سلمان کلاهش رو از روی سرش برداشت و روی صندلی ماشین جای گرفت .
کمی معذب بود . پدرش تمام عمر کارگرِ ادریس خان بود و اونقدر در مزارع ارباب کار کرد تا مُرد . اما خودش از همون بچگی هم بازی آوش بود … .
دو سال بزرگ تر از آوش بود . اون وقت ها ادریس خان بهش سپرده بود که آوش هر جایی میره مراقبش باشه . ولی آوش از همون سن و سال ها هم با بقیه فرق می کرد … .
اون سلمان رو به دیده هم بازی و دوست می مشاهده کرد … در حالیکه از نظر سلمان محال بود یک رعیت زاده بتونه دوست یک ارباب زاده باشه !
از همون بچگی شیفته ی آوش شده بود … اونقدر که حاضر بود برای خوشنودیش کف دست به هر کاری بزنه !
تمام سال هایی که آوش به اتهام قتل مجبور به ترک ایران شده بود … نگاه انتظارش بود … و حالا که برگشته بود و قرار بود به جای برادرِ مُرده اش به تاج و تختِ امیر افشارها برسه … هر کاری برای تثبیت قدرتش می کرد !
آوای آوش اونو از افکارش خارج کرد :
– پس کار کی می تونه باشه ؟ … اگر کار احد نیست …
سلمان نگاهش رو از ردیفِ کاج های کنار جاده گحرکت کرد و به آوش نگاه کرد .
– هر کسی ارباب زاده … هر کسی می تونه برادرتون رو کشته باشه !
آوش از بالای عینکِ دودیش نگاه دو پهلویی به اون انداخت :
– حتی تو ؟!
– ارباب زاده … از اندرونیِ منزلتون که هر آدمی ببینید ، تا خودِ ملک افشاریه … هیچ کسی نبود که از سیاوش خان قلب خوشی داشته باشه ! می دونم برادرتونه و شما نسبت به ایشون تعصب دارید … اما سیاوش خان اربابِ ظالمی بودند !
خاموشیِ آوش … سلمان ادامه داد :
– نه به جونِ رعیتش رحم داشت … نه به مالِ رعیت … نه به ناموسشون ! البته فقط خودِ سیاوش خان نبودند … هر کسی که بهش نزدیک بود و دوستش محسوب می شد … می تونست توی سر دیگران بکوبه !
نفسی گحرکت کرد … باز ادامه داد :
– فتوره چی رو می شناسید ارباب زاده ؟ … فیروزِ فتوره چی !
آوش سرش رو خیلی خفیف جنبوند .
– پادوی خانواده ی ما بود !
– درسته ! پادوی شما بود … اسم امیر افشارها پشتِ سرش بود ! همه می دونستن به سیاوش خان وصله ! … برای همین هر غلطی می کرد و هیچ کسی جرات اعتراض نداشت ! ربا ، عیاشی ، گردن کلفتی ! همین دیروزگار خبرش به گوشم رسید … که دخترِ یازده ساله ی یک بدبخت رو میخواد ازش بگیره !
آوش پوزخندی زد :
– چه غلطا !
سلمان نفس عمیقی کشید و با احتیاط اضافه کرد :
– نمی خوام سرتون رو به درد بیارم ، اما … اگه این کارو بکنه ، مردم از چشم شما می بینن !
آوش باز هم پوزخندی زد :
– ظاهرا مسیر زیادی در پیش داریم سلمان … برای جمع و جور کردن این افتضاحات …
مکثی کرد … و بعد جویا شد :
– و تو قراره به من وفا دار باشی ؟
سلمان با اشتیاق و حرارت پاسخش رو داد :
– تا وقتی زنده باشم ارباب زاده …
– و قراره به کف دستورات من عمل کنی … حتی اگه خودت مخالفش باشی ؟
– من به خودم جسارتِ در ذهنش گذراندن نمی دم ! فقط به حرف شما گوش می کنم !
– پس بذار از یک کار ساده شروع کنیم ! … پروانه رو برای من پیدا کن !
***
بسیار وقت بود که پشت پنجره توقف کرده بود و دیده انتظارِ آوش … کف کف دستاشو روی هم می فشرد .
از پشت سرش صوتی بی حوصله ی فرخ رو گوش داد :
– اینکه پشت اون پنجره بمونی و به حیاط نگاه کنی باعث میشه آوش زودتر برگرده خونه ؟!
دل آهو از دردی مجهول تیر کشید . داشت مسخره اش می کرد ! … لحن فرخ همیشه این حس وحشتناک رو بهش می داد … که آدم مسخره و بیهوده کاریه !
– اینکه پشت این پنجره بمونم … باعث میشه که تو خسته بشی ؟!
و این “تو” رو با لحنی اضافه کرد …
توران نگاه بدی بهش انداخت … و خورشید با لبخندی مصنوعی گفت :
– حق میدم بهش ! منم از دیدنِ آوش سیر نمی شم ! این دو روزگاری که اومده …
– اومد !
صدای موتورِ ماشینش رو گوش داده بود !
اشتیاق پر زد توی دلش … نفس عمیقی کشید . فرخ با تمسخر کمرنگی گفت :
– نگاهت روشن !
آهو خودش رو به نگوش دادن زد و بی توجه بهش … چرخید و از اتاق خارج شد .
آوش و سلمان پای ماشین توقف کرده بودند و حرف می زدند . آهو بالای پله ها توقف کرد و با اشتیاق به برادرش خیره شد .
وقتی آوش از ایران راهی شد ، اون فقط یک دختر بچه ی ده دوازده ساله بود . بهشدت چیزها رو به یاد نداشت . فقط در اعماق قلبش همواره ایمان داشت … که اون با سیاوش فرق می کرد !
که اگر آوش بود … هیچگاه اجازه نمی داد آهو با فرخ ازدواج کنه !
به یاد تمام بد اقبالی هاش بغض کرد … ولی خیلی زود نفس عمیقی کشید و با تبسم بغضش رو پس زد .
خب … مهم نبود ! حالا آوش اونجا بود … و همین هم به اندازه ی کافی آهو رو خوشحال می کرد !
از همون جایی که ایستاده بود و نگاه می کرد به آوش … که غرق صحبت با همراهش بود . معلوم نبود داشسریع در مورد چی حرف می زدند !
آوش سیگاری گوشه ی دهانش گذاشت و سلمان آتش زیر سیگارش گحرکت کرد … بعد آوش دستش رو کشیده کرد و به زهرا که می تمایل داشت توی مطبخ بره … اشاره ای کرد :
– بیا اینجا !
آهو جا خورد … تا حدودی انتظار این رو نداشت که آوش یکی از خدمتکارها رو صدا کنه ! ابروهاش بهم نزدیک شدند و با دقت بیشتری به صحنه ی مقابلش توجه کرد .
چیزی که بیشتر متعجبش می کرد … حالت مستاصل و بیچاره و فراری از موقعیتِ زهرا بود !
– آهو !
آوای مادرش …
سریع چرخید و خورشید رو مشاهده کرد که شالی روی شونه هاش انداخته و توی ایوان اونده بود .
– آوش کجاست ؟ توی هوای به این سردی چرا بیرون توقف کردین ؟
آهو نفس تندی کشید که باعث شد بخار نفسش روی صورتش پخش بشه … بعد به عقب حرکت کرد و خودش رو به مادرش رسوند .
خورشید کف دستای اونو گحرکت کرد :
– گوش بده آهو ! تو نباید پیش دیگران به شوهرت جواب سر بالا بدی ! نباید کاری کنی که کسی بفهمه …
– مامان !
خورشید ساکت شد … آهو ادامه داد :
– آوش اومده … پایینه ! با یک مرد جوون که نمی دونم کیه …
خورشید بی حوصله اظهار کرد :
– سلمان … همون گدا زاده !
آهو تمایل داشت ادامه بده ، ولی آوای قدم های تندی که از پله کان متوجه شد …
به عقب چرخید … و سالومه رو دید که به حیاط سنگی اومد . نفس نفس زنون … در حالیکه با هر قدمی که می دوید ، سینه های درشتش بالا و پایین می شد … .
خورشید بهش توپید :
– چه خبرته ؟! سر آوردی ؟! چرا عین آدم راه نمیری ؟!
سالومه سر جا میخکوب شد :
– ای وای ببخشید خانم … نمتوجه شدم شما رو ! … می خواستم برم پیش مادرم !
آهو با بی تابی بهش علامت داد که جلو بره … بعد پرسید :
– تو توی باغ بودی ! متوجه شدی آوش خان چی به زهرا بیان کرد ؟
سالومه وحشت زده پاسخ داد :
– شنیدم خانم ! داشتن در مورد پروانه ازش سوال می جویا شدن !
ابروهای باریک و مشکی خورشید ناخودآگاه بالا پرید … نگاهش سخت و ناباور شد .
– پروانه ؟ … به پروانه آخه چیکار داره ؟!
– چی می پرسید در موردش ؟!
سالومه باز پاسخ داد :
– می پرسیدن که اون چه شکلیه ! به زهرا گفتن که به اون مرد بگه پروانه چه شکلیه !
پیج و تاب مضحکی به لبهاش داد … چنگ زد به گوشه ی دامنش و با هق هقی تو گلویی اضافه کرد :
– وای آهو خانم … پروانه گناه داره ! آخه اون چیکار کرده که باید اینقدر تقاص پس بده ؟
خورشید نگاه سریعی بهش انداخت و تشر حرکت کرد :
– به تو چه ربطی داره ؟ … غلط اضافه بکنی از گیسات آویزونت می کنم به میخ طویله ! گمشو برو رد کارت !
و هم زمان مجدداً صدای پاهایی رو شنید … و بعد آوش رو دید که به حیاط سنگی اومد .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن