رو نیمکت دراز کشیده بود و سرش رو گذاشته بود روی پاهام.
انگشتهام رو نوازشوار لای موهاش کشیدم و سؤال کردم:
-یه چیزی بگم خیال بد نمیکنی؟
دیدههاش بسته بودن.کف دست به سینه پا روی پا انداخته بود و آهسته پاش رو تکون میداد و میجنبوند.
سوال که پرسیدم بسیار آروم و باهمون دیدههای بسته جواب داد:
-نه من علاقه ای به کردن خیال بد ندارم! خودم یه دوست دختر دارم بخوام بکنم اون هست…
ریز خندیدم و با کف کف دست زدم تو فرق سرش و اظهار کردم:
-بی تربیت! چرا خاله تمام وقتش رو برای ترییت یاسر گذاشت و از تو غافل شد…
فقط یه لبخند ملیح زد.این تنها واکنشش بود.
مجدداً دستمو نوازشوار روی سرش کشیدم و بعد هم گفتم:
-بببن من خیلی راجع به این موضوع فکر کردم…یاسین من قلبم نمیخواد رفاقتت بخاطر من با بهراد بهم بخوره.حس میکنم اون دوست داره باهات در ارتباط باشه…این ارتباط و این رفاقت چندین و چندساله رو به خاطر من بهم نزن.
پلکهاش باز شدن.
قفسه ی سینه اش به آرومی بالا و پایین شد.زبونش رو توی دهن چرخوند و بعد اضافه کرد :
-بهراد نارفیقی کرد…بهش اظهار کرده بودم چقدر رو تو حساسم.اضافه کرده بودم تو بقیه دخترا نیستی…
از این میسوزم چندبار بهش گفتم حس میکنم سوفی با یکیه…هی منو میپیچراکهد…رسم رفاقت این نبود!
با شرمندگی سرم رو پایین انداختم.
روم نمیشد بهش بگم همه چیز با اصرار من بود.
کف دستمو از لای موهاش بیرون کشیدم و بعد شبیه به اسیری که بخواد به بزرگترین سکرت زندگیش اعتراف بکنه اضافه کردم:
-رفاقت ما با اصرار من بود یاسین…
این رو اضافه کردم و سرم رو به آرومی پایین انداختم.
با یه کوچولو شرمندگی.
البته از نظر خودم جای شرمندگی اصلا نداشت.
من از یه نفر خوشم اومده بود و باهم بودیم…هیچ جای این داستان ترسناک نبود.
سرش رو از روی پاهام برداشت و چرخید سمتم.
بهم خیره شد.
زل زد تو چشمهام و اضافه کرد:
-تو اصرار کردی اون چرا باید قبول میکرد خصوصا وقتی از طرف دیگه نامه ی فدایت شوم واسه سوگند میفرستاد.
من قلبم میمیل داشت حقیقت رو بگم.
سرم رو بالا گرفتم.زل زدم تو چشمهاش و اضافه کردم:
-بهراد نمیخواست قبول کنه من اصرار میکردم چون همواره تو زندگیم عادت کرده بودم به اینکه هرچی میخوام به کف دست بیارم.
کار بهراد اصلا درست نبود اما نمیشه حقیقت رو سرپوش گذاشت روش…
سگرمه هاش رو زد توی هم و گفت:
-خب دیگه…نیازی نیست راجبش حرف بزنی.تموم شده رفته!
خودو بهش چسبوندم.کف دستمو دور بازوش حلقه کردم.
سرم رو گذاشتم روی شونه اش و گفتم:
-جون من تمومش کن این قهر و دوری رو…خب؟
من اونجوری احساس بهتری دارم…بگی نگی خیالم راحت تره!
نفس عمیقی کشیدو با کشیده شدن از روی صنقلبی گفت:
-بهش فکر میکنم…
مسرور شدم.یاسین برخلاف ظاهر سر سختش آدمی بود که میشد رام و آرومش کرد.
نیشمو تا بناگوش وا کردم و گفتم:
-پس یعنی آشتی میکنی باهاش!؟
رو به روم توقف کرد.سر کج کرد و زل زد تو چشمهام و پرسید:
-حالا اینهمه اصرار دقیقا واسه چیه!؟
با حفظ همون لبخند عریضی که ردیف دندونهام رو مشخص میکرد جواب دادم:
-اونجوری من عذاب وجدان ندارم…
دیگه درموردش صحبت نکرد.کف دستش رو به سمتم دراز کرد و اظهار کرد:
-پاشو بریم…پاشو…
کیفم رو برداشتم و دستمو گذاشتم توی کف دستش و از روی نیمکت قد بلند شدم.
کف دستش رو دور شونه ام انداخت و اضافه کرد:
-پس آشتی میکنی…!؟
خودش رو رد به علی چپ وبا نگاه به دور و اطراف اظهار کرد:
-چقدر هوا خوبه….
خندیدم و یه مشت آروم با بازوش زدم و گفتم:
-بدجنس…درهرصورت من امیدوارم فردا کنار هم ببینمتون
بازم همون حرکت قبلیش رو انجام داد.
نگاهی به ساعت مچیش انداخت و اظهار کرد:
-وقت چه زود میگذره…
پووووفی کردم و گفتم؛
-باشه بابا دیگه راجبش حرف نمیزنم….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن