رو به روی آینه ی قدی توقف کرد و کف دستی به کراواتش کشید. چند ضربه به در خورد و خدمتکار وارد اتاق شد.
-قهوه تون رو آوردم آقا.
-بذارش رو میز.
-چشم.
با حرکت کردن خدمتکار کفشی از کمد برداشت . فنجان سفید قهوه رو به کف دست گرفت
عطر تلخ قهوه باعث شد تا کمی از کسلی اول صبحش بر طرف بشه
جرعه ایی از قهوه رو نوشید و فنجان رو سرجاش برگردوند . از اتاق خارج شد .
پله های بزرگ مارپیچ بالا رو با قدم های محکم و استوار پشت سر گذاشت
– بیا صبحونه ات رو بخور.
با صوتی مهربون مادر
خم شد و گونه ی جذابی مادر رو بوسید
– خیلی کار دارم … امروز یه قرارداد کاری دارم که باید برم.
نگاهی به پدر انداخت
– شمام که خودتون رو بازجای گرفته کردین!
-تا تو و بن سان هستین، من از در کنار مادرتون بودن لذت میبرم، مگه نه خانوم؟
تبسم روی لبهای مادر حاکی از رضایت بود.
– من میرم.
مامان _ ولی بن سان که هنوز خوابه!
– میدونم؛ بیدار شد بگید حتماً بیاد شرکت.
از سالن بیرون زد
هوای اواخر شهریورماه ملایم بود. راننده در عقب رو باز کرد و بعد از قرار گرفتنش سریع در و بست و پشت فرمان جا گحرکت کرد.
نگاهی به ساعت مشکی توی دستش انداخت . هنوز وقت بود.
راننده ماشین و جلوی شرکت نگهداشت. نگهبان تند در و باز کرد.
-سلام آقا، خوش اومدین.
-سلام.
با ورود به داخل شرکت نسیم سردی به صورتش خورد . کارکنان با دیدنش بهسرعت ایستادن و هر کدوم به نحوی صبح بخیر بیان کردن .
وارد اتاق شد و پشت میز قرار گرفت. نگاهی به پرونده های جلوی روش انداخت .
چیزی تا ملاقات با همکارهای خارجی نمونده بود. کشیده شد و به سمت سالن کنفرانس جاده افتاد .
خانوم عطائی، مدیر برنامه ها، با قدم های قد بلند خودش رو رسوند.
-آقای برزین، یه نگاهی به قرارداد بندازین.
بدون اینکه نگاهی به چهره ی آرایش کرده ی خانوم عطائی بندازه پرونده رو از دستش گرفت .
یکساعت کامل صحبت کرد تا همکارهای اروپائی رو راضی کنه . قرارداد امضا شد.
خرسند از این شراکت، تبسمی روی لبهاش نشست
یهو در اتاق باز شد و بن سان خودش رو انداخت تو اتاق.
مردها لحظه ای برگشتن به عقب. بن سان با مشاهده کردن میز مذاکره آروم زد رو پیشونیش.
_ ببخشید ببخشید
مردها قد بلند شدن تا برن. اتاق خالی شد.
-این چه طرز وارد شدنه؟
بن سان روی میز قرار گرفت.
-جون داداش اصلاً حواسم نبود امروزگار جلسه داری! چطور پیشراهی شد؟
-عالی!
-رام.
-علی رام.
-نچ، بسیار طولانی میشه، همون رام.
سری تکون دادم
-خب؟
-میگم فرق من و تو چیه؟
-از چه لحاظ؟
-همین لحاظ دیگه …
با کف دست به قد و بالای علیرام اشاره کرد .
-چیزی متوجه نمیشم.
-حق داری، بس که سرت با این کارا گرمه. بیا دو تا پلنگ برات پیدا کنم هوش از سرت بره.
-من وقت اینجور کارا رو ندارم.
سمت در اتاق راه افتاد
-تا کی میخوای منتظر بمونی؟ اون خودش میل داشت بره.
دستهاش از یادآوردی گذشته مشت شدن و سینه اش تنگ.
(چرا این یادگار ها دست از سرم برنمی داشتن)؟
کف دست بن سان روی شونه اش نشست.
-نمیمیل داشتم غمگینت کنم اما وقتی می بینم خودت رو غرق کار کردی و جسم و روحت اصلاً برات مهم نیست، عصبی میشم. یه زن ارزش اینهمه تو لاک خودت راهی شدن رو نداره.
چرخید و رو به روی بن سان قرار گحرکت کرد . با مشاهده کردن چهره ی بن سان انگار داشت تصویر خودش رو تو آینه می مشاهده کرد .
تبسم تلخی روی لبهاش جای گرفت
-مضطرب من نباش، فراموشش کردم.
-حداقل وقتی داری دروغ میگی تو چشمهام نگاه نکن چون اون نگاهها هیچ وقت دروغ نمیگن
-تو مگه الان نباید استودیو باشی؟
بن سان آروم روی پیشونیش زد.
-آره امشامگاه کنسرت دارم برج میلاد. میای دیگه؟
-فکر نکنم.
-میدونی چندمین کنسرتیه که داری می پیچونی؟ امشب باید کنارم باشی. مامان و بابا نمیان، امیدم به توئه.
-دوستات که هستن.
-داری میگی دوستام! من داداشمو میخوام، قل خودمو!
-باشه.
-آ قربون داداش.
-لعنتی صد بار گفتم ادای این دخترا رو درنیار!
بن سان چشمکی زد و اتاق و ترک کرد. پشت میز قرار گرفت
بارها تمایل داشته بود تا آخرین یادگاری اون روزگارها رو دور بندازه ولی باز چیزی مانع می شد.
کشوی میز رو باز کرد . قاب عکس دو نفره ی توی کشو، یادگار اون روزهای شیرین بود.
آوای آرومش انگار همین اطراف بود.
– (علی رام، چقدر دوستم داری)؟
سینه اش از یادآوری اون روزگارها سنگین شد به ناچار گره کرواتش زو شل کرد و هوا وارد ریه ها شد.
قاب عکس رو سر جاش برگردوندمپ. زودتر از همه شرکت رو ترک کرد .
آخر این یادگار ها کار کف دستش می دادن .
حوصله ی رفتن نداشت ولی به بن سان قول داده بود تا توی کنسرتش شرکت کنه.
با ورود به خونه مادر با شوق اومد سمتش
-امشامگاه چه زود اومدی پسرم.
کراوات رو کامل باز کرد .
-بن سان اصرار داره تا شامگاه رو همراهش باشم.
-بسیار عالیه؛ مگه اون تو رو از توی لاکت بیرون بیاره!
-میرم دوش بگیرم.
-علی رام؟
-جانم؟
-میتونی آهو رو هم همراه خودت ببری؟
-مولین .
مادر نزدیک شد.
-خواهش می کنم!
-مگه می تونم تو این دیدههای زیبا نگاه کنم و نه بگم؟
-مادرت قربون قد و بالات بشه.
-نگو این حرفو، شما و بابا جهانی منین.
بغض گلوی زن رو چنگ زد.
-خدا رو همواره شکرگزارم بابت داشتن تو و بن سان.
خم شدم و گونه ی مادر و بوسید.
-به اهو زنگ بزنین، میدونین که بدم میاد معطل بشم.
تبسم مهربونی صورت زن را گلگون کرد و سمت تلفن رفت.
با تنی خسته وارد تراس اتاق شد. سیگار برگ کوبائیش رو روشن کرد.
از نقطه ای که توقف کرده بود تمام حیاط تحت کنترلش بود. همیشگی عاشق شد همه چیز
وارد حمام شد. با دوش سردی که گحرکت کرد باعث شد رخوت بدنش کمتر بشه.
تیشرت سفید همجاده با شلوار کتان و کت تک مشکی پوشید.
سشوار کشید و ادکلن تلخ مورد علاقه اش رو زد و از اتاق خارج شد. راننده ماشین و جلوی در آورد.
تشکری کرد و سوار شد.
خونه ی خاله ماه پری چند کوچه بالاتر از خونه ی خودشون بود.
هر چند اصلاً دوست نداشت تمام شامگاه رو با پر حرفی ساتین سر کنه اما کف دستور مادر بود و نمی شد اجابت نکرد.
هنوز از ماشین پیاده نشده بود که در خونه ی خالش باز شد و آهو با عجله از خونه خارج شد.
در جلو رو باز کرد. عطر سریع زنانه اش اولین چیزی بود که باعث شد علی رام چینی به بینی اش بیندازد.
به شدت از عطرهای تند بدش میامد اما فعلاً برای قلب مادر چاره ای جز سکوت نداشت.
اهو با شیطنت خم شد تا گونه ی پسر خاله ی دلپذیر ولی عنقش رو ببوسه.
علی رام با این یکی اصلاً نمی تونست کنار بیاد.اخمی کرد و با همون جدیت بیان کرد:
-بهتره کمربندت رو ببندی!
اهو متوجه شد که علی رام دوست نداره بوسیده بشه ولی دل اهو در گرو عشق این پسرخاله بود.
-علی؟
-بله؟
-تو از چه مقلب دختری خوشت میاد؟
علی رام نفسش رو کلافه بیرون داد. خودش هم متوجه علاقه ی اهو شده بود و این موضوع رو اصلاً دوست نداشت.
دخترک آروم و بی صوت کفشهای کتانی سفیدش رو برداشت و چرخید تا از در خونه بیرون بره که مادر ملاقه به دست پشت سرش ایستاد.
پانیذ با متوجه شدن مادر قدمی به عقب برداشت.
-بسم الله … مامان نمیگی مو فرفریت زهره ترک میشه؟
مادر اخمی میون ابروها انداخت.
-اوقور بخیر عزیزم … بودیم خدمتتون!
دختر نیشش رو باز کرد.
-خدمت از ماست حاج خانوم؛ جونم برات بگه …
لب گزید. میدونست مولینش راضی نمیشه تا به کنسرت بره ولی پانیذ امشب حتماً باید می رفت.
خودش رو لوس کرد.
-مولینی خوشگلم …
-ببین پانیذ، من نمیتونم حریف بابات و پیمان بشم؛ پس مثل یه دختر خوب برگرد به اتاقت!
-مامان، تو رو خداااا …. تا ساعت ۹ بر می گردم.
-نمیشه!
-مولینی جوونم، لطفاً! قول میدم از فردا حرف، حرف شماست.
-نمیشه!
-مولین …
-مامان و یولین؛ حوصله ی غرغرهای پیمان رو ندارم.
-اون تا قبل ۱۱ از مغازه نمیاد. تو رو خدا …. چند روزگار دیگه دانشگاهها شروع میشه. ببین، این تابستون بخاطر کار این آقا هیچ کجا نشد بریم … لطفاً!
-زود برگردیا … با هیوا میری؟
-آره خوشگل خانوم.
-کم مزه بریز … آخر از دست تو یکی دق می کنم!
خم شد و گونه ی مادر رو با محبت بوسید.
-خدا نکنه خوشکل خانوم.
مادر سری تکون داد و وارد خونه شد. میدونست دخترش کاری نمی کنه که باعث سرافکندگیش بشه.
پانیذ لنگان لنگان سمت در حیاط حرکت کرد. با مشاهده کردن درخت خرمالو لبهاش و توی هم جمع کرد.
از تصور اومدن پاییز مثل همیشه قند تو دلش آب شد. با صدای بوق ماشین در حیاط رو باز کرد.
با دیدن چهره ی عصبی هیوا به عمق فاجعه پی برد. هر دو کف دست رو به علامت تسلیم بالا آورد.
صدای عصبی هیوا تو کوچه ی خلوت پیچید.
-وای به حالت دیر برسیم پانیذ … پول کنسرت رو ازت می گیرم که هیچ، خسارت هم می گیرم!
پانیذ رو صنقلبی جلو قرار گرفت و کمربندش رو بست و خونسرد رو کرد به هیوا:
-خیالت راحت، به موقع می رسیم.
-من بهشدت هیجان دارم هیوا.
-مگه برات داره میل داشتگار میاد؟
-چه ربطی داره؟
-نچ، تو نمی فهمی! دختر خوب، داریم میریم کنسرت، مراسم تمایل داشتگاری که نیست.
-اووف هیوا، اووف!
-درد و مرض و اووف. اینجا چقدر ماشین با کلاسه بابا!
پانیذ نگاهی به ماشینهای مقلب بالا انداخت ولی هیچ کدوم از این مقلب ماشینها رو که حتی اسم خیلی هاشون رو نمی دونست با ماشین باباجونش عوض نمی کرد.
هیوا بالاخره جا پیدا کرد و ماشین رو پارک کرد. بعد از اینکه مطمئن شد ماشین و خوب پارک کرده با متوجه شدن ماشین مشکی متالیک کنار ماشینش زد رو سینه اش.
-خدایا، چرا به من یکی از این ماشینا نمیدی آخه، ها؟
پانیذ زد به پهلوش.
-تو باز ناشکر شدی؟
هیوا با دیده و ابرو به مرد قد قد بلند و درشت رو به روش که پشت به اون دو تا سمت آسانسور می حرکت کرد اشاره کرد.
-شک ندارم این ماشین مال اونه ولی حیف که زن داره!
پانیذ به جایی که هیوا اشاره کرده بود نگاهی انداخت اما مرد به همراه زن وارد آسانسور شده بودن.
بن سان نگاهی به جمعیتی که اومده بودن انداخت ولی علی رام رو نمشاهده کرد.
دلش می میل داشت حداقل بعد از اینهمه سال تو یکی از کنسرتهاش تنها برادرش حضور داشته باشه.
با باز شدن در سالن و ورود آخرین نفرها میل داشت شروع کنه ولی با متوجه شدن علی رام به هممسیر اهو
نگاههاش برق زد. رو کرد به بهرام.
-بدو پسر، داداشم اومد! بیارش صندلی های جلو، میدونی چقدر برام عزیزه!
-خیالت راحت داداش.
بهرام سمت علی رام و ساتین راهی شد. علی رامی که از لحظه ی ورود حتی تو تاریکی سالن باعث تعجب بسیار و سؤال در ذهنشون شده بود.
-سلام داداش، خوش اومدین.
علی رام با همون متانت و خونسردی ذاتیش دست بهرام رو گرم فشرد.
نگاه بهرام لحظه ای به دختر جذابی هممسیر علی رام افتاد اما بهسرعت نگاه گحرکت کرد.
***
-گور به گور شده، مگه نبیان کردی صندلی های جلو رو گرفتی؟
-آره بابا خیالت راحت اما تا یه ماه باید نون خالی سق بزنیم! بیا اینجاست.
پانیذ با هیجان روی صنقلبی های جلو قرار گرفت. بن سان زرین یکی از خواننده های مورد علاقه اش بود.
تمام حواس دخترک به خواننده اش بود که داشت با اون صدای بم و دلربا صحبت می کرد.
صنقلبی خالی کنارش پر شد. عطر تلخی مشامش رو پر کرد.
لحظه ای از اینهمه تلخی تعجب کرد اما مجدداً ذهن بازیگوشش سمت بن سان و اون آوای زیبا کشیده شد.
-باورم نمیشه هیوا بالاخره تونستم این خواننده ی دلپذیر رو از نزدیک ببینم.
-میخوای نیشگونت بگیرم تا ببینی خواب نیستی؟
پانیذ با شوق کف دستهاش رو فشرد.
علی رام از متوجه شدن صحبتهای دختر پوزخندی زد. از اینکه تمام زن ها فقط دنبال پول و جذابیت هستن.
زیرنگاه نگاهی به دختر انداخت ولی تنها چیزی که دید موهای مشکی و فر ریز دختر بود. همیشه از موی فر متنفر بود.
سر برگردوند و نگاهش رو به بن سان دوخت. برادر عاشق شدنیش؛ اگه این سالها بن سان نبود معلوم نبود بعد از راهی شدن سمیرا چه به سرش می اومد.
صوتی جیغ و دست و هورا به شدت زیاد بود ولی براش تعجب برانگیز بود که چرا آوای دخترک کناریش جیغ مانند نبود.
انگار یه خشی تو صوتش داشت. بالاخره کنسرت تموم شد. پانیذ قد بلند شد.
-پانیذ به نظرت باهامون عکس می گیره؟
هیوا شونه ای بالا داد.
-فکر نکنم.
لبهای پانیذ آویزون شد.
-اما من دوست داشتم باهاش عکس می گحرکت کردم!
حداقل بذار یه کم دیگه بمونیم.
-باشه، منم یه استوری اینستا بذارم.
-تو رو که ولت کنن اینستاگرامی.
-خونه ی دوممه!
پانیذ فقط سری تکون داد و نگاهش رو به شلوغی جلوش دوخت.
دوست داشت یه عکس بگیره ولی می دونست که نمیشه پس به همین فاصله اکتفا کرد.
علی رام به همجاده ساتین سمت بن سان راهی شدن. بن سان با متوجه شدن برادر آغوش گشود.
-خیلی خوشحال شدم … هنوزم باورم نمیشه اومدی.
-بخاطر تو همه کاری می کنم.
هر دو مردونه همدیگه رو به آغوش کشیدن.
-منم هستما !
بن سان تبسمی به اهو زد و گل ها رو از دستش گرفت.
-به به، چه گلهای زیبائی!
یاس در حال رقص تو کافه بود. جک گارسون رو صوت زد.
-اون دختر کیه؟
گارسون نگاهی به یاس انداخت.
-گاهی اینجا میان، چطور؟
جک لبخند خبیثی روی لبهاش قرار گرفت.
-هیچی، میتونی بری.
از روی صنقلبی کشیده شد و سمت دختر مسیر افتاد. یاس در حال رقص با رز بود.
جک اومد و رو به روی یاس شروع به رقصیدن کرد.
-اسم من جکه.
یاس تبسم دل فریبی زد.
-خوشامگاهختم.
-نمی خوای خودتو معرفی کنی؟
-نچ!
چرخید تا از سن پایین بیاد. تو یه لحظه مچ دستش اسیر دست جک شد و کشیدش سمت خودش.
-داری چیکار می کنی؟
-ازت خوشم اومده، میخوام با هم دوست بشیم.
دخترک کف دستش و روی سینه ی مرد گذاشت و ازش فاصله گراهی شد.
-بار آخرت باشه بدون اجازه ی یه خانوم بهش کف دست میزنی.
پالتو و کیفش رو برداشت و به همراه رز از کافه بیرون زد. هوای نیمه شب لندن سوز بدی داشت.
جلوی در خونه از ماشین پیاده شد. بوسی برای رز فرستاد. از اینکه تو پست ترین منطقه ی لندن حیات می کرد اصلاً خوشحال نبود.
در خونه رو به آهستهی باز کرد. تنها چراغ خوابتوی سالن کوچک روشن بود. پاورچین سمت اتاقش قدم برداشت.
با صدای پدر سرجاش ایستاد.
-چرا تا این موقع از شامگاه بیرونی؟!
-چیزه … حواسم به ساعت نبود…
-نمیدونم تو چرا هیچ وقت حواست به ساعت نیست!
-بابا …
-دیگه تکرار نشه!
-چشم.
وارد اتاقش شد. لباس ها رو هر کدوم یک سمت پرت کرد و مجله ی مد مورد علاقه اش رو از روی میز برداشت.
قلبش می میل داشت جای یکی از این مقلبینگ ها بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن