رمان پسرخاله پارت ۴۰

بی هوا و بسیار غیر منتظره آوای داد یاسین چهار ستون خونه رو لرزوند:

-بلند شو اون لباسای لعنتیتو بپوش کثاااافت…..

با سرعتی که برای خودمونم باور نکردنی بود از هم جدا شدیم.اول بهراد از روی تنم کشیده شد و بعد من بودم که دستمو رو یقه گمسرور لباس و سینه های نمایانم گذاشتم و نیم خیز شدم.
یاسین بود…خود خودش…نه وهم…نه خیال یا توهم…خودش بود…
ناباورانه بهش خیره شدم درحالی که مدام تو ذهنم باخودم میبیان کردم خدایا کاش یه کابوس باشه خدایا کاش یه کابوس باشه ولی نبود…کابوس نبود.
قدم زنان اومد جلو درحالی که کارد میزدن خونش در نمیومد.
زل زد به بهراد.نگاهش سرشار از نفرت بود.سرشار از بیزاری و خشم و کینه.
دندوناشو روهم‌سابید و با خشم اظهار کرد:

-بسیار بی شرفی بهراد…به‌شدت نامردی.بسیار….

نه من حرفی واسه اظهار کردن داشتم نه بهرادی که حتی بیشتر از من حضور یاسین شوکه اش کرده بود.
کف دستی تو موهاش کشید.
رنگ به رو نداشت. چی میتونست بگه اونم وقتی یاسین مارو در بدترین حالت ممکن مشاهده کرده بود.
در بدترین اونم وقتی من دراز کشیده بود و اون خیمه زده بود روی تنم و هموقت که لبهامو میخورد سینه هامو هم‌می مالید!
رفت سمت یاسین و اضافه کرد:

-داداش من…

صوتی نعره ی یاسین سکوت سنگین خونه رو شکست:

– خفه شو کثاااافت آشغال…به تو هم آخه میگن رفیق ؟ هاااااان!؟ تو رفیقی نااااامرد!؟

درمونده و مستاصل و با ترس به یاسینی که کم از جهنم و آتیشش نداشت خیره شدم و بعد هم از روی کاناپه اومدم پایین و خجل و شرمنده ایستادم.
آخه چرا…آخه اصلا چه جوری پیداش شد.
بهداد با شرمندگی و صدای بسیار آرومی بیان کرد:

-یاسین بزار برات توضیح بدم

یاسین بازم داد زد:

-من توضیحتو نمیخوااااام نامرد حالیته !؟ عوضی تر و نارفیقتر از تو هم پیدا میشه آخه !؟خیلی کثاف و بی شرفی…به‌شدت بی شرفی نامرد

فحش و تشرهای یاسین هوارمیشدن روی سر بهراد و من خودم رو تو این قضیه بسیار هم بیگناه نمی متوجه شدم.
بهراد دست ازپا درازتر دهن باز کرد و گفت:

-یاسین بزار حرف بزنم بزار…

نذاشت حرفشو ادامه بده و آتیشی تر و خشمگینتر از قبل اظهار کرد:

-دهنتو ببند کثافت نارفیق….

رگهای گردنش باد کرده بودن و نگاهاش سرخ شده بودن جوری که حس میکردم قراره ازشون آتیش بزنه بیرون….
دستاشو مشت کرد و رفت سمت یاسین وچنان مشت محکمی به صورتش زد که خون از دهنش جاری شد و ریخت روی زمین.
بدنم از ترس به لرزش در اومد.
خودمو لبه ی پرتگاه می دیدم و آماده ی سقوط…
بهراد هیچی نبیان کرد و خاموشی کرد و فقط دستشو گذاشت روی دهن خونیش …
اینبار اومد سمت منی که از خجالت جرات کشیده کردن سرم رو نداشتم و تنم عین می لرزید.
عاقبت من با ماجرای امروزگار چی میشد واقعا!؟
وای خدایااا….
بدیخت شده بودم…بدبخت…
رو به روم توقف کرد و زل زد به صورتم.
سرمو پایین انداختم و هیچی نبیان کردم تا اینکه خودش گفت:

-تو خجالت نکشیدی هااااان؟
تمام مدت با این نامرد بودی و منو بازی میدادی؟؟

سرم رو بالا گراهی شدم و با روسیاهی و خجالت لب زدم:

-معذرت میخوام…

منم از خشمش در امان نموندم.کف دستش بالا رفت و چنان سیلی جانانه ای نثار صورتم کرد که سرم باهاش یه وری و کج شد!
مرگ رو به نگاه خودم مشاهده کردم اون لحظه…
چی فکر میکردم و چیشد.
گمون میکردم مثل همیشه باهم خوش میگذرونیم ولی حالا فقط روسیاهیش برام به جا موند.
کف دستمو رو صورتم گذاشتم و صم و بکم سر پا از حرکت ایستادم.
نگاهش روی تنم به گردش در اومد و بعد فریاد زد:

-گمشو لباساتو بپوش…

تنم از دادش لرزید.وحشت زده ودرحالی که هم عصبانی بودم هم اشک تو دیدههام حلقه زده بود از کنارش زد شدم و گذر کردم تا لباسهام رو بپوشم.

راهی شد سمت بهراد.انگشت اشاره اش رو به سمتش گرفت و بیان کرد:

-دفعه ی دیگه تورو دور و بر خودم و خونوادم ببینم روزگارگارتو سیاه میکنم بهراد.

بهراد باهمون دهن پر خون اضافه کرد:

-یاسین برات توضیح میدم…

من یکی خوب میدونستم بهراد چقدر خاطر یاسین رو به عنوان رفیق چندین و چندساله ای که دیگه واسش حکم برادر داشت رو میخواست.
ولی انگار امروزگار این رفاقت به تهش رسیده بود.به ته تهش چون یاسین کار بهراد رو اونقدر وحشتناک می مشاهده کرد که حتی نمیخواست حرفهاشو بشنوه.
اینبار هم نذاشت چیزی بگه و داد زد:

-ساکت شوووو…ساکت شو آشغال نامرد…تو همچی رو خراب کردی…همچی از امروزگار به بعد تموم دیگه نمیخوام‌ریختتو ببینم…

-یاسین ..

-حرف نزن…ببر آواتو…

وای که قلبم میخواست زمین دهن وا بکنه و منو ببلعه. همه چیز خراب شد اونم با ورود یهویی و بیخبرانه ی یاسینی که اصلا نمیدونستیم کی و چه جوری متوجه شد ما اینجاییم….