خورشید متکبرانه چانه ای بالا انداخت و بعد رفت … روی یکی از صندلی های پشت میز نشست .
– حالا آوش خان بیدارن ؟
– انگار بیدار شدن ! …
– بمیرم براش ! چقدر تحت فشاره این روزگارا … همه اش زیر سر اون سلیطه ی بی دیده و روئه !
سالومه بشقابی خالی جلوی اون گذاشت و بعد با نگاه های سرخش چنان نگاه متنفری به خورشید حواله کرد … که اطلس کف دستپاچه شد .
– سالومه ! برو مطبخ ! … صبورا تو هم برو ! … بقیه کارا رو من انجام میدم !
سالومه با صدایی سرد جویا شد :
– برم پیش پروانه ؟
خورشید با تشر پاسخش رو داد :
– لازم نکرده ! آوش خان اوقاتش تلخ میشه … فعلاً کسی دور و بر اون زن حق نداره بره !
اطلس بیزار از این حال پیروزگارمندانه ی خورشید … به سالومه چشم غره حرکت کرد :
– گفتم برو مطبخ ! زبون درازی نکن دختر !
صبر کرد تا سالومه و صبورا اتاق رو ترک کردند … بعد نفس عمیقی کشید .
– چای بریزم براتون ؟
خورشید پاسخ داد :
– خیر ! با آوش جانم صبحانه می خورم !
انتظارش چندان طول نکشید … آوش پایین اومد . مثل همواره ظاهری مرتب داشت … ولی صورتش آشفته بود !
اطلس از اون هم قلبخور بود . نمی تونست تحمل کنه آوش دست روی پروانه ی عزیزش قد بلند کرده !
– صبح بخیر آقا !
آوش تنها سری تکون داد . حالت نگاه خورشید ناگهان تغییر کرد … از اون سویه ی پیروزگار و مغرور برگشت به مادری خیرخواه و قلبواپس .
– خدا منو بکشه آوش جان ! نگاهت چرا مریضه ؟! دیشامگاه نخوابیدی ؟!
پاسخ آوش، سرد و کوتاه بود :
– خوبم، مادر !
و همونطور از حرکت ایستاده پای میز … کف دست دراز کرد و قوری رو برداشت و در فنجانش چای ریخت . اطلس کف دستپاچه شد :
– شما چرا آقا ؟ … بنشینید … براتون صبحانه بکشم !
آوش سری به چپ و راست تکون داد . میل به صبحانه نداشت … حالش آشفته تر و بدتر از این چیزها بود . کمی شکر در چای ریخت و چای شیرین رو جرعه جرعه نوشید … برای اینکه سر پا باقی بمونه … به اون اندک شیرینی نیاز داشت .
خورشید با دلواپسی نگاه کرد به نیمرخ اون … و اظهار کرد :
– خودت رو نباز، آوشم ! همه چی درست میشه !
اطلس در ذهنش گذراند … بله، همه چیز درست میشد ! اما برای اون یا برای پروانه ؟ … برای اون همین که آوش دست قد بلند کرده بود روی پروانه، یعنی همه چیز درست بود ! … اگر زن بیچاره رو از چهار برجی بیرون می کرد … بهتر هم میشد لابد !
آوای پایی متوجه شده شد از بیرون … و نگاه اطلس و خورشید رو برگردوند به سمت در .
چند ثانیه بعد پروانه وسط درگاهی ظاهر شد … .
اطلس وحشت کرد از دیدنش … ! …
پروانه ی همواره ملیح و جذاب … حالا انگار بختک افتاده بود روی سرش ! … با همون پیمسیرن دیروزی و موهای آشفته … نگاه های گود افتاده و مُرده … و ردّ زننده ی کبودی روی صورتش … .
هیچ رمقی نداشت و نزدیک بود پس بیفته ! …
اطلس نالید :
– پروانه جان !
پروانه بی نفس بود … به سختی دست به کومه ی در گرفته بود و از سقوط خودش جلوگیری میکرد .
– آوش …
خورشید با لذت خیره شد به کبودیِ صورت پروانه . آوش فنجان خالی رو برگردوند داخل نعلبکی . کاملاً پروانه رو نادیده گرفته بود !
پروانه یک قدمی به جلو برداشت .
– منم بیام ؟
اینبار آوش پاسخ داد :
– کجا ؟
– با شما … بیام ! … با احد حرف بزنم ! شاید راضی بشه … بگه رها کجاست !
نیشخندی لب های آوش رو داغ کرد … و هم وقت برگشت به عقب .
– احد ؟ … دیگه بابام بابام نمی کنی !
رنگ پروانه از شدت غمگینی و بی نفسی سفید شد :
– من نمی دونستم که …
– ولی من می دونستم ! … مگه نه ؟ … بهت گفته بودم !
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن