#ایران_تهران
#پانیذ
-به یه شرط.
-چی؟
-اینکه توام قول بدی من و از همه بیشتر عاشق شده باشی.
-خیلی وقته تو رو از همه بیشتر دوست دارم.
چیزی اون پایین پایین های قلب پانیذ تکان خورد؛ تکانی شیرین. از اسنوموبیل پیاده شد.
هنوز هم طعم شیرین حرف علیرام زیر دندونش بود. بن سان اومد سمتشون.
-صبر می کردید ما هم میاومدیم با هم میرفتیم!
علیرام: نشد؛ تله کابین رو با هم میریم.
بن سان رو شونه ی علیرام زد.
-خسته نباشی! همونم تنها برو بچه پررو.
علیرام خندید. آنا به سمت پانیذ اومد.
-میگم خوب با این پسر خاله ی شوهر ما عیاق شدیا … نکنه خبرائیه؟!
پانیذ متعجب به سمت آنا برگشت.
-چه خبری؟
آنا چشمکی زد.
-مثلا دلدادگی و عاشقی!
-خودتم میدونی هیچ اعتقادی به عاشقی و عاشقی ندارم. ما فقط با هم رفاقتم، یه رفاقت معمولی.
آنا شونه بالا انداخت.
-امیدوارم همینی که میگی باشه.
آهو به سمت علیرام اومد و دست دور بازوش انداخت.
-اون دختره چی داره که تو انقدر بهش توجه می کنی و به منی که دختر خاله تم حتی محل نمیدی؟
-منظورت پانیذه؟
آهو با حرص ابرو در هم کشید.
-حالا چه فرقی میکنه؟
-بسیار فرق می کنه زیرا داری راجع به کسی حرف می زنی که برای من بسیار عزیزه!
آهو باورش نمی شد علیرام داشت از یه زن دفاع می کرد. علیرامی که این چند سال جز مادرش با هیچ زنی رابطه ی خوبی نداشت.
حالا این دختره تازه از جاده رسیده چطور تونسته بود خودش رو تو دل علیرام جا کنه که اینجوری بخواد ازش دفاع کنه؟
علیرام مال آهو بود اما از اینکه میمتوجه شد هیچ توجهی بهش نداره، بغض گلوشو چنگ میزد.
با صوتی لرزانی لب زد:
-تو میدونی من چقدر دوستت دارم.
علیرام می دانست آهو به او علاقه داره. به سمت آهو چرخید.
-منم دوستت دارم.
لحظه ای لبخند روی لبهای آهو جای گرفت اما با حرف بعدی علیرام مثل بادکنکی که بادش رو خالی کرده باشند، چهره اش تو هم رفت.
-منم دوستت دارم ولی به عنوان یه دختر خاله! جهانی ما با هم بهشدت فرق می کنه؛ نمیخوام بیشتر از این آسیب ببینی.
آهو نگاهش رو به علیرام دوخت.
-تو اصلاً دلی هم داری که بخوای احساسات منو درک کنی؟
علیرام تبسم تلخی زد. آهو چه می اطلاع داشت این دو سال بعد از حرکت کردن سمیرا چه بلایی سر دل و دلش اومد؟
آهو از علیرام دور شد. بن سان به سمت برادرش اومد.
-چی گفتی به دختره که اینطوری عصبی شد؟
-من چیزی بهش نگفتم.
-لطفاً تنهام بذار.
آنا به سمت پانیذ حرکت کرد. مانی جلو رفت و رو کرد به آهو.
-بار آخرت باشه تو زیستن شخصی من دخالت می کنی! به تو هیچ ربطی نداره حیات من و انتخاب من! آنا بریم.
علیرام عصبی دست توی موهاش کشید. آهو امروزگار باعث شده بود تا غرور وشخصیتش خورد بشه.
بن سان دست روی شونه ی علیرام گذاشت. علیرام نفسش رو پر حرص بیرون داد.
-تو با آهو برو، من خودم میام.
بن سان حال علیرام رو درک می کرد.
-مراقب خودت باش.
علیرام سری تکان داد. بن سان بی هیچ حرفی مچ کف دست آهو رو گرفت و به دنبال خودش کشید.
هوا کم کم داشت تاریک می شد ولی علیرام همچنان روی کوه پر از برف قرار گرفته بود.
احساسی که به پانیذ داشت با احساسش به سمیرا فرق می کرد.
پانیذ انگار یه دوست واقعی بود. وقتی کنار پانیذ بود حس آرامش داشت.
راننده به دنبالش اومده بود. روی صنقلبی عقب قرار گرفت.
بعد از طی مسافتی شماره ی ناشناسی بهش پیام داد.
#ایران_تهران
#علیرام
بدون آنکه به پیامی که از شماره ی ناشناس اومده بود توجه کنه، نگاهشو به تاریکی شامگاه دوخت.
لحظه ای تصویر بغض کرده ی پانیذ از جلوی چشمهاش دور نمی شد. عصبی کف دستش و مشت کرد.
خودش رو مقصر میدونست. چقدر قلبش می میل داشت اون لحظه پانیذ و به آغوش بکشه و خدا میدونه چقدر خودش رو کنترل کرد تا به سمتش نره.
با صدای زنگ گوشی دیده از تاریکی شامگاه گراهی شد. همون شماره ی ناشناس بود.
دکمه ی سبز رو لمس کرد.
-بله؟
-سلام.
چیزی توی وجودش تکان خورد؛ مثل کسی که از قد بلندی پرت شده باشه. کف دستش و روی پشتی صنقلبی جلو گذاشت.
مگه می شد این آوا رو نشناخت؟!
-علیرام پشت خطی؟
او از حال مندل علیرام چی می دونست؟ علیرام احساس خفگی می کرد.
کف دست برد و اامان دکمه ی پیجادهن مردانه اش رو باز کرد. دلش سنگین می کوبید.
-علـ …
نذاشت ادامه بده. با صدایی که سعی در کنترلش داشت لب باز کرد.
-برای چی زنگ زدی؟
نفسش رو سنگین بیرون داد تا کمی، فقط کمی از التهاب دلش کم بشه.
-میخوام ببینمت.
پوزخند تلخی گوشه ی لبهای پهن و مردانه اش قرار گرفت.
-روزگاری که بیخبر رفتی مگه علیرامی بود که الان میخوای ببینیش؟
صدای هق هقش از اونور گوشی دل علیرام رو ریش کرد. لعنت به این قلب لعنتی …
-بذار ببینمت؛ اونوقت اگر نخواستی دیگه من و نمی بینی و قول میدم برای همیشه برم.
علیرام کلافه بود. سمیرا نمی دونست این دو سال به اندازه ی یک قرن برای علیرام گذشته.
-آدرس و برام پیامک کن.
دیگه اجازه نداد تا سمیرا حرف بزنه و گوشی رو قطع کرد. شیشه رو تا آخر پایین کشید.
هوای سرد زمستانی به ناگهان به داخل اتاقک ماشین هجوم آورد. دیروقت بود که به خونه رسید.
اونقدر پریشان بود که سلامی کوتاه به جمع خانواده اظهار کرد و به سمت اتاقش رفت.
ویدیا سؤالی به بن سان نگاه کرد و بن سان از همه جا بیخبر شونه ای بالا داد.
ویدیا: اتفاقی افتاده؟
بن سان: نه چیز خاصی نبود، حتماً خسته است.
ویدیا: اما اون چهره ای که من مشاهده کردم یه چیزی فراتر از خسته بود! برو پیشش ببین چی شده.
بن سان کشیده شد و به سمت اتاق علیرام رفت. علیرام تاق باز با همون لباسهای بیرون روی تخت افتاده بود.
بن سان چند ضربه به در اتاق زد و وارد شد. علیرام سر کشیده کرد.
-تو که مثل گاو سرت رو میندازی پایین میای داخل، در زدنت برای چیه؟!
بن سان لبه ی تخت جای گرفت.
-چیزی شده؟ بابت اتفاقات امروز آزردهی؟
علیرام پوزخند پر از دردی زد.
علیرام خودش رو سمت تاج تخت کشید. نگاهش به تابلوی اهدایی پانیذ افتاد.
با تماس سمیرا کلاً پانیذ رو فراموش کرده بود. بن سان کنارش دراز کشید.
-چیزی شده علیرام؟
-برگشته؟!
بن سان به سمت علیرام چرخید.
-چی اظهار کردی؟!!
علیرام پوزخند صدا داری زد.
-سمیرا بهم زنگ زده!
بن سان فکر می کرد علیرام عاشق پانیذ شده ولی اینطور که علیرام از سمیرا می گفت …
-پانیذ چی؟!
-چه ربطی به پانیذ داره؟!
-من اندیشیدم چیزی بین شماست.
-پانیذ دوستمه، همین!
ولی تو کت بن سام نمی حرکت کرد.علیرام بار دیگر شروع به صحبت کرد.
-ازم میل داشت فردا ببینمش. هم قلبم براش تنگ شده و هم ازش آزردهم.
-دو سال بیخبر ولت کرد راهی شد، میگی دلت براش تنگ شده؟ کسیکه یه بار ول کنه بره مجدداً می پره. نگو که هنوز دوسش داری!
علیرام خاموشی کرد چراکه خودش هم نمی دونست آیا سمیرا رو مثل قبل دوست داره یا نه. بن سان بلند شد.
-فردا می فهمی اینهمه مدت کجا بوده البته اگه راستشو بگه! من میرم بخوابم، بسیار خسته ام.
نگاه علیرام هنوز به تابلو بود. یه دختر و پسر قرار گرفته در غروب!
نمیدونست فردا باید چطور حرکت کردار کنه. اصلاً با گذشت این دو سال سمیرا چقدر تغییر کرده؟
کلافه دیدههاش رو بست.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن