هاج و واج، متحیر و شوکه سرم رو به سمت یاسین برگردوندم و بهش خیره شدم…
حرفهای یاسین اونقدر برام جمتوجه شد بود و تازگی داشت که تقریبا شوکه شده بودم و حتی پلک زدن هم از یادم راهی شد.باورش برام مشکل بود.
حس کسی رو داشتم که از پشت خنجر خورده.
ناباورانه سؤال کردم:
-سوگند !؟ سو…گند….که…
بهراد خاموشی کرد و من این خاموشی رو اصلا دوست نداشتم.
ولی یاسین به طعنه
خیلی ریلکس جواب داد:
-آره.سوگند…همون سوگندی که بهت میگم باهاش نپر نگرد نچرخ اما تو حالیت نمیشه و تو سرت نمیره…
بسیار چیزا بود که کم کم داشت واسه من روشن میشد.خبلی چیزا…
یعنی واقعا بهراد عاشق سوگند بود و تمام این مدت من بازیچه اش بودم !؟
آب دهنمو قورت دادم و سرمو بسیار آروم به سمت بهرادی چرخوندم که کاملا مشخص بود هیچ حرفی واسه اظهار کردن نداره.
دیده دوختم بهش….
کاش حرف میزد.کاش میگفت یاسین هرچی میگه دروغ….
کاش با صوتی بلند داد میزد و میبیان کرد اونی که دوستش داره منم.
نفس زنون براق شدم تو نگاههاش اضافه کردم:
-بهراد…
هیچی ناظهار کرد.متحیر بیان کردم:
-بهراد به چیری بگو ….بگو داره چرند میگه..
سرشو پایین انداخت.از این شرمندگیش بیزار بودم.داد زدم:
-حرف بزن؟ چرا حرف نمیزنی؟ بگو…بگو دیگه…بگو داره چرت و پرت میگه!بگو…بگو دیگه….بگو بهراد
حرفی واسه بیان کردن نداشت.خاموشی کرده بود.
و سکوت اون توی اون لحظه معنیش چی میشد!؟
معنیش چی میشد جز اینکه آره هرچی یاسین میگه درست.
بغض کردم.
حس زاپاس یودن و نخاله بهم کف دست داد.
بغضی توی گلوم گیر کردم که دلمو به درد آورد.
لبهای من شوکه شده ام ازهم باز نشدن ولی یاسین با صدای بلند داد زد:
-تو بسیار نامردی…نارفیقی….میدونستی رو ناموسم حساس بودم و اد کف دست گذاشتی روهمون…
بهراد با شرمندگی بیان کرد:
-من نمیخوا…
یاسین نذاشت اون حرف بزنه و اظهار کرد:
-واسه چی وقتی با اون بودی این احمق رو هم به خودت وابسته کردی هاااان!؟مگه نگفتم من رو این بی شعور حساسم…گفتم یا نگفتم؟
تو که میدونستی چراااااا….چرااااا این احمقو مچل خودت کردی!؟
بهراد نفس عمیقی کشید و زبونشو توی دهن چرخوند و گفت:
-چیزی بین من و سوگند نیست…
یاسین تحت سینه ی بهراد زد و اظهار کرد:
-اینو به من نگو…اینو به منی که شامگاه و روزگارت رو با من میگذرونی نگووو…نگووو…تو واسه اینکه سوگند رو به دست بیاری از هیچ کاری دریغ نکردی…
صدبار التماس کرد جواب پیامشو بدم به خاطر تو حتی محل سگ هم بهش ندادم…
بخاطر تووووو….
بخاطر تویی که از داداش هم واسه من عزیزتر بودی…
هیچوقت اجازه ندادم ازش خوشم بیاد…هیچوقت….بعد تو چیکار کردی؟
هااان ؟ میدونستی من چقدر رو این کثافت حساسم ولی هم با اون پریدی هم با این احمق….
چراکهه ام از بغض ارزید
لبهامو به سختی باز کردم و جویا شدم:
-سکوتت یعنی هرچی اون میگه درست آره؟
بهم نگاه انداخت.نگاهی خالی از حرف….
خالی از دفاع…
مکث کردم.مکث کردم که لااقل یه چیزی بگه.
بگه هرچی یاسین میگه اشتباهه.
بگه سوگند رو دوست نداره اما سکوت کرد.
بغض کردم و داد زدم:
-بهشدت نامردی …نامردی…نامردی…ازت متنفرم یاسین ازت متنفرم….
بدو بدو دویدم سمت در و ازشون فاصله گرفتم. باز کردم وزدم بیرون درحالی که اشک همینطور از چشمهام سرازیر میشد.
وقتی داشتم سمت در می راهی شدم قهرمان که سرایدار عمارت پدری بهراد بود درحالی که یه قیچی گحرکت کرده بود دستش و علفهای هرز رو قیچی میکرد متعجب نگاهم کرد و گفت:
-یا خود خدا…جن و پری !
در حیاط رو باز کردم و دویدم بیرون…
تو سکوت اون کوچه ی خلوت و ساکت شروع کردم گریه کردن..
حالا متوجه شدم دور و اطرافم چه خبره…
حالا میفهمم سوگند چرا اینقدر در تلاش بود به من نزدیک بشه ..
میمیل داشت هر جور شده یاسین رو به کف دست بیاره …
از اونور من احمق قلب خودش کرده بودم به بهرادی که قلب در گروی سوگندی داشت که یاسین حاضر نبود بهش محل بده صرفا زیرا رفیق قدیمیش عاشقش بود…
لعنت به من لعنت ..
یکی دو روزی میشد که خودم رو حبس کرده بودم توی اتاق و بیرون هم نمی حرکت کردم.
حالم از تمام دور و اطرافیانم بهم میخورد.
از آدمایی که تمام مدت برام نقش باز میکردن.آدمایی که فکر میکردم رفتار و محبتشون مثل خودم صادقانه و بی غل و غش هست ولی ثابت شد همه چیز توهم….همه چیز دروغ….
همه چیز پنهون کاریه…
احاطه شده بودم بین یه مشت دروغگوی طمع کار که تازه بعد از مدتها متوجه شدم تمام لحظاتی که کنارشون بودم و صادقانه بهشون محبت میدادم داشتن برام فیلم بازی میکردن.
مثل بهرادی که هنوزم باورم نمیشد همزمان هم با من بوده هم با سوگند…
یعنی اگه سوگند رو به کف دست میاورد منو بهشدت راحت کنار میزد و میراهی شد با یکی دیگه!؟
پشت کف دستمو رو اشک سراز یر شده از چشمهام کشیدم و حرکت کردم سراغ دوربینم.
بَرش داشتم و اولین کاری که کردم این بود که عکسهای بهراد رو حذف کنم.
دیگه نمیخواستم هیچ رد و نشونی ازش تو زنرگیم بمونه….
نمیتمایل داشتم عکسهای لعنتیش رو داشته باشم.
عکسهای یه نامرد.یه نامزد عوضی…
اون لعنتی دروغگو که تمام مدتی که با من بود فکر و ذهنش دنبال سوگند له له میزد چنان از نگاهم افتاده بود و منو از خودش و حتی خودم متنفر کرده بود که دیگه نمیمیل داشتم عکسی ازش داشته باشه.
وقتی همه رو حذف کردم دوربین رو انداختم کنار…
من احمق حالا داشتم اون تماسهای و صحبتهای مشکوک بهراد و حتی سوگند رو درک میکردم و متوجه میشدم چی به چیه.
چقدر من احمق بودم…
بهشدت نامردن هر جفتشون.هم اون بهراد عوضی هم سوگندی که تذکرها و تیکه های یاسین هم باعث نشد چشمامو وا بکنم و درست و حسابی بشناسمش.
باعث نشد بفهمم واقعا چرا از بین اونهمه دختر با من صمیمی شده!
قرار گرفته بودم رو تخت و زانوی غم بغل گرفته بودم که یه نفر به در زد.
مضطرب سرمو به سمت در برگردوندم.
خیای وقت بود هر وقت آوایی از بیرون میگوش دادم فکر میکردم مامان و یاسینن که اومدن واسه بازمیل داشت کردن من.
با ترس پرسیدم:
-کیه!؟
آوای مامان که از پشت در به گوشم رسید بار دیگر دچار استرس شدم.استرس اینکه مبادا یاسسن همچی رو بهش اظهار کرده باشه:
-سوفیا…میتونم بیام داخل!؟
قد بلند شدم و راهی شدم سمت در و بازش کردم و بعدهم با ترس بهش خیره شدم.
تو صورتش دنبال رو و نشونی بودم که بهم حالی کنه همه چی رو از یاسین شنیده یا نه.
ولی اگه شنیده بود اینقدر خونسرد به نظر نمی رسید.
متعجب جویا شد:
-چرا درو قفل کردی!؟
من من کنان جواب دادم:
-خب…قفل کردم که کسی نیاد داخل…
-منم حساب میشم!؟
سرمو تکون دادم:
-نه
قدم زنان اومد داخل و بعد اضافه کرد:
-تو چرا این یکی دو روز چپیدی تواتاقتو و بیرون نمیای!؟ هان …اگه مریضی و حالت بده خب بگو من زنگ بزنم دکتر بیاد اینجا…
نامحسوس نفس راحتی کشیدم.حالا دیگه تاحدودی مطمئن بودم یاسین چیزی بهش ناضافه کرده.
ولی آخه چرا نگفته؟ اون که همیشگی دنبال آتو گراهی شدن از من بود و مدام هم تهدیدم میکرد حالا چیشده بود که نمیتمایل داشت منو لو بده!؟
برگشتم سمت تخت و درحالی که خودمو سرگرم موبایلم نشون میدادم اضافه کردم:
-نه نیازی نیست….من خوبم.فقط یکم سردرد داشتم.
دلواپس جویا شد:
-الان بهتری!؟
سرمو بالا گراهی شدم و صرفا واسه اینکه بیخیال سوال پیچی کردنم بشه جواب دادم:
-آره بهترم…یاسین عمارته؟
خم شد و لباسها و وسایل پخش و پله شده ی من رو از روی زمین برداشت و جواب داد:
-آره هست.نمیخوای قد بلند بشی تو و از اتاقت بیرون بیای؟ یه چنددقیقه دیگه میز شام رو میچینن…فکر کنم دیگه خوب نباشه اینجا بمونی بهتره بیای بریم بیرون….
باخجالت سرمو پایین انداختم.چطور میتونستم برم بیرون و با یاسین نگاه تو نگاه بشم.با یاسینی که بارها سعی کرد نگاههای منو وا بکنه و حقیقت رو به من حالی کنه ولی من هربار مقاومت میکردم.
درست عین احمقها!
سرمو به سمتش برگردوندم و جویا شدم؛
-میشه…میشه من نیام!؟ گشنمه ام نیست …گشنه ام بشه خودم میرم یه چیزی میخورم!
کتابهامو روی میز و لباسهامو که از سر پریشون افکاری حتی حوصله مرتب کردنشون رو هم نداشتم رو تو کمد گذاشت و گفت:
-نه…حتی اگه حالت بده هم بهتره هم دیگه بیای بیرون یه بادی به کله ات بخوره…اینجا جای گرفتن خوب نیست!
هنوز هم برام جای سوال داشت که واقعا چرا یاسین همچنان چیزی یه مامان ناضافه کرده بود؟
چرا نبیان کرد من با کی رفیق بودم و چه کارهای احمقانه ای که انجام ندادم!؟
کف دستهامو دور پاهام حلقه کردم و زل زدم به نقطه ی نامعلومی.
هنوزم باورم نمیشد بهراد دوستم نداشت و اونی که واسش جون میداد سوگند بود نه من ….
آخه چرا؟ چرا از اول نگفت یه نفرو دوست داره؟
اگه اضافه کرده بود کار به اینجاها نمیکشید و من الان تو این شرایط روحی نبودم.
اگه میاظهار کرد تکلیف خودمو میدونستم و بهش قلب نمیبستم.
مولین بعداز مرتی کردن اتاقم حرکت کرد سمت در واضافه کرد:
-من پایین منتظرتم سوفی.لباس مناسب بپوش و بیا…
با اینکه اصلا قلبم نمیمیل داشت برم پایین تا کسی منو ببینه جواب د
ادن:
-باشه…میام!
بس نشستن تو اتاق دیگه بس بود.از روی تخت قد بلند شدم و اومدمپایین.
شلوارک کوتاه یاسی رنگم رو از پا درآوردم و یه شلوار بلند پوشیدم و رو تاپ حلقه ای تنم هم یه بلوز چهارخونه ی قرمز و مشکی پوشیدم و با سر کردن یا شال سیاه از اتاق راهی شدم بیرون …
اونقدر بهآرامی گام هام رو برمیداشتم که فکر کنم اگه یه لاکپشت باهام مسابقه میداد حتما اون برنده میشد و دلیلشم چیزی نبود جز اینکه جرات رو به رو شدن با یاسین رو نداشتم خصوصا اینکه منو تو وضعیت بدی با اون بهراد نامرد دید….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن