چشمهامو بسیار آروم باز کردم و به اامان چیزی که نگاه کردم صورت آروم یاسین بود.
اگه بگم این بهترین و پر ساکتش ترین خواب بود بیمسیر و چرند نبیان کردم.
تو بغلش اونقدر راحت و آروم خوابیده بودم که انگار تختم پر قو بود و پتوم ابریشم.
اول به کف دستش که دور بدنم حلقه شده بود نگاهی انداختم وبعد هم به ساعت…
درسته که اصلا قلبم نمیمیل داشت از بغلش بیرون بیام ولی باید فکر این رو هم میکردم که واسه بیرون حرکت کردن از اونجا دیر نکنم…
دیدههامو دو سه بار باز و بسته کردم که همون موقع یه نفر از پایین یاسین رو صوت زد:
-یاسین…یاسین…
کف دست یاسین رو از روی تنم کنار زدم و فورا نیم خیز شدم.فکر کردم توهم زدم.چند دقیقه ای به پنجره خیره موندم و چراکه دیگه صدایی نشنیدم دوباره باخیال راحت دراز کشیدم.
یاسین هنوزم خواب بود.
با لبخند نگاهش کردم.
سر انگشتمو به آرومی روی لبهام کشیدم.
نرم بود.تصور دیشب حس خوبی بهم داد.
حس اامان بوسه با یاسین!
انگشتمو سمت لبش دراز کردم ولی آوای برخورد دست با به در چوبی باعث شد خیلی تند کف دستمو پس بکشم و متعجب و بیشتر ترس و نگرانی سرم رو به سمت در بچرخونم.
حالا دیگه شک نداشتم هیچی توهم نیست.
صوتی فخری خانم از پشت در برای دومین بهار به گوش رسید:
-یاسین…یاسین داخلی!؟
وحشت زده دست یاسین رو تکون دادم و آرام و نجوا کنان گفتم:
-یاسین…یاسین بیدار شو..یاسین..
بهشدت آروم پلکهاش رو باز کرد.چنددقیقه ای نگاهم کرد و بعد پرسید:
-چیه چشیده؟!
آرام و با مضطربی جواب دادم:
-یکی پشت در…فکر کنم عمه فخریته!
جاخورد.بهشدت سربع از روی صندلی راحتی اومد پایین و کف دستهاشو لای موهاش کشید و به سمت درراهی شد.
عمه اش روباره به در زد و گفت:
-یاسین …عمه جان…اون جایی!؟ یاسین…
تو خودم جمع شدم.اگه منو می مشاهده کردن رسوایی به بار میومد.یاسین سرش رو به سمتم برگردوند و نگاهم کرد.
متوجه ترس توی دیدههام شد.انگشت اشاره اش رو روی لبهای خودش گذاشت و اظهار کرد:
-هیششش! من حلش میکنم!
به در نزدیک شد و اظهار کرد:
-آره عمه…داخلم! چیزی شده!
-نه فقط تمایل داشتم بگم صبحونه چیدیم تو حیاط بیا بخور.راهی شدم دم در اتاقت نبودی مادرت اظهار کرد حتما شب رو اینجا بودی….
یاسین خیره به صورت بی نهایت دلواپس من جواب عمه اش رو داد:
-باشه ممنون…میام پیشتون!
فکر کردم بیخیال میشه و میره اما بازهم اظهار کرد:
-نمیخوای درو واکنی بیام تو کلبه. !؟خیلی وقته نیومدم…
آرام و با احتیاط اومدم بیرون.ناخنو لای دندونهام گذاشتم و بهآرامی با دلواپسی جویدمش.
واسه اینکه بیشتر از این دلواپس نشم چسبید به در و اضافه کرد:
-اینجا یکم بهم ریخته اس منم چیزی تنم نیست…بمونه واسه بعد!
خوشبختانه سماجت نکرد و گفت:
-خیلی خب ..باشه.پس میبینمت !
چنددقیقه ای همونجا از حرکت ایستاد تا مطمئن بشه عمه فخریش حرکت کرده.بعد به سمت پنجره راهی شد.
یه کوچولو از پرده رو کنار زد و نگاهی به بیرون انداخت.
قد خمیده اش رو قد بلند کرد و بعد چرخید سمتم و با خیال راحت گفت:
-رفته! دیگه نگران نباش…
ناخنمو از لای دندونهام بیرون آوردم و یه نفس عمیق از سر راحتی خیال کشیدم و بعد جای گرفتم رو صنقلبی و اضافه کردم:
-آاااااخیش! قلبم داشت میومد توی دهنم…
اومد سمتم.کنارم از حرکت ایستاد و کف دستشو نوازشوار روی سرم کشید.سرمو بالا گرفتم و خیره شدم به دیدههاش.
بهشدت آروم بیان کرد:
-نگران نباش دیگه….راهی شده!
دلگیر گفتم:
-بهشدت ترسیدم یاسین.اگه عمه ات منو می مشاهده کرد حتما رسوایی به بار میومد… باید برم.مولین بره سراغم و بفهمه تو اتاق نیستم مشکوک میشه…
دستشو کنار زدم.با عجله سمت صنقلبی چوبی راهی شدم و اظهار کردم:
-باید زودتر برم…آره باید زودتر برم….
لباسمو تنم کردم و کلاهش رو پوشیدم.
پشت سرم توقف کرده بود ولی چیزی نمیگفت.
زیپ لباس رو کشیدم بالا و گفتم:
-من میرم…
خونسرد و آروم سؤال کرد:
-چرا دلواپسی ؟! حل شد…
با عجله اضافه کرد:
-الان حل شد.اگه بی گدار به آب بزنیم دیگه حل نمیشه.طبل رسوایمون از همین بالا میفته پایین!
مچ کف دستم رو گحرکت کرد و بیان کرد:
-رسوایی چیه سوفیا؟ ما همدیگرو دوست داریم…دلبسته شدن کجاش رسواییه!؟
چرخیدم سمتش و جواب دادم:
-از نظر خودمون اسمش دلبسته شدنه ولی از نظر عمه هات مائده پدر و بقیه اسمش رسوایی اخلاقیه خصوصا اینکه سفت و سخت باور دارن تو همسر آینده ی مائده ای…
اینو اظهار کردم و با عجله به سمت در حرکت کردم که هرچه زودتر از اون کلبه درختی بزنم بیرون….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن