بغضش درهم شکست … سر پروانه رو گحرکت کرد و روی پیشونیشو بوسید . پروانه از وحشت هق هقی زد :
– عمه طوبی !
– جانم عمه ؟ … جونت رو بردار و برو ! … برو خدا به همجادهت !
و بعد رو به مرد میانسال اضافه کرد :
– به تو سپردمش مشتی ابمسیریم ! حواست بهش باشه !
***
آسمان مشکیِ شب … و ماهِ نیمه که میون ستاره ها می درخشید ! مسحور کننده بود !
اما جذابتر از اون … نمای تیره و هول انگیز چهار برجی بود … جلوتر از ماه و ستاره ها و هر چیزی !
هیچوقت فکر نمی کرد بتونه جدا از این تکه زمین حیات کنه و دووم بیاره !
سالها قبل به سیاوش گفته بود … وقتی هنوز دو پسر بچه بودند که مجبور بودند روی انگشتانِ پاهاشون بایسشتابزده تا از روی کنگره های برج به پایین نگاه کنند … بهش گفته بود : سیا … آدمای دیگه ی دنیا که هیچ برجی برای پنهان شدن ندارن … وقتی می ترسن چیکار می کنن ؟
سیاوش ریز خندیده و پاسخ داده بود : به نظرم مجبورن با ترساشون بجنگن !
ترسیده بود … هنوز می تونست ترسش رو به یاد بیاره … ترس روزی که از خانواده جدا بشه … و دیگه هیچ دژی برای پنهان شدن نداشته باشه … اظهار کرد : من اگه از خونه برم … می میرم !
ولی حرکت کرده بود … نمرده بود … و با تمام ترس هاش مقابله کرده بود .
نگاهش یک لحظه هم از نمای عمارت دور نمی شد … هنوز هم بعد از این همه سال در قلبش احساس تعلق خاطرِ دردناکی حس می کرد .
قلبخور بود … ولی خودش رو چیزی جدای از این ساختمان بزرگ و رعب آور نمی دونست .
راننده با سرعت جاده ی خلوت رو طی کرد تا به درهای بسته ی چهار برجی رسید .
اون وقت آوش سکوتش رو شکست :
– چمدونا رو بیار پایین نزدیک در بذار … در ضمن ، امشامگاه دیگه دیر وقته ! اگه بخوای می تونی توی اتاق نگهبانی بمونی تا صبح بشه !
و اسکناسی رو به سمت شوفر گحرکت کرد … .
مرد میانسال اسکناس رو از اون گراهی شد و به نشانه ی احترام لحظه ای روی دیدهِ راستش قرار داد :
– سایه تون از سرمون کم نشه ارباب زاده … چشم !
و به سرعت از پشت فرمون پیاده شد تا در رو برای آوش باز کنه … ولی آوش زودتر ازش پیاده شد .
حال و حوصله ی این خوش خدمتی ها رو نداشت . بی تابِ مشاهده کردن مادرش بود … بی تابِ ورود به حریم چهار برجی و لمسِ دیوارهای این عمارتِ غول آسای خشتی … .
پشت در از حرکت ایستاد و به کوبه ی در کوبید … .
چند لحظه انتظار … و باز هم …
بعد صدایی از اعماقِ خاموشیِ اون طرف در به گوشش رسید :
– کیه این وقت شب ؟ … کیه ؟!
و بعد بلاخره در باز شد .
خواجه رسول عنق و خواب آلود … یک قدم بیرون اومد و بعد بلافاصله دستش رو چترِ چشماش کرد . نورِ زرد و تند چراغ های ماشین که از پشت سر آوش می تابید ، نگاه هاش رو آزرده بود .
بعد نگاهش بین دو مرد چرخید :
– آقایون کی باشن ؟!
آوش اضافه کرد :
– انگار بد خوابت کردم خواجه رسول !
خواجه رسول علنا جا خورد … به گوش هاش و صدایی که می متوجه شد اعتماد نداشت . یک قدمی به آوش نزدیک شد :
– آ … آوش خان ؟!
و بعد اشتیاق توی صوتش منفجر شد :
– آوش خان … ای الهی قربونِ قدت برم ! آوش خان برگشته !
از اشتیاق به گریه افتاده بود … نمی دونست چیکار باید بکنه … بعد دوید داخل .
آوش صدای بلندش رو می تونست بشنوه که یک بند داد می کشید :
– آوش خانه ! … آوش خان اومده ! آوش خان !
آوش لحظه ای چرخید و از روی شونه نگاهی به شوفر انداخت :
– بیا تو !
و خودش زودتر راهی شد و پا گذاشت به هشتی تاریک و دلگیر . یک لحظه سر بالا برد و چشم دوخت به سقف . توی تاریکی چیزی متوجه شده نمی شد … اما هنوز بعد از ده سال اگه می خواست می تونست نقش و نگارهای سقف مدورِ هشتی رو به یاد بیاره .
نفس عمیقی کشید … و نفس عمیق دیگه ای ! بازگشت به خونه … عجب حال خوشی بود !
باز پیش رفت و از دهانه ی تاریک هشتی خارج شد … حیاط سنگی !
قلوه سنگ های کف زمین … دیوارهای کاهگلیِ نمدار … و در سمت راستش ، باغ میوه !
و بعد مادرش :
– آوش !
نگاهش چرخید به سمت ایوانِ عمارت … زنی رو دید ، لاغر اندام و سیاه پوش ! گریه می کرد … به سمتش تقریبا می دوید .
– عزیزِ دلم … آوشم ! آوشم !
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن