اطلس با قلبواپسی کف دستش رو گحرکت کرد :
– کجا میری پروانه ؟ … جون به تنت نیست ! نمی تونی راه بری !
پروانه تنها اظهار کرد :
– رها !
و روی زانوهای لرزانش برخاست . سرش گیج رفت و تلو تلویی خورد . سالومه و اطلس زیر بازوهاشو گحرکت کردند . سالومه با هق هق اضافه کرد :
– پروانه تو رو خدا اروم باش !
اما پروانه بیان کرد :
– باید یه کاری بکنم ! … بچه ام اون بیرون معلوم نیست چه حالی داره … باید کف دست بجنبونم !
انگار به هذیان افتاده بود ! دیگه نمی تونست واقعیات رو از خیالاتش تشخیص بده ! قفسه ی سینه اش تیر می کشید و می دونست بچه اش حالا جای خوبی نیست ! می دونست باید کاری بکنه … ولی نمی فهمید چه کاری !
با قدم های نا استوار و لرزانش از اتاق بیرون راهی شد . شده بود با پای پیاده تمام شهر رو می چرخید … اما بچه اش رو پیدا می کرد ! دیگه نفس نمی تونست بکشه !
اطلس و سالومه هنوز دنبالش بودند … و بعد از دقایقی صنم هم به اونا ملحق شد . هر سه سعی می کردند با کلمات به پروانه قلبداری بدن و آرومش کنند … . اطلس مدام قربون صدقه اش می حرکت کرد :
– دورت بگردم پیدا میشه ! … نترس … بچه ات پیدا میشه ! خدا حضرت یوسفو توی قعر چاه سالم نگه داشت و کشوندش تا عزیز مصر شد ! بچه ات رو به خدا بسپار … مطمئن باش خدا صدای دل شکسته ات رو می شنوه !
پروانه صدای اونا رو نمی گوش داد … انگار داشت توی مه قدم می زد ! … ناگهان سر قد بلند کرد … و خانم بزرگ رو مقابلش متوجه شد !
جا خورده … لحظه ای از حرکت باز از حرکت ایستاد … . از نگاه های خانم بزرگ چنان کینه ی زهر آلودی شره می کرد … که پروانه در دم احساس کرد فلج شده ! …
– خدا لعنتت کنه زن … خدا زجرت رو بیشتر کنه ! … آخر زهر خودت رو ریختی …
اطلس مقابل پروانه قرار گراهی شد و تلاش کرد خط نگاهش رو از نگاه متنفر خانم بزرگ جدا کنه :
– این چه حرفیه می زنید خانم جون ؟ … قربون کمالاتت بشم ! نمی بینید حال این زن …
خانم بزرگ قدمی به جلو برداشت :
– من اشتباه کردم پروانه ! … اشتباه کردم که توی بی اصل و نسبِ رعیت زاده رو واسه پسرم لقمه گراهی شدم ! … تو تکلیفت معلوم بود … من به پسرم ظلم کردم !
فک زیرین پروانه با ناباوری تکون خورد و اشک کاسه ی چشماش رو پر کرد . می تمایل داشت چیزی بگه ، اما نمی تونست … هیچ دفاعی از خودش نداشت ! …
خانم بزرگ باز هم قدمی بهش نزدیک شد و با صدایی تیز و زاویه دار فریاد کشید :
– خونه خرابمون کردی تو ! لعنت به تو و پا قدم نحست ! … سیاوش پا گذاشت توی حجله ی تو که جوونمرگ شد ! … حالا هم بچه اش …
اطلس مقابل خانم بزرگ توقف کرد و سعی کرد اونو از پروانه دور کنه . هم مدت سالومه و صنم تلاش می کردند پروانه رو متقاعد کنند به اتاقش برگرده .
ولی پروانه سر جا خشکش زده بود … مثل کسی که ایستاده مرده باشه ! … با خودآزاریِ عجیبی خودش رو آماج توهین ها و تهمت های خانم بزرگ قرار داده بود !،… زیرا فکر می کرد همه ی اینها حقشه ! …
اون به پدرش اعتماد کرده بود ! اون باعث شده بود کودکش دزدیده بشه ! … آوش بهش اظهار کرده بود … هشدار داده بود ! … ولی اون نتونست مفهوم پشت این هشدارها رو بفهمه ! … اون کم هوش بود … بد خون بود … بد شگون بود ! اون عامل تمام بدبختی ها بود ! اون رهای جگر گوشه اش رو به نابودی کشونده بود !
خانم بزرگ همچنان با تمام نیرو بهش می تازید :
– لعنت به تو و پا قدمِ نحست ! لعنت به روزگاری که وارد این عمارت شدی ! لعنت به شامگاهی که سیاوشم باهات هم بستر شد !
پروانه گوش می داد و همه چیز رو می پذیحرکت کرد . تمام کلمات مانند دونه های شن درون قلبش رسوب کردند … و کم کم تبدیل به سنگی شدند روی دلش !
پلک هاش روی هم افتاد و نفسش برای لحظاتی قطع شد ! … می تمایل داشت خودش رو نگه داره … ولی زمین زیر پاهاش خالی شد … .
دوباره از حال حرکت کرد !
صدای جیغ کشیده سالومه و صنم زیر سقف کشیده عمارت پیچید … و متعاقب با اون، آوای بلند و ترسناک آوش :
– چه خبره اینجا ؟!
چند لحظه ای طول کشید تا آوش پله کان رو دو تا یکی کرد و بالا اومد و نگاهش به جمع زنانه افتاد . به محض دیدن پروانه در اون حال ، وحشت به دیده هاش دوید .
– پروانه ؟ … چی شده ؟ … پروانه !
سالومه از ترس و بغض سکسکه ای کرد و به سرعت خودش رو عقب کشید . آوش کنار بدن پروانه زانو زد و سر اون رو بین کف دست هاش گراهی شد .
حسی مخلوط از ترس و خشم و ناراحتی در گلوی آوش ورم کرده بود و جلوی نفسش رو می گحرکت کرد . دست کشید روی پیشونی پروانه و موهاش رو کنار زد .
– پروانه جان … چشماتو باز کن ! … پروانه !
پروانه پاسخش رو نداد … و این خشم آوش رو بیشتر کرد . نگاهی تیغ دار و هشدار دهنده حواله ی اطلس کرد :
– بیان کرده بودم مراقبش باش !
اطلس دست و پاشو گم کرده بود … گفت :
– الان … آقا … الان بطری نمک رو میارم !
این بار آوش فریاد زد :
– بطری نمک میخوام چیکار ؟! … دکتر خبر کن !
و کف دست انداخت زیر تن پروانه … اون رو از زمین قد بلند کرد … .
خاموشیی پشت سرش حاکم شده بود … که می تونست صوتی نفس های منظم پروانه رو بشنوه … .
دکتر بعد از معاینه ، ملایمبخشی تزریق کرده و راهی شده بود . قلبیل بیهوشی پروانه … فشارهای عصبیش بود !
آوش جای گرفت روی لبه ی تختخواب … خیره شد به صورتِ غرق خواب پروانه . با پلک های بسته … حتی در خواب هم زیر فشار عذاب بود !
کف دست آوش دراز شد و نوک انگشتانش با احتیاط روی کبودی گونه ی پروانه قرار گرفت . چقدر از اینکه اون رو در چنین حالتی می دید، متنفر بود ! این صورت ظریف و زیبا … تصویری که بیشتر از هر چیزی در دنیا دلبسته شد … ابداً نباید به این روزگار می افتاد !
انگشتانش ملایم و نوازش وار کشیده شد تا پلک زیرینِ پروانه … و بعد شقیقه ی بلورینش . موهای نرمش رو لمس کرد … و بعد خط ظریفِ چانه اش رو !
انگار می خواست با این نوازش های پنهانی، از بدنی که آزارش داده بود عذر بخواد !
آوای قدم هایی رو از پشت سر متوجه شد و به سمت در برگشت . اطلس وارد اتاق شد … با نگاهی مغموم و دلگیر . گفت
– مزاحم شدم آقا !
ولی کف دست هاش رو بهم چفت کرد و همون جا، نزدیک در باقی موند !
آوش اینبار دستش رو روی کف دست پروانه گذاشت .
– نه، مهم نیست ! یک قهوه برای من بیار و بعد کنار پروانه بمون ! اجازه نده کسی نزدیکش بشه !
اطلس باز با تاخیر پاسخ داد :
– معده ی خالی رو قهوه به خوردش ندین آقا ! صبحانه که میل نکردین … حداقل تشریف ببرید ناهار بخورید !
آوش چیزی ناظهار کرد . می میل داشت به حرف اطلس گوش بده … ولی قدرت رها کردنِ کف دست پروانه رو نداشت ! می تونست ساعت ها همون جا بمونه و آوای نفس های عزیزش رو بشمره ! …
بعد متوجه شد دقایقی گذشته و اطلس هیچ چیزی ناظهار کرده ! …
باز چرخید به پشت سرش :
– ببینمت … تو دیگه چته ؟!
اطلس دیده های پر آبش رو به آوش دوخت .
– آقا … من از شما توقع نداشتم !
آوش با گیجی تنها پلکی زد … و اطلس ادامه داد :
– من روی شما حساب دیگه ای داشتم ! خیال می کردم مراقب پروانه اید ! دیگه خیالم راحت بود که حتی اگه مُردم هم شما هستید …
اخمی بی حوصله نقش چهره ی آوش شد … اطلس به سرعت ادامه داد :
– تو رو به همین قبله اگه بگید پروانه به من ربطی نداره … که داره ! من براش مادری کردم این ده سال ! غمش رو خوردم ! هواشو داشتم ! روز اول که آوردنش این عمارت … من کف دستش رو گراهی شدم و نازش کردم ! … خدا از سر تقصیراتِ سیاوش خان بگذره … یه جوری بچه ی طفل معصوم رو کتک زده بود که شامگاها از ترس نمی تونست بخوابه ! … من این بچه رو توی بغلم می خوابوندم ! … من تر و خشکش کردم ! من بزرگش کردم !
آوش تنها گفت :
– خب ! خب !
نمی میل داشت از اون روزگارها چیزی بشنوه ! گونه های اطلس از اشک هاش خیس شدند :
– آقا چرا نمک به زخم پروانه می پاشید ؟ این زن جگر گوشه اش رو گم کرده … به والله داره جون میده ! … خانم بزرگ به چه حقی بهش حرف و تهمت می زنه ؟ … یا مادرتون …
آوش عصبی و خشمگین از روی لبه ی تخت برخاست :
– بیخود کردن ! خونه رو خراب میکنم روی سرشون ! می دونم چیکار کنم …
اطلس تمام جسارتش رو جمع کرد و وسط خط و نشون کشیدن های آوش پرید :
– آقا خودتون چی ؟ … شما خودتون از همه بدترید ! … برای چی کف دست روی این بچه قد بلند کرمشاهده کرد ؟ … قلبتون رحم نیومد ؟!
گریه اش اوج گحرکت کرد … .
آوش خشک زده … پلک زد و بزاق دهانش رو به سختی قورت داد . خون در رگ هاش سرد شده بود … .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن