاش قد بلند شد و گفت: عروسک زود خوب شو…
و از اتاق خارج شد.
_آزردهش نکن… اونو از خودت نرون… اگه ییفرارى هاى خلیل نبود تا حالا سرتم چال کرده بودند…
_به درککککک… مى خوام صد سال نباشه و نباشم… خوب گوش کن ببین چى مى گم من براى بار هزارم هم که شده از اینحا فرار مى کنم…
مى تونستم درکش کنم. پس سکوت کردم و سعى کردم سربسرش نزارم. اون الان شرایط روحى خوبى نداشت. فقط باید یه کار مى کردم که اون نسبت به خلیل نرم تر مى شد تا شیخ هم نسبت به اون نرم میموند وگرنه موقعیت شیخ داشت به خاطر اون به خطر مى افتاد و شیخ هاى عرب اصلا تابع ریسک نبودند… اگه یکم نافرمانى مى کرد روى قلب بچه اش هم پا مى گذاشت و رویسا رو سر به نیست مى کرد.
رویسا روزگاربه روزگار افسرده تر مى شد و خلیل روزگار به روزگار عصبى تر!… انگار محبت رویسا تو دلش اثر کرده بود و اونو به خودش جذب کرده بود ولی هیچ چیز از نگاه شیخ دور نمیموند. اون مى دید که رویسا دقیقا مثل یک عروسک زیبا و عاشق شدنى، ساکت و سرد و بى روح شده بود و خلیل روز به روزگار بخاطر توجهى اون لاغر و نحیفتر مى شد.
اون روزگار رویسا و خلیل تو باغ خونه قدم مى زدند که شیخ آوام کرد. مى دوتستم تو رابطه ى اون دوتا دقیق شده ولی به روى خودم نیاوردم و به سمتش رفتم.
_بله آقا؟!
_کف دستور دادم یک دختر دیگه براى خلیل پیدا کنند…
تموم تنم یخ کرد ولی به روى خودم نیاوردم و کفتم: فکر نمى کنم آقا قبول کنند…
_قبول مى کنه… اضافه کردم یک عروسک بیارن که چشمهارو خیره کنه و خلیل نتونه ازش چشم برداره…
اگه اینطور مى شد، وضعیت رویسا خیلى بدتر از این مى شد. مطمئنا اولین پیشنهادى که براى اون مى شد، کار تو کاباره ها و هم خوابى با پیرمردهاى پولدار بود. تنها حرفى که تونستم بزنم این بود: امیدوارم همینطورى که شما مى فرمایید بشه…
و نگران به اونها خیره شدم. رویسا روى صنقلبى قرار گرفته بود و خلیل کنارش با گوشیش مشغول بازى بود.
تموم فکرم درگیر این بود اگه خلیل به عروسک جدید خو بگیره چه بلایى به سر رویسا میاد!…
کنارشون آروم جاى گرفتم. خلیل سرشو بالا اورد و بهم نگاه کرد:مرحله صد و بیستم…
سرى به عنوان تایید تکون دادم و رویسارو صدا کردم که سرد و بى روح به سمت من برگشت.
_شیخ دستور داده یک دختر براى خلیل بیارن…
یک لحظه برق امید رو توى چشمهاش دیدم.
_خوب؟!
_رویسا اگه اینطور بشه معلوم نیست سر از کجا در بیارى!… کاباره… خونه هاى روسپى… عمارت شیخ هاى پیر دبى… اصلا هیچى معلوم نیست… شاید هم کلفت همین خونه بشى… ولى حتى فکرشم نکن که بتونى از اینجا فرار کنى…
رویسا شونه اى بالا انداخت و اظهار کرد: دیگه برام مهم نیست…
سرى به عنوان تاسف تکون دادم. اون واقعا افسرده شده بود و کارى از کف دستمون بر میومد…
شیخ به وعده اش عمل کرد و براى اولین بار دخترى رو آورد که کف دست کمى از عروسک هاى باربى نداشت…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن