رمان وهم پارت ۳۹

داخل اتاق همراز جاساز کردن و با چندتا عکس از همراز که داره قرصای خواب اور مصرف می کنه می تمایل داشتن نشون بدن که اون می خواسته به شاهان و شهروزگار نزدیک بشه و باهاشون رابطه داشته باشه و اگه این پرونده رو می شد نه تنها شکایت کلا رد می شد،بلکه همراز به جرم اختلاس و از راه به در کردن پدر و برادرش به اشد مجازاتم محکوم می شد.

حالا کاملا ماتش برده بود.
روی صندلیش خشکش زده بود و با نگاه متعجبی نگاهم می کرد که ادامه دادم:
-وقتی متوجه این موضوع شدم درک کردم اون ادم فکر همه چیز رو کرده و به همین سادگی نمیشه زمینش زد. از طرفی اگه اون مسئله اختلاس به اسم همراز تموم می شد،باز ابروی خودش این وسط گیر بود ولی خب انتخابی نداشتن و باید کاملا تمیز پیش می رفتن که اونجا من وارد قصه شدم و بهشون حق انتخاب دادم.
وا رفته نگاهم می کرد که اضافه کردم:
-من چند شامگاه قبل از دادگاه در خفا نزدیک گلی شدم و ازش تمایل داشتم بره به ملکان بگه که تو ازش تمایل داشتی بیاد شهادت بده. اولش مخالفت کرد و اظهار کرد به همراز و تو خیانت نمی کنه ولی وقتی براش کمی توضیح دادم که اگه این کار رو نکنه همراز به جرم بدتری دستگیر میشه و این کار به نفعشه،راضی شد و طبق نقشه من وارد جبهه ملکان شد. و اونجا بود که ملکان دم به تله داد و گیر کرد. گلی گریه زاری کرده بود که تو تهمشاهده کردش کردی و اونم از ترس جونش مجبوره و ملکان و وکیلش بهش قول داده بودن که نترسه و اینجوری با شهادت گلی اصلا نیازی نبود همچین چیزی رو رو کنن و خب هیچ کس حاضر نیست برگ اسِش رو به این زودی رو کنه. اگه گلی شهادت می داد که تو مجبورش کردی به دروغ شهادت بده دادگاه رو برنده می شدن و نیازی نبود که خودشون رو به زحمت بندازن. درسته توی دادگاه اول شکست خوردیم ولی هنوز می تونیم اقدام کنیم. اگه اینجوری نمی شد،الان باید در به در دنبال پرونده همراز بودیم که اون دختر رو از زندانی که

این کثافت ها براش درست کرده بودن نجات بدیم.
-خداااااااای بزرگ،یعنی این همه کثافت بودن رو باورم نمیشه.
نفس عمیقی کشید و مشتش رو جمع کرد و با حرص ادامه داد:
-چقدر اینا اشغالن که انقدر دقیق و برنامه ریزی شده دارن همه چیو پیش می برن. این شهروز چقدر نجسه که بر علیه دخترش داره اینکارا رو می کنه.
خیره و منظور دار نگاهش کردم که محکم دستی بین موهاش کشید و با غیض گفت:
-هرچند اگه اون بی شرف همراز رو بچه خودش می دونست که بهش تجاوز نمی کرد.
پاهام رو روی میز گذاشتم و با دقت نگاهش کردم که با ناراحتی اظهار کرد:
-خدایا باورم نمیشه،نمی تونم درک کنم.
کمی صبر کرد و با کنجکاوی ادامه داد:
-خب چی شد که گلوی من رو بریدی؟
از فکر به اون لحظه هم سرم درد می کرد. نگاه از چشماش گحرکت کردم و به نوک کفشام بخشیدم و لب زدم:
-تو به پیروزگار نزدیک شده بودی،کامل خودت رو براش معرفی کرده بودی. تو پروندهِ اصلانی هم باز تو بودی و توی پرونده همرازم موکلش تو بودی و هرجا ردی از تو بود،منم پشتت بودم. همیشگی من بودم که نجاتت دادم.
حس کردم حالت نگاهش گرم شد اما همچنان نگاهش نکردم و ادامه دادم:
-یه سری از سرنخ ها رو که دنبال کردن به این نتیجه رسیدن که تو احتمالا ادم سایه ای و یا کسی هستی که سایه حواسش بهش هست. اونا شک کرده بودن که من،سایه ام و می خواستن با یه نقشه کاملا تمیز جفتمون رو به میدون بکشن. اول باید مطمئن می شدن که تو ادم سایه نیستی و سایه اگه دنبالت می کنه بخاطر منافع خودشه،نه چیز دیگه.
زیر چشمی متوجه شدم که تکونی خورد اما اهمیتی نداده و مجدداً اضافه کردم:
-دوم باید مطمئن می شدن که اراز رستگار،ربطی به سایه نداره و سایه یکی دیگه است. یک تیر و دو نشون. جاسوس من خبر داده بود که به هویت من شک کردن و به توام هم شک دارن. یه سری اطلاعاتنسبتا محرمانه از کارهای زیر میزی خودشون و عکس هایی از همراز رو به دستِ مجد دادن و اینجوری قرار بود ما توی تله بیافتیم.

-نه نه نه،داری اشتباه می کنی. مجد ادم ملکان نیست اون خود…
کف دستم رو بالا گرفته و اعتراضش رو خاموش کردم:
-اونی که اشتباه می کنه تویی نیاز. درسته مجد ادم ملکان ها نبوده اما الان بخاطر شرکتش هست. کسی که شهروزگار به جای همراز انتخابش کرد تا همه چیز رو به اون نسبت بده،خود مجد بود. اره درسته مجد ادم ملکان نبود ولی الان هست. می دونی چرا مجد رو انتخاب کردن؟
کمی در ذهنش گذراند و می دیدم که لحظه به لحظه داره بیشتر توی این گردباد غرق میشه. زرنگ تر از این حرفا بود و سریع نکته اصلی رو گرفت:
-چراکه یک بارم مجد به قتل متهم بود و تنها کسی که باورش کرد من بودم و در ذهنش گذراندن اگه مجد بیاد جلو من باز بر حسب همون باوری که داشتم کمکش می کنم.
-دقیقا.
اهی کشید و به مبل تکیه داد و با دلخوری بیان کرد:
-اما اراز اون جلوی خود من با شاهان حرف زد. خودم با گوشای خودم متوجه شدم.
-همش یه بازی بود نیاز.
صاف قرار گرفتم و به اویی که مشخص بود کم اورده نگاه کردم و بسیار جدی اضافه کردم:
-مجد دروغ گفته که خودش اون عکسا رو گراهی شده درحالی که خود شهروزگار بهش اون عکسا رو داده. همه این زنگ زدنا فقط یه فیلم بود که تا تو اطمینان پیدا کنی و بیای به من خبر بدی. بذار یه سوال بپرسم،مجد ازت چه خواهشی کرد؟
خودم همه چیز رو متوجه شده بودم ولی باید به نیاز ثابت می کردم. تکونی خورد و با غمگینی اضافه کرد:
-خب مدارکو بهم نشون داد و بعدم اظهار کرد باقی عکسا و مدارک رو حدس می زنه توی ویلای لواسون ملکان پنهون شده باشه. بهم اظهار کرد که قدرتی نداره که هم مدارک اصلی رو در بیاره تا ثابت کنه که همه اینا کار خود شهروزگاره و فیلم و عکس های همرازم به گفته خودش توی ویلای

لواس…وای،نه نه نه. تازه دارم می فهمم چی شد.

اضافه کردم این دختر زرنگ تر از این حرف هاست.
دیده هاش فراخ شد و شوکه نگاهم کرد که ضربه اخر رو زدم:
-پلن اونا دقیقا این بود. یه سری مدارک جعلی و نیمه واقعی رو توسط یه شخص شناس و قابل اطمینان که قرعه به نام مجد افتاد،کف دست تو می رسوندن. تو می اومدی پیش من و طبق چیزهایی که متوجه شده بودی می گفتی که همه چیز به نفع ماست و مجدم ادم ماست و کاملا قابل اطمینانه. وقتی پای تو در میون بود،من وارد میدون می شدم. مجد با حرف اینکه قدرتی نداره و می دونه بقیه مدارک کجاست تورو تحریک می کرد که یا خودت یا من رو به قصه بکشه. اگه من اون مدت می متوجه شدم که باقی مدارک کجاست،یک شامگاه به همون ویلایی که مجد گفته بود شبیخون می زدم و و توی تله می افتادم. مجد تورو تحریک می کرد زیرا شک داشت که تو ضبط و ربطی به منِ سایه داری و وقتی این چیزا رو بشنوی اول به من میگی و منم طبق حرف های تو به دام می افتادم و اون وقت من،تو،همراز و هرکسی که پاش به این قصه کشیده شده بود،کشته می شد.
درموندگی و بغض درون نگاهش باعث شد خاموشی کنم. فینی کشید و دیده های پرش رو به زمین دوخت و با بغض و قلبخوری بیان کرد:
-باورم نمیشه انقدر احمقانه داشتم گول می خوردم. چقدر ساده ام من.
-تو ساده نیستی…
پاهام رو از روی میز برداشته و خودم رو جلو کشیدم و قاطعانه گفتم:
-فقط نقشه به‌شدت دقیق و حساب شده است. ما دشمنمون مثل فیلم ها و سریالا نیست که خیلی زود گول بخوره و به خاک بیافته. ما هنوز به مهره های اصلی نزدیک هم نشدیم و دشمنمون به این سادگی زمین نمی خوره. همه این ها یک مغز متفکر داره و دقیقا می دونن چطور باید شامگاهیخون بزنن و از کجا طرف مقابلشون رو غافلگیر کنن. حتئ اگه من به دام می افتادم بازم مقصر تو نبودی،تو فقط چیزی که دیده بودی رو باور کردی.
سرش رو بالا گرفت و جنگلِ دیده هاش بارانی شده بود.

با پرِ روسریش اشکش رو پاک کرد و بعد با کنجکاوی سؤال کرد:
-با اون مدارک چی کار کردی؟
ابرویی بالا انداخته و با پیروزگاری اظهار کردم:
-وقتی متوجه ماجرا شدم،به بازیشون تن دادم. اول باید مطمئن می شدم که ظنشون از روی تو برداشته بشه. باید خودم یه بلایی سرت می اوردم تا بیخیالت بشن و فکر کنن تو خودت قربانی هستی و دیگه سمتت نیان. مجبور بودم جلوی اون ها یه زخم جزئی بهت بزنم تا بیخیالت بشن. اگه اونجا خودم بهت اسیب نمی زدم همچنان شک می کردن و فکر می کردن تو خبرم کردی. مدارک رو دزمشاهده کردم و به جای اینکه خودم دنبالش بیافتم،مدارک رو به شرکت رقیبِ ملکان ها یعنی به شرکتِ “اینده سازان” دادم. حالا الان فکر می کنن که تو ربطی به من نداری و من سر و سری با شرکت اینده سازان دارم.
نگاهش رو به میز بخشید و در خاموشی تمام اطلاعاتم رو تحلیل کرد.
می دونستم باورش سخته ولی حقیقت بود. من باید یک جوری نیاز رو نجات می دادم وگرنه از کف دستش می دادم.
بعد از چند دقیقه خاموشی اظهار کرد:
-چرا خواستی بری؟
با یاداوری دیوونه بازیش ابرو درهم کشیده و گفتم:
-قصد نداشتم هویت خودم رو برات اشکار کنم. ترجیح می دادم فکر کنن اراز رستگار از ایران حرکت کرده و بعد حمله می کردم که با دیوونه بازی تو،همه چیز خراب شد.
تبسمی بر چهره اش قرار گرفت و زمرد دیده هاش برق زد. تلاقی نگاهمون باعث شد عضلاتم منقبض بشه و برای تمام کارهای کثیفی که توی ذهنم می تمایل داشتم باهش انجام بدم،بی قرار بشم.
غنچه لب هاش شکفت و با تبسم شیرینی بیان کرد:
-پس تو منو انتخاب کردی. چرا؟

نیاز

تمام تن دیده شده و به اویی که با حالت خاصی نگاهم می کرد خیره بودم که بدون اینکه تغییری در حالت بُرنده دیده هاش ایجاد بشه من رو ترور کرد:
-من بی دلیل و با دلیل از همه بدم میاد. از اینکه کسی کنارم باشه و تنهاییم رو بهم بزنه بدم میاد و خب،کسی ام جرئتشو نداره. از صدای مردم بدم میاد،از اهنگ و موسیقی هر چیزی که ذهنمو درگیر کنه بدم میاد. از عطر زن ها و هر چیزی که راجب زن هاست حالم بهم می خوره. از ادما فاصله می گیرم و یه فاصله ای رو با ادمای اطرافم حفظ می کنم. حوصله شلوغی رو ندارم،حوصله توی جمع بودن رو ندارم. جایی که بیشتر از سه نفر ادم توش نفس بکشن پامو نمی ذارم و همیشه خلوت و تنهایی خودم رو به همه چیز ترجیح میدم ولی…
دستام مشت شده بود و بی صبرانه منتظر بقیه جمله اش بودم که با لحن تاریکی گفت:
-ولی تو تنها کسی هستی که می خوام برای من و جلوی من نفس بکشی. تو تنها کسی هستی که صداش مغزم رو بهم نمی ریزه و بوی تنش روانِ خرابم رو اروم می کنه. تو تنها کسی هستی که می خوام وقتی باهاشم فاصله گورشو گم کنه وقدر یک هوا هم ازم فاصله نداشته باشه. تنها کسی هستی که حتی چشم دوختن بهشو با خلوت و تنهایی همیشگیم عوض نمی کنم. همه چیز برای من از دور دلربایت داره،اما تو رو نزدیکتر می خوام بدون هیچ حد و مرزی. جهان بمیره و بسوزه و نابود بشه به هیچ جای زندگیم نیست ولی اگه خط روت بیافته،من می کشم،می سوزونم و نابود می کنم. چون تو سیب سبز منی،قوی زخمی منی. چون از روزگار اول زاده شدی که برای من باشی،چه بخوای..و بیخود کردی نخوای!
با خاک یکسانم کرده بود.
مثل همواره بی رحمانه حمله کرده بود و من رو شکنجه داده بود.
نفس عمیقی کشیده و همونطور که به چشم هاش خیره بودم برتمایل داشتم و تمایل داشتم سمتش قدمی بردارم که به‌شدت جدی اضافه کرد:
-اگه می خوای بیای سمت من،به نفعته نیای.

خشکم زد و با حیرت بیان کردم:
-چرا؟
خاکستر دیده هاش شعله کشید و گفت:
-چون اگه فقط یک قدم دیگه سمتم بیای،تموم کارای کثیفی که از صبح توی ذهنم دارم رو روی همین میز باهات اجرا می کنم. بیان کردم اشکت رو در میارم،یادته؟
نفس بریده سری تکون دادم که جدی گفت:
-مطمئن باش دقیقا همین بلا رو سرت میارم،پس انتخاب با خودته چراکه کف دستم بهت بخوره،همه اراده ام گورش رو از همین پنجره بیرون می کنه و نیاز،وقتی پای تو وسط باشه من هیچ دکمه توفقی ندارم.
لرزی روی ستون فقراتم نشست و با نفس های کش اومده ای اضافه کردم:
-پس بهتره برم.
-بهترین تصمیم.
کیفم رو از روی صنقلبی برداشته و به اویی که به‌شدت جدی و عمیق نگاهم می کرد چشم دوختم و با تعجب سؤال کردم:
-تو نمیای؟
-نه.
کنجکاو نگاهش کردم و اضافه کردم:
-چرا؟
کف دستاش رو روی سینه قفل کرد و کاملا جدی بیان کرد:
-اول،چون ممکنه یه حمام خون اینجا راه بندازم.
وحشت زده نگاهش کردم و لب زدم:
-چ…چرا؟
-چون ممکنه وقتی کنارت راه برم،عطرت بپیچه زیر بینی ام و انسانیتم کامل از بین بره و روی از من رو ببینی که مختص گریه انداختن تو باشه. محکم بکوبمت به اتاقک اسانسور و خب،خودمم می شناسم. کاری که می خوام باهات بکنم بی صدا نیست و نیاز دارم صدای جیغت رو بشنوم و خب اگه کسی صوتتو بشنوه،مجبورم بکشمش و احتمالش زیاده که کسی بشنوه و برای همین همه ادمای این ساختمون رو باید بکشم چه کسی که گوش داده و چه کسی که فکرش درگیر بشه. چراکه حتئ نمی خوام کسی گوشه ذهنش بهت فکر

کنه. و دوم….
به قدری جدی و کوبنده حرف زده بود که حتی شک نداشتم که اینکار رو انجام میده. نگاه منتظر و وا حرکت کرده من رو که دید ادامه داد:
-می خوام کامل از پشت نگات کنم.
لب باز کرده و تمایل داشتم چیزی بگم که با کف دستش به در اشاره کرد و بیان کرد:
-به سلامت!
لب های نیمه بازم رو بستم و سری تکون دادم و لبخندم رو فرو خوردم.
پشت بهش کرده و با قدم های بلندی سمت در قدم زدم ولی بخدا قسم که سنگینی نگاهش رو تا لحظه اخر حس می کردم.

*

-تو راهم عزیزم.
دنده رو عوض کردم و به خیابون شلوغ مقابلم نگاهی کردم که ارامش با خنده اضافه کرد:
-خب خیالم راحت شد.
برای سمندِ مشکی رنگی که وسط اتوبان ماشینش رو پارک کرده بود بوق زدم و راننده با حالت بدی دستش رو به نشونه “چه خبرته؟” بلند کرد که دیده و ابرویی براش اومده و پشت بند من بوق بقیه ماشن ها قد بلند شد.
وقتی سمند حرکت کرد،بی حواس اضافه کردم:
-نه خیالت راحت. اولا که خودمم باید یه چیزایی رو بشنوم و بعدشم وقتی دیشب اضافه کردی بهتره جفتمون توی جلسه حضور داشته باشیم اظهار کردم هر جور شده میام. با اراز حرف زدم…
جادهنما زده و سمت چپ پیچیدم و ادامه دادم:
-دارم میرم دنبالش،فکر کنم بیست دقیقه دیگه برسیم.
-باشه عزیزم. منم اومدم دنبال خبر.
از ماشین ها سبقت گرفته و با محبت گفتم:
-باشه پس،می بینمت عزیزم.
-می بینمت.
تماس رو قطع کرده و بی وفقه و با سرعت زیادی سمت لوکیشنی که اراز فرستاده بود رانندگی کردم. حدود ده دقیقه بعد جلوی مجتمع بزرگی پارک کردم. شماره اراز رو گراهی شدم ولی بعد از سومین بوق تماس رو قطع کرد.
بی خیال شونه ای بالا انداختم و به ساختمون لوکس مقابلم خیره بودم.
اینجا چی کار داشت؟
گردن کج کرده و با دقت به اطراف نگاه می کردم که بی هوا در ماشین باز شد و بعد جسم سیاه پوشی خودش رو داخل ماشین پرت کرد.
وحشت زده سرجام تکونی خوردم و بعد او بی خیال به سمتم چرخید و کوله مشکی رنگش رو زیر پاش پرت کرد و به‌شدت ریلکس گفت:

-یه جوری هراسیدی انگار به جز من کسی جرئتشو داره سوار ماشینت بشه.
خنده ام گراهی شد. با لحن فوق العاده خونسردی حرف می زد.
دستام روی فرمون ثابت موند و با دقت نگاهش کردم. کلاه هودیش رو از سرش در اورد و نگاهم به هدبند ورزشی سیاه رنگش که موهاش رو به شکل خیره کننده ای بالای سرش فرستاده بود خورد.
هدبند وسط موها و پیشونی بلندش بود و انبوه موهای سیاه و براقش رو به عقب فرستاده بود ولی یکی از تارموهای بازیگوشش بخاطر کشیده شدنِ کلاه هودی با حالت عصیانگری روی پیشونیش ریخته بود و خدایا…این کشنده ترین ترکیب ممکن بود.
به قدری جذاب و خواستنی شده بود که حتئ نمی تونستم لحظه ای نگاهم رو ازش بگیرم. مات و مبهوت به جذابیت و گیراییش خیره بودم که زیپِ کت چرمش رو باز کرد و همونطور که نگاهش به مقابلش بود اضافه کرد:
-سی ثانیه دیگه اینجوری نگاهم کنی،مطمئن باش بعدش کارمون به جایی میرسه که هرکسی از کنارمون رد بشه به شک بیافته که چرا باید یه دویست شش انقدر بلرزه. می دونی که،من اصلا دکمه توقف ندارم.
لبم رو گزیدم و سر تکون دادم. به سختی نگاه ازش گراهی شده و ماشین رو روشن کردم و مسیر افتادم.
زیر دیدهی به اویی که کت چرمش رو از تنش در اورد نگاه کردم ولی وقتی کف دست دراز کرد و میل داشت بلوزشم از تنش در بیاره،نگاهام گرد شد و همونطور که نگاهم به مقابلم بود جیغ کشیدم:
-اراز،زده به سرت؟واسه چی داری لباستو در میاری؟
حتی دیگه از گوشه دیده هم نگاهش نمی کردم اما سنگینی نگاهش رو حس می کردم. خیلی بی خیال بیان کرد:
-اصولا لخت بودن رو ترجیح میدم،و باور کن لخت بودن تورو که بیشتر.
نفسم رفت و لب باز کرده و خواستم جیغ بزنم که بی هوا لباسش رو از تنش در اورد و فریادم در گلوم خفه شد.
با حیرت به مقابلم خیره بودم و کف دست و پام می لرزید که اضافه کرد:

-یه نفس بکش،فعلا با لباس ترجیحت میدم…البته فعلا!
تاکیدش باعث شد تبسمی بزنم که از داخل کوله اش بلوز سیاه رنگی رو بیرون کشید و با ارامش تن زد.
وقتی متوجه شدم دیگه نیمه برهنه نیست،نگاه از جاده گرفته و با حرص نگاهش کردم و اظهار کردم:
-به‌شدت بی حیایی.
-می دونم. یه چیز جمتوجه شد بگو.
وا رفته نگاهش کردم که سرش رو به تکیه گاه ماشین تکیه داد و به مقابلش خیره شد. خدایا قلبم برای این تارمویی که همچنان روی پیشونیش قلببری می کرد ضعف می کرد.
جدا انصاف بود یه مرد انقدر جذاب باشه؟

لاساسینو

با دقت به اون دو نفری که از خنده کبود شده بودن اما سعی می کردن خنده اشون رو پنهان کنن نگاه کردم. چی انقدر خنده دار بود؟
نیاز سرش رو پایین دوخته بود و با برگه های مقابلش مشغول بود ولی رنگ صورتش از خنده سرخ شده بود و همسر این شاه نشین،لبش رو بین دندوناش گرفته بود و خودش رو با گوشیش درگیر کرده بود.
به دفتر ساده مقابلم خیره شدم. به جز چندین مانیتور و یک میز بزرگ چیز خاصی وجود نداشت.
مکان خوبی بود. در بالاترین طبقه یک برجِ مسکونی که مقابلش یک برج تجاری بزرگی بود. برجی که می دونستم برای همین ادمِ بانفوذ و قدرتمندیه که مقابلم نشسته.
نه او به من نگاه می کرد و نه من به او.
رو به روی هم قرار گرفته بودیم و هر دو از پنجره به بیرون خیره بودیم اما فکر هر جفتمون درگیر بود.

چند لحظه بعد با صوتی تق تق کفش های خانوم ها،جفتمون نگاه از پنجره گحرکت کرده و بهشون چشم دوختیم.
خبری از اون سرخی چهره نبود ولی هنوز نگاه هاشون از خنده برق می زد. همسرش با طمانیه صندلی کنار جگوار رو عقب کشید و کنارش جای گرفت و همون لحظه هم نیاز در صنقلبی کناری من جاگیر شد.
پرونده ای که در کف دستش بود رو با احترام روی میز گذاشت و گفت:
-جناب نامدار،اینم تمام پرونده های حقوقی ملکان ها و یوسف پور ها.
نیاز رو نگاه نکرد اما به ارومی کف دست دراز کرد و پرونده رو از روی میز برداشت و با دقت مشغول مطالعه شد. هیچ ری اکشن خاصی نشون نمی داد ولی از حالت چشماش می شد ردی از تعجب رو متوجه شد.
پرونده رو که مطالعه کرد،روی میز قرارش داد و با حالت جدی ای گفت:
-انگار تکمیله.
-انگار نه،واقعا هست.
نگاه های سردش رو با حالت بدی به من دوخت که شونه بالا انداختم و خیره خیره نگاهش کردم. دقیقا یک دوئل در چشم هامون به راه افتاد که جفت خانوم ها سرفه مصلحتی ای کردن و ارامش،همسر جگوار میانه داری کرد و اضافه کرد:
-اره نیاز جان و شما بسیار زحمت کشیدید،واقعا تکمیله.
و بسیار نرم کف دست روی دست های همسرش گذاشت و نگاهش رو به نیاز بخشید. چیزی درون نگاهشون رد و بقلب شد و نیاز بلافاصله رشته حرف رو در کف دست گراهی شد و با تبسم اظهار کرد:
-عزیزم خوشحالیم تونستیم کمک کنیم.
-نه من همچین حسی ندارم.
نیاز لب باز کرد و تمایل داشت در جوابم چیزی بگه که جگوار ابرویی بالا انداخت و کوبنده اظهار کرد:
-و کسی از تو نظرت رو سؤال کرد؟
-و من چیزی از تو سؤال کردم؟

حالت نگاه هاش سخت شد و با حالت بدی گفت:
-و جدی فکر کردی نظرت برام مهمه؟
در حالت تهاجمی قرار گحرکت کردم و میل داشتم چیزی بگم که نیاز بلافاصله دست روی دستم گذاشت و با حالت صلح طلبی بیان کرد:
-لطفا،کوتاه بیایید. هنوز جلسه شروع نشده،ما قراره باهم مدتی کار کنیم.
ارامش پشت کف دست ارامش بلند شد و اضافه کرد:
-حق با نیازه. بهتره خصومت هارو بذاریم پشت در و راجب کار فقط حرف بزنیم.
هر دو سری تکون دادیم ولی دیده هامون بی اختیار برای هم خط و نشون می کشید.
جگوار نفسی کشید و پرونده ای رو از گوشه میز برداشت و مقابلم باز کرد. بدون اینکه نگاهمون کنه اظهار کرد:
-اسمش فوادِ مرساده. جزو اعضای حلقه نیست ولی خب..
مکث کرد و با بی میلی بیان کرد:
-حق با تو بوده و مشخصه تو مهمونی های خاص نفوذ می کرده و حرف فروش لولیتا رو می زده. فعلا سرنخ خاصی نداریم که کی بهش کف دستور میده و برای کی کار می کنه. ولی توی مهمونی های مافیا و مهمونی های زیرزمینی مخصوص کلاب ها حضور داره و بحثش رو می انداخته.
سر تکون دادم و به چهره مرد سیاه پوست مقابلم خیره شدم. خودم اطلاعاتش رو به جگوار داده بودم و وقتی مطمئن شده بود چیزی در چنته دارم باهام تماس گرفته بود.
تکیه ام رو از صنقلبی برداشتم و بدون اینکه به جگوار نگاهی بندازم اظهار کردم:
-نمی دونی چطور میشه پیداش کرد؟
دستاش رو مشت کرد و از بین دندون های کلید شده اش اضافه کرد:
-هیچ ردی ازش نیست و فقط تو مهمونی ها و اونم بعضی مهمونی ها خودشو نشون میده انگار.
هد بندم رو بالا تر فرستاده و به عکس های فواد در زوایای مختلف نگاه کردم و جویا شدم:

-مهمونی خاص؟این مدت مهمونی خاصی نیست؟
نگاه جگوار به همسرش دوخته شد که او تبسم زیبایی زد و با ارامش اظهار کرد:
-خب طبق خبرهای ما انگار تو مهمونی هایی که ردی از زیر مجموعه های اصلی باشه شرکت می کنه…و مهمونی با گرایش های خاص و محفل های خاص.
قبل از من جگوار اضافه کرد:
-مهمونی خاصی فعلا نیست؟سرای اصلی که فعلا مراسم ندارن.
بلافاصله ارامش لبش رو گزید و سعی کرد لبخندش رو پنهان کنه. سرفه ای کرد و جدی بیان کرد:
-چرا هست،امروز درک کردیم یه مهمونی یاکان یکی از زیرمجموعه های پیمان گذاشته.
-کِی؟کجا؟
با سوالم نگاهی به من کرد که جگوار در تایید حرفم اظهار کرد:
-جویا شو ببین دقیقا کی و کجاست که بریم.
-خب مهمونی برای پس فردا شامگاه و بخاطر شرایط ویژه اش توی یکی از روستاهای اطراف چالوسه و فکر نکنم بتونید برید.
لبش رو محکم گزید و نیاز هم سرش رو پایین دوخت و با پرونده مشغول شد.
هر جفتمون کنجکاو به این حالت خانوم ها خیره شدیم و بلافاصله پرسیدم:
-چرا؟
نیاز تا گردن سمت برگه ها خم شد و ارامش نگاهش رو به پشت سر من بخشید و با حالتی که سعی می کرد بی تفاوت باشه بیان کرد:
-خب چیزه..بخاطر اینکه..یعنی چیزه…
چرا داشت تل تل می کرد؟
بی حوصله نگاهش کردم که لبخندش رو فروخورد و پرونده رو بست و همونطور که با پرونده مشغول بود گفت:
-بخاطر اینکه فقط گی ها حق حضور دارن.
پق پق خنده نیاز باعث شد ارامش هم افسار اراده اش رو دست بده و یک‌بارهی جفتشون منفجر شدن و هم مدت باهم گفتیم:
-مهمونی گی ها؟

داشتن شوخی می کردن دیگه؟!
جدی که نبودن؟

نیاز

در که بسته شد،هر دو نگاهی بهم انداخته و بعد برای دومین بار منفجر شدیم.
من از شدت خنده به دیوار تکیه دادم و ارامش کف دستگیره در رو بین کف دستش گرفت و به در تکیه داد و خنده اش رو ازاد کرد.
اونقدر لبخند زده بودیم که چشمامون پر شده بود. چهره بهت زده مردها به قدری جذاب و بامزه بود که نفسمون رو از خنده بند می اورد.
اونقدر تعجب کردن که حتئ نمی تونستنن لب به سخن باز کنن. وقتی خنده منو ارامش قد بلند شد تازه از شوک در اومدن و بعد چنان نگاه بدی نثار ما کردن که هردومون دممون رو روی کولمون گذاشته و فرار کرده بودیم اما خب هیچ جوره نمی تونستیم حالت چهره اشون رو فراموش کنیم.
ارامش از خنده کبود شده بود،پاشنه کفشش رو به پارکت ها کوبید و همونطور که از خنده خم شده بود بریده بریده گفت:
-تو عمرم ندیده بودم قیافه حامی این شکلی بشه.
خنده ام بسیط تر شد و گفتم:
-اراز رو بگو،اون چهره “همه چی به کبدش” رنگ عوض کرد یهو.

انگشت اشاره ام رو زیر چشمام گذاشته و با خنده سعی کردم تری نگاهام رو بگیرم. بعد از مرگ ترنم تا حالا انقدر نخندیده بودم.
ارامش دستی به پالتوی ابی رنگ خوش دوختش کشید و اضافه کرد:
-بهتره بریم. اینام تصمیم می گیرن کی رو بفرستن مهمونی.
با تبسم سر تکون دادم و سمت اسانسور حرکت کردیم. خوشامگاهختانه اسانسور در طبقه ما بود.
سوار شدیم و ارامش دکمه پارکینگ رو فشرد اما همین که در بسته شد،جفتمون به هم نگاه کرده و برای دومین بار ترکیدیم.

حالت چهره هاشون بخدا که عادی نمی شد….اصلا عادی نمی شد..

کلاه تن پوش رو روی موهای خیسم کشیدم و پاهای عریان و نیمه خیسم رو زیر پتو بردم که صدای سردش از پشت تلفن قد بلند شد:
-بگو نیاز.
تبسمی زدم و پتو رو تا روی سینه ام بالا کشیدم و اظهار کردم:
-سلام علیکم،اره منم خوبم،مرسی ازت. تو چطوری؟
دریغ از ذره ای حس درون صوتش:
-خوبه.
قلبم می خواست از کف دستش سرم رو به دیوار بکوبم. خدایا مگه میشه یه مرد انقدر بی حس باشه؟
پوفی کشیدم و تار موی لجبازی که از کلاه تن پوش بیرون زده بود رو پشت گوش فرستادم و سعی کردم مسیری به حرفامون بدم:
-خبری نیست؟متوجه چیز خاصی نشمشاهده کرد؟
-نه فعلا امنه. اتش گفت یه چندتا ماشین مواد غذایی راهی شده توی باغ که میشه حدس زد الکیه و برای پوششه. چیز خاصی نیست…البته فعلا.
سری تکون دادم و تلفنم رو بین سرشونه و گوشم گذاشتم و با دست راستم مشغول خشک کردن موهام با کلاه شدم:
-بچه های اقای نامدارم هستن؟
-خودشم هست.
دستم روی کلاه خشک شد و با تعجب اظهار کردم:
-باهمید؟
-به نظرم بخواب نیاز. تب داری و هذیون می گی.
خنده ام گراهی شد و با حرص اضافه کردم:
-اراز میشه انقدر نزنی تو پر من؟
-نه سوال بعد.

به قدری بی تفاوت حرف می زد که با غیض و خنده پاهام رو به تخت کوبیدم و اسمش رو کشیدم:
-اراااااااااز؟
-خودمم.
وای خدایا…این دیگه کی بود؟!
روی تخت سر خوردم و با قلبخوری دروغینی گفتم:
-بابا خب وحشت کردم باهم باشید. همین که پیش هم نیستید خوبه،کجایی الان؟
-تو ماشین.
زانوهام رو تا کردم و جویا شدم:
-نه منظورم لوکیشنه. کجا میری؟
-خیابون.
-اراااااااااااااز؟
از ترس محکم کف دست روی دهنم گذاشته و با وحشت به در خیره شدم. مولین و بابا داخل سالن بودن ولی من با آوای قد بلندی حرف زده بودم…امیدوارم که نمتوجه شده باشن!
اراز مثل قبل با بی تفاوتی محضی بیان کرد:
-از تکرار اسم من می خوای به چی برسی؟میگم خودمم.
با دقت به در چشم دوختم و وقتی مطمئن شدم که انگار چیزی نگوش دادن،از روی تخت برتمایل داشتم و پتو از روی سینه ام کنار رفت. شمشاهده کردا خنده ام گرفته بود ولی با جوش و خروش بیان کردم:
-اراز چرا داری باهام بازی می کنی؟
-نه همچین قصدی ندارم.
لبامو کج کردم و با مسخره بازی اضافه کردم:
-اره مشخصه.
پاسخی نداد اما جای شکرش باقی بود هنوز قطع نکرده. پوفی کشیده و کلاه رو با حرص از سرم در اورده و تمایل داشتم بار دیگر سرش غر بزنم که با متوجه شدن تصویر مقابلم،لبخند شومی روی لب هام نقش بست.
لبه های تن پوشم به شکل یک هفت کنار حرکت کرده بود و نیمی از بالاتنه برجسته ام مشخص بود.
با شرارت لنگه ابرویی بالا انداخته و با تردید سؤال کردم:
-اراز هستی؟
-اره.

خوبه…
کف دستی به لبم کشیدم و با جدی ترین حالت ممکن گفتم:
-یه چند تا سوال دارم.
-بپرس.
خودشه خودشه…
تبسمم گسترش یافت و انگشت اشاره ام رو روی لبام کشیدم و اضافه کردم:
-می دونی الان انگشتم کجاست؟
-چی؟
بالاخره یک حسی درون صوتش ایجاد شد…اینه!
مثل خودش با بی خیالی اضافه کردم:
-می دونی الان انگشتم کجاست؟
-حالا تو زده به سرت؟
لبم رو گزیدم و بی تفاوت اظهار کردم:
-نه این حرفا چیه. دارم سوال می پرسم دیگه،جواب نمیدی.
-نه انگار تو واقعا نمی خواد بذاری من اروم بمونم. تنت میخاره دیگه،تنت بدم میخاره.
کف کف دستم رو جلوی دهنم گذاشتم و کمی از گوشی فاصله گحرکت کردم و سعی کردم آوای خنده ام رو خفه کنم. وقتی نسبتا اروم شدم با قلببری گفتم:
-اصلا همچین چیزی نیست. خیلی خوب جواب نده،من میگم. کف دستم توی دهنمه اما سوال مهم این که می دونی دارم چی کارش می کنم؟
غضب دومین حسی بود که بیدار شد. با حرص خاصی بیان کرد:
-امشامگاه چی خوردی انقدر زرنگ شدی که فکر کردی قرار نیست دستم بهت برسه؟پشت تلفن اراده منو کف دستکاری می کنه؟ مطمینی؟
با لحن متعجب ساختگی ای گفتم:
-وا این حرفا چیه؟من؟اقا من فقط دارم چندتا سوال ساده می پرسم.
-یه سوال ساده ای نشونت بدم نیاز
قلبم می تمایل داشت برای این عصیان درون لحنش بمیرم. این ادم رو هیچی نمی تونست حساس کنه و این یعنی من موفق شده بودم