رمان وهم پارت ۳۷

کف دستم رو داخل جیب شلوارم گذاشته و همونطور که از پله ها پایین می رفتم،به کارهایی که باید انجام می دادم اندیشیدم که اتش فریاد کشید:
-لاساسینو اومد…قاتل اومد.
لنگه ابرویی بالا انداخته و به سرعت از پله ها پایین رفتم. با عجله سمتش حرکت کردم و روی مبل جای گرفتم. با دقت به فیلمی که پخش می شد،نگاه کردم.
یک جسم سیاه پوشی،یک جعبه سفید رنگی رو در کف دست داشت و لبه های کلاهش رو نزدیک تر کشیده و با احتیاط به اطراف نگاه می کرد.
از زیر جعبه قطره قطره خون می چکید،انگشت های بریده و عکس ها داجل جعبه بود. دستی به زیراه ام کشیدم و با دقت به تصویر خیره شدم که اتش بیان کرد:
-یکم اشنا نیست؟
سر تکون دادم. اشنا به نظر می اومد..کجا دیده بودمش؟
خم شد و جعبه رو جلوتر گذاشت و پشت به دوربین توقف کرد. میسترس پارسی کرد و باعث شد نگاه از لپ تاپ گحرکت کرده و به اویی که با توپش درگیر بود نگاه کنم.
توپش کم باد شده و خیلی بالا نمی رفت.
سری تکون دادم و با صدای قد بلندی اضافه کردم:
-میسترس،بیا اینجا.
می دونستم تا توپ جمشاهده کرد نمی گراهی شد اروم نمی شد. پارسی کرد و دوان دوان سمتم حرکت کرد که لبخندی بهش زدم و اضافه کردم:
-دختر خ…
-لا…لا..لاسا…
صدای سکته زده اتش باعث شد نگاه از میسترسی که با ذوق سمتم حرکت می کرد بگیرم و به اتشی که از شدت حیرت مردمک هاش بالا و پایین می شد نگاه کردم و اظهار کردم:
-چی شده مثل سکته ای ها شدی؟
حتی نمی تونست درست حرف بزنه،حس می کردم قدرت تکلمش رو از کف دست داده. با دستش به صفحه لپ تاپ اشاره کرد و من تازه متوجه منظورش شدم و به صفحه لپ

تاپ نگاه کردم و بعد…
خاموشی شد
خلا شد
نابودی شد
دیده هام درشت و برای اولین بار با بهت به فیلم مقابلم خیره شدم. حس می کردم یک نفر با پتک به سرم می کوبه…اشتباه می دیدم….امکان نداشت!!!
اون نبود..
تمام تن نگاه شده و به اویی که در فیلم با دقت به اطراف نگاه می کرد و انگشت های بریده رو گوشه ای قرار می داد،نگاه کردم.
خدایا،خواهش می کنم بگو اشتباه می بینم.
گردنم تیر کشید و با دست های مشت شده ای به تصویر مقابلم خیره بودم که اتش با لکنت گفت:
-قا…قات…قاتل نیازه؟
مغزم سوت کشید و حس کردم یک نفر سوت پایان بازی رو زد و من بودم و دیده هایی که با گیجی به دختری که درون فیلم انگشت بریده رو جابجا می کرد،نگاه دوخت.
دختری که امشامگاه نیاز و اعتیاد من شده بود….
دختری که به راحتی انگشت بریده رو گوشه زمین گذاشت،نیاز مهرارا بود..
خدای بزرگ،یعنی تمام این مدت بازی خوردیم؟
قاتل نیاز بوده و مارو بازی داده؟؟؟

پایان جلد اول.

ساعت:۲۲:۴۷

وارد جلد دوم شدیم،اسم جلد دوم قوی زخمی آرِس‌ئه و ادامه همون رمانه.

خب حالا بریم برای پارت های جدید😁😍

به نام او

جلد دوم مجموعه وهم:
#قوی_خونین_آرِس.

مقدمه

من دور تو پیچیده ام
تو شکاری و من شکارچی
تو قویی و من مامبای سیاهِ تشنه به خون تو
تو در حصار منی
من در اسارت تو
تو سمی به لمس منی
من مجنون بوی تن تو
تو دوای منی
اعتیاد منی
من بیمار توام
نئشه به بوی توی ام
تمامِ تو از ان من است
تو ذره ذره وجودت در تملک دست های من است
از اغوشم که بیرون بخزی
من یک شهر را به خون می کشم
من یاغی یک شهر
ولی ارامش یافته کف دست های توام
تا جنون فاصله ای نیست؛مدتی که عطرِ تو در هوایی که نفس می کشم نباشد….
نبودنت غیرممکن ترین امکان جهانست..من،مرگ می شوم
درد می شوم
سم می شوم
زهر می شوم
من دنیا رو به اتش می کشم
در اغوشم بمان
و این تنِ بیمار را با عطر سیبت ترمیم کن
من وهم یک دنیا
و امنیت مطلق توام
مدار جهانی من حول تو و نگاه هایت می چرخید
تو تمام منی
تو درد می کشی
من به بند کشیده می شوم
ما پیکار خواهیم کرد
تو الهه منی
و من جنگجوی تو
چون تو،؛قویِ زخمیِ آرسی!

فصل دهم

“اسیرِ خون”

نیاز

پتو رو روی سرم کشیدم و برای هزارمین بار جیغم رو درون بالشت خفه کردم.
لبه های پتو رو بین مشتم و بالشت رو بین دندونام گحرکت کردم و تمام ذوق و اشتیاقم رو برتن نحیفشون تخلیه می کردم.
بند بند وجودم از حس غیرقابل توصیفی پایکوبی می کرد.
صدای ساز و دهل ساکنین دلم به قدری زیاد بود که می ترسیدم مولین و بابا رو بیدار کنه و ناچارا به زیر پتو پناه برده و تمام خوشی ام رو خفه می کردم.
خدایا،من بالاخره به سایه رسیده بودم.
به اراز…به مردی که از لحظه ااما که شیشه دیده هاش رو متوجه شده بودم،نفسم حبس شده بود!!!
قلبم می میل داشت فریاد بزنم…قلبم می میل داشت محکم مولین و بابا رو ببوسم و اشک شوق بریزم اما افسوس…افسوس که باید این حال خوش ام رو پنهان می کردم.
لبم رو بین دندونام می گحرکت کردم و از یاداوری خاطرات چند ساعت پیش،از حس گزش دندون ها و گرمی لب های پرش،گر می گرفتم و با خجالت و لذت سرم رو بیشتر در بین بالشت پنهون می کردم.
سایه از سایه بیرون اومده بود.
سایه ارازی شده بود که خاکستر چشم هاش من رو به اتش می کشید.
سرم رو بین بالشت پنهان کرده و از شدت هیجان محکم پاهام رو به تشکِ تخت کوبیدم.
تختِ بیچاره،کیسه بوکس من شده و تمام ضربه های بی رحمانه من رو تحمل می کرد.
پتو دیواری شده بود که من رو از جهانی بیرون محفوظ نگه می داشت و من چه کودکانه زیرپتو کف دست و پا می کوبیدم.
هنوز مستِ جهانی پر زرق و برق خودم بودم که آوای کشیده تلفنم باعث شد از جهانِ دلنشینم خارج بشم و با هول و ولا تلفنم رو از روی میزپاتختی بردارم.

جهانم شاد بود اما به محض دیدن شماره اراز،انچنان هلهله ای سر داد که محکم دست راستم رو روی دهانم کوبیدم و بعد از چند نفس عمیق تماسش رو پاسخ دادم:
-ال…
-لباستو تنت کن بیا پارکینگ منتظرتم.
خشمِ درون آواش باعث شد ترکی بر دیواره های جهانم بنشینه و با بهت بگم:
-چی ش…
-پنج دقیقه..فقط پنج دقیقه وقت داری نیاز،وگرنه پنج دقیقه دیگه من اونجام و تضمین نمیدم که بلایی سر خودم و خودت نیارم. یک دقیقه دیر کنی،من بالام. بار اولم نیست که مخفیانه اومدم تو اتاقت و مطمئن باش قبل از اینکه حتی یه نفس بکشی منِ لعنتی توی اتاقتم و هر بلایی ممکنه سرت بیارم.

ساکنینِ قلبم طبل هارو بر زمین کوفته و بیرق عذا سر دادن. جهانم در یک لحظه نابود شد و بعد..من بودم و دلی که از استرس تند می تپید و آوای بوقی که مثل خط پایان یک حیات بود…
چی شده بود؟
رنگ از رخسارم پرید و تلفن از بین کف دستم روی زمین افتاد و با نگاه های پری زمزمه کردم:
-نک..نکنه متوجه شده؟!

***

نگاه های خیس از اشکم رو به خاکسترِ سوزان نگاهاش بخشیدم و بیان کردم:
-اراز منم مثل تو،باور کن وقتی فهمیدم اون انگشت های بریده انگشت های گلیه نابود شدم. من باهاش قرار داشتم،رفتم دیدنش اما در رو برام باز نکرد و شبش یه بسته دستم رسید و یکی بهم پیام داد اگه نمی خوای سایه گیر بیافته این جعبه رو ببر جایی که میگم. وقتی انگشتارو دیدم حالم بد شد اما تاکید کرده بود اون پاکتی که کنارشه رو اصلا باز نکنم و نمی دونستم داخل اون پاکت عکسای جنازه گلیه. اولش باور نکردم اما بعد یه صدای ضبط شده فرستاد که می گفت که این قتل هم من و هم سایه رو تو تله می ندازه. نمی تونستم ریسک کنم،بخدا نمی تونستم. بهم پیام داد من می دونم سایه همون اراز رستگاره و اگه واست مهمه باید اینکار رو بکنی وگرنه جفتتون توی تله می افتید. می گفت قصد نداره سایه رو نابود کنه و با این کار می خواد نجاتش بده. اراز من خیلی ترسیده بودم،از فکر اینکه بلایی سرت بیاد داشتم دیوونه می شدم. شبونه رفتم م شرکت و انگشتای بریده با اون پاکت رو همونجا گذاشتم. بخدا که نمی دونستم اون انگشتای گلیه. من فقط می خواستم نجاتت بدم.

اشک هام یکی پس از دیگری از چشمم چکید و روی شالم افتاد. نگاه خیره اش رو از من گحرکت کرد و دستاش رو روی فرمون ماشینش قرار داد.
حالتش به قدری عجیب و ترسناک بود که روی صنقلبی ماشین خودم رو تکونی دادم و با اشک هایی که بی وقفه می چکید نگاهش کردم و با تمنا گفتم:
-اراز بخدا من گلی رو نکش…
-می دونم!
سرش رو بالا گراهی شد و شیشه نگاه هاش نفس هام رو برید:
-فقط نمی فهمم چرا نیومدی به خودم بگی.
یک نفس عمیق دیگه و از بین دندون های کلید شده اش اضافه کرد:
-می دونی ممکن بود چه بلایی سرت بیاد؟

_می ترسیدم. از اینکه بهت بگم شناختمت و دیگه نبینمت می هراسیدم.
به اشک هایی که از گونه ام پایین می غلطید چشم دوخت و من ملتمس ادامه دادم:
-می هراسیدم از کف دست بدمت. می میل داشتم فردا بیام بهت بگم،از کجا باید می دونستم یه نفر ازم فیلم گراهی شده و برات فرستاده؟ بخدا من نمی تمایل داشتم چیزی رو پنهون کنم.

من از شامگاهی که انگشت های بریده رو برام فرستاده بودن زندگیم بهم ریخته بود و گیج شده بودم اما روزی که فهمیدم اون انگشت ها برای گلیه،مردم و زنده شدم. من به قدر کافی این چند روزگار فشار روانی زیادی رو تحمل کرده بودم…به خدا که برای منم سخت بود.
کف دست چپش رو به شیشه ماشین تکیه داد و به سمتم چرخید و با کلافگی گفت:
-یکی از دور داره باهامون بازی می کنه. یکی که فعلا تو جبهه ماست و از هویت منم خبرداره اما داره به نفع ما بازی می کنه. یکی که فیلم های تورو برای من فرستاده و امشامگاه بهم پیغام داده بود که “نیاز مهرارا توی خطره و اگه برام مهمه باید نجاتش بدم”. یکی حواسش به ما هست و خودش رو نشون نمیده.

سری تکون دادم و سعی کردم بفهم کی دقیقا داره با ما بازی می کنه؟
سرش رو به پشتی تکیه داد و چشماش رو بست و با لحن منظور داری اضافه کرد:
-اشکاتو پاک کن. بدم میاد گریه کنی و قلبیل اشکات من نیستم.
خشکم زد. متحیر نگاهش کردم و با تته پته اضافه کردم:
-مگه قراره اشکمو در بیاری؟
دیدهاش رو باز کرد و نگاهش رو به من بخشید و در پس خاکستر دیده هاش انچنان اتشی برپا شده بود که تمام تنم به لرز جای گرفت و با جمله اش،خاکستر شدم:
-تو حتی تصورم نمی کنی من قراره چه بلاهایی سر تو بیارم.

-تو حتی تصورم نمی کنی من قراره چه بلاهایی سر تو بیارم. تو قراره اشک بریزی،زجه بزنی و دست و پا بزنی و من قراره با لذت به بال و پر زدنات،به لب گزیدنات و به درد کشیدنات نگاه کنم. زیرا باعث همه این ها منم و تو دقیقا زیر سنگینی تن منی. من اشکت رو در نمیارم،من اون قلبیل اشک هاتم. بهت بیان کردم نیاز،من وقتی پای تو وسط باشه،خطرناک ترین ادم این جهان میشم.

من یا واقعا مریض بودم و یا ادم نرمالی نبودم که به جای ترس از تهدیدهای خطرناک این مرد،احساس نیاز می کردم…قطعا من ادم نرمالی نبودم که قلبم می میل داشت لب باز کنم و بگم “پس چرا الان این کار رو نمی کنی؟”
ولی لبم رو محکم بهم دوختم که نگاه از من گرفت و اظهار کرد:
-برو خونه. فردا صبح دفتر باش.
به زحمت “باشه” ای گفتم و دست و پای کرخت شده ام رو تکونی داده و دستگیره در رو بین کف دستم گراهی شدم که آوا زد:
-و نیاز؟
ارون به سمتش چرخیدم و به اون گودال خاکستر خیره شدم که اضافه کرد:
-دیگه بدون اجازه من،هیچ جا نمیری. مطمئن باش خیلی بد تقاصشو پس میدی!
به نگاه هاش خیره شدم و سری تکونی دادم و با بی حسی از ماشینش پیاده شدم و سمت خونه حرکت کردم ولی تا لحظه اخر سنگینی نگاهش رو حس می کردم.
خدایا من قرار بود به جنون کشیده بشم!!!

-سوخت…وای مولین،سوختم.
چایِ داغ رو به سرعت روی میز صبحانه پرت کردم که بابا با خنده گفت:
-دختر چرا انقدر عجله داری؟خب بشین صبحونت رو بخور.
حرفِ بابا جرقه ای شد و مولین با غرغر اظهار کرد:
-والا اگه من بدونم این دختر یه مدت چشه. نه مثل ادمیزاد غذا میخوره و نه مثل ادمیزاد می خوابه. روز به روزم داره بیشتر از بین میره. حرف می زنم میشم ادم بده و

حرفم نمی زنم جیگر خودم اتیش می گیره.
مغموم سری تکون دادم و سر پایین انداختم. حق با مولین بود،این مدت خیلی دل نگرانشون کرده بودم.
کف دستی به مانتوم کشیده و با شرمساری خواستم سمت مامان حرکت کنم که صدای مزاحم تلفنم باعث شد متوقف بشم.
مولین بدون اینکه به سمتم برگرده اهی کشید و بابا نگاهش رو به من بخشید و با لبخند اظهار کرد:
-جواب بده. حتما واجبه.
خجالت زده سمت مولین حرکت کردم و بوسه ای روی شونه اش نشوندم و با لحنِ مظلومی گفتم:
-من نوکر تهمینه بانوام هستم. قول میدم بیشتر به خودم برسم.
مثل همواره بی طاقت سمتم چرخید و نگاهی به دیده های شرمنده من انداخت و با لحن مادرانه ای گفت:
-فقط مراقب خودت باش نیاز…هیچی ازت نمی خوام.
-نگاه.
گونه اش رو بوسیدم و محکم در اغوشم گحرکت کردمش. قدر لحظاتی در اغوش مسیحاییش نفسی تازه کرده و به ارومی ازش جدا شدم.
بی اهمیت به زنگ تلفنم سمت بابا راهی شده و بوسه ای بر گونه اش نشونده و بوسه ای بر روی پیشونیم ازش دریافت کردم که صوتی تلفنم قطع شد.
کف دست دراز کرده و لقمه ای از مربایِ به برداشته و خواستم به دهانم بکشم که مجدداً صوتی تلفنم بلند شد و بابا با خنده اظهار کرد:
-ول کن نیست،ببین کیه که داره پر پر می زنه.
نخودی لبخند زدم و خم شدم از داخل کیفم تلفنم رو خارج کرده و به محض مشاهده کردن شماره اتش،ابرویی بالا انداخته و با خنده بیان کردم:
-احوالِ شم…
-نیاز خودتو برسون…چرا تلفنتو برنمی داری اخه؟
لقمه از کف دستم روی میز افتاد و نگاهِ دلواپس مامان و بابا به منی که احتمالا رنگ از رخسارم پریده بود دیده دوختن و من با قلبشوره اضافه کردم:

-چی شده اتش؟
با اضطراب فریاد کشید:
-همراز رو زدن…داره میمیره،فقط بیا ببینیم چه خاکی به سرمون شده.
تصویر دیده های غم زده اش پشت پلکم نقش بست و با بغض اظهار کردم:
-لوکیشن بفرس،میام اونجا.

و بی توجه به دیده های مضطرب مامان و بابا کیفم رو برداشته و با عجله از خونه بیرون زدم….خدایا التماست می کنم بلایی سر اون دختر نیاد.

با پر شالم خیسی چشمم رو می گحرکت کرده و حتی به خودم اجازه اشک ریختن هم نمی دادم. امکان نداشت گریه کنم،مطمئن بودم همراز صحیح و سالم از اتاق عمل بیرون میاد.
حتئ اگه دوتا ضربه چاقو خورده باشه و حتئ اگه اتش گفته باشه وقتی پیداش کرده،غرق در خون بوده و نبضش به‌شدت کند می زده.
اتش به محض ورودم رفته بود و من یک ساعت بود که در سالنِ شلوغ بیمارستان قدم می زدم و زیر لب خدارو آوا می زدم.
هیچ خبری از اراز نبود. نه او زنگ زده و نه من تماسی گراهی شده بودم. مطمئن بودم از من بی خبر نیست و این نبودنش،بی قلبیل نیست.
بی قرار در جام تکون می خوردم. از شدت استرس دهانم خشک شده بود. یک ساعت بود که فقط قدم می زدم و در قلب خون گریه می کردم…با زبونم،لب های خشکم رو تر کرده و به درِ بسته اتاق عمل نگاهی کرده و اهی کشیده و ناچارا دوان دوان سمت مخزن ابی که در ابتدای سالن بود راهی شدم.
با عجله لیوان ابی برداشته و جلوی اهرم قرار داده و بی طاقت سرجام تکون می خوردم. به قدری قلب اشوب بودم که می ترسیدم اگه یه ثانیه از جلوی در اتاق عمل فاصله بگیرم،بلایی سر همراز میاد.
به ابی که هر لحظه بالا و بالاتر می اومد چشم دوختم و وقتی که پر شد،خرسند شدم و لیوان رو از روی اهرم جدا کردم.
درست وقتی که تمایل داشتم لیوان رو به مقصد لب هام نزدیک کنم،به‌یک‌بارهی از پشت سرم سرو آوای قدم های کشیدهی به گوش رسید و لحظه بعد شش تن از مردها درشت هیکل سیاه پوش سمت انتهای سالن دوییدن.
حتئ مکث نکردم…همراز،خدایا همراز!!!
لیوان ابِ دست نخورده رو روی زمین پرت کرده و با تمام قدرتم سمتِ انتهای سالن دوییدم. قلبم توی دهنم بود و تصور از دست دادن همراز باعث می شد بی محابا به مردم تنه بزنم و به سمتش حرکت کنم.
از خم سالن که رد شدم یک نفر با آوای بلندی جیغ کشید:

-کف دستت رو از بازوم بردار کثافت.
دیگه نمتوجه شدم چی شد،فقط با سریع ترین حالت ممکن دوییدم و خودم رو به صوتی فریاد رسوندم.
با نگاه های درشتی به صحنه مقابلم خیره بودم. شش قلچماق جلوی اتاق عمل همراز ایستاده بودن و اجازه حرکت به دکتری که با وحشت نگاهشون می کرد،نمی دادن.
وقتی یک نفرشون سمتِ زنی که هنوز موفق به متوجه شدنش نشده بودم حرکت کرد،خون درون رگ هام جوشید و زن با شدت مشتی به صورت مرد کوبید و باعث شد یک قدم به عقب بره.
هیاهویی شده بود و من هنوز گیج بودم که یکی از مردها بازوی زن رو محکم توی کف دستش گراهی شد و با وحشی گری به عقب و به در اتاق عمل کوبیدش که همه صبرم به صفر رسید و با تمام سرعت سمتشون حرکت کرده و قبل از اینکه اجازه بدم متوجه من بشن،همه قدرتم رو به پاهام بخشیده و لگد محکمی به گردن مردی که مقابلم ایستاده بود زدم و به محض اینکه مرد پخش زمین شد،از روی تنش رد شده و خودم رو در حصارِ پنج نفرشون قرار دادم.
حالا نگاه پنج کفتارِ کثیف به من دوخته شده بود و حتئ خودمم نمی دونستم باید چی کار کنم. عقب عقب راهی شده و به پرستاری که دکتر رو به عقب می کشید نگاهی کردم و بیان کردم:
-خوبی تو؟
هنوز موفق به دیدنش نشده بودم ولی با آوای ملیح و ارامش بخشی اظهار کرد:
-اره.
و همون لحظه یکی از اون ها سمتم حمله کرد اما قبل از اینکه دستش به بازوم برسه،مچ کف دستش رو گراهی شده و بعد به سرعت خودم رو چرخوندم و کف دستش رو پشت تنش خم کردم و با ضربه نوک پام به پشت زانوش،روی زمین پرتابش کردم.
باید به اراز زنگ می زدم…باید اتش رو خبردار می کردم اما به قدری وحشت کرده بودم که همه چیز از ذهنم پر کشیده بود.
حالا انگار من رو جدی تر گرفته و این بار نزدیک

پرستار شدن و خواستم خودم رو سپر بلاش کنم و ازش مراقبت کنم که در کمال حیرت،پرستار بی نام و نشون و روی یکی از صنقلبی ها حرکت کرد و بعد با یک لگد چرخشی،حریف سوم رو هم به زمین پرتاب کرد.
نه،انگار او هم رزمی کار بود…
وقتی مرد روی زمین افتاد،حصار تنگ تر شد و ناخوداگاه مجبور شدم قدمی به عقب بردارم که از پشت به کمر این پرستار کوبیده شدم. هر دو با احتیاط به مقابلمون و به سه مردی که مثل خرس مقابلمون خرناس می کشیدن دیده دوختیم که یک‌بارهی اضافه کرد:
-پشتمو داشته باش.
لب باز کرده و خواستم بگم “چی” که ازم فاصله گرفت و وقتی یکی از این بی شرف ها سمتش یورش برد،کاملا جا خالی داد و قبل از اینکه متوجه بشم قصدش چیه،چاقوی دستی بنفش رنگی رو با شدت روی بازوی مرد کشید و صوتی عربده مرد کشیده شد و من با دیده های گمسروری به پرستاری که خونِ سرخ رنگ روی رو پوشش پاچیده بود نگاهی کردم که همون لحظه چندین مرد کت و شلوار پوش به این قسمت حمله کرده و قبل از اینکه فرصت حلاجی به افکارم بدن،با این بی شرف ها درگیر شدن.
پرستار وقتی متوجه شد خطری تهمتوجه شدمون نمی کنه،به سمتم چرخید و من دیده هام به دو گوی براق و درشت مشکی افتاد.
چهره قلبفریب و شرقی اش به قدری گیرا بود که قدر لحظاتی موقعیتی که داخلش بودیم رو فراموش کردم و به موژه های بلند و فرش که روی دیده های وحشی اش سایه انداخته بود خیره شدم و او با لبخندی که گیرایی صورتش رو ده برابر بیشتر کرد نگاهم کرد و گفت:
-تو خوبی؟اسیبی که نمشاهده کردی؟!
بی حواس سری تکون دادم و با خنده گفتم:
-تصورم نمی کردم انقدر خطرناک باشی خانوم پرستار.
خندید و صدای خنده اش دقیقا مثل یک نت قلبنواز موسیقی بود…این زن،به شکل عجیبی ارامش بخش بود.

کف دستی به مغنه اش کشید و اظهار کرد:
-وقتی با خطر زندگی کنی،باید یاد بگیری خطر رو خلع سلاح کنی.
و چشمکی زد. خیلی دوپهلو حرف زده بود برای همین دقیق متوجه معنیش نشدم.
کف دست های سفید و کوچکش رو سمتم گرفت و با محبت گفت:
-من ارامشم،ارامش شرقی. شاد شدم از دیدنت عزیزم،ممنون که هوامو نگه داشتی و برای کمک اومدی.
حقا که لایق اسمش بود…به شکل فریبنده ای چهره ارامش بخشی داشت.
بی اراده تبسمی زدم و کف دستش رو بین دستم گراهی شدم و اظهار کردم:
-نیازم،نیاز مهرارا.

لاساسینو

یقهِ یقه اسکی ام رو روی لبام کشیده و با بی تفاوتی به اتش خیره بودم که اضافه کرد:
_پر واضحه که کار ملکاناست.
_نه!
متعجب نگاهم کرد که پاهام رو روی میز گذاشتم و لبام رو زیر پارچه لباس تکونی دادم و با صوتی ارومی بیان کردم:
_الان تو مرحله ای ایستادم که به همه شک دارم. داریم بازی می خوریم. یکی از دور منو زیر نظر داره. قاتل انگار دقیقا کنار دستمه اما نمی تونم پیداش کنم. پسورد اون فایلا به شکل لعنتی ای گم شده و حتی الان هیچ فکری ندارم که چطوری باید رمزشو باز کنم و ترنم برای چی همین کاری کرده‌‌. از اون طرف،قصه همراز و این داستانایی که داره پیش میاد. اول باید پیدا کنم ببینم کی داره از دور بازی می کنه.

در خاموشی سری تکون داد و من تکیه به مبل دادم و اظهار کردم:
_بعدی.
_دیده.

آوای کشیده شدن کاغذ ها و بعد صدای جدی اش:
_خب طبق حدس شما بچه ها تحقیق کردن و متوجه شدن که درست حدس زمتوجه شد و بیست و شش دختری که سه ماه پیش دزمتوجه شده شدن،توی بازار فروش عرضه شدن.

همچنان سکوت کردم و اجازه دادم کامل اطلاعاتش رو تخلیه کنه که با غمگینی گفت:
_و متاسفانه شونزده نفرشون به بازار لاماتا فروخته شدن.
نگاهام رو باز کرده و بهش خیره شدم.
با کف دستم به میز ضربه زدم و با بی حوصلگی اظهار کردم:
_این فروش برده انقدر بی درو پیکره؟مگه ناظهار کردی مافیا داره جلوشو می گیره؟

کف دست های کوچک و نرمی دور شکمم گره خورد و وسطِ دو کتفم میزبان لب های شیرینی شد.
سرش رو روی کمرم گذاشت و همونطور که من رو در اغوش گرفته بود پرسید:
_به چی انقدر عمیق فکر می کنی؟
دست راستم رو از روی نرده برداشتم و سیگارم رو از روی لب هام جدا کردم و بدون اینکه به سمتش برگردم و یا در اغوشم بگیرمش بیان کردم:
_به اینکه اشتباه کردم و باید منم باهات می اومدم حموم.

شرمساری سری پایین انداخت و اظهار کرد:
_انگار یکی داره قانون شکنی می کنه.

دستی به یقه اسکی ام کشیدم و پاهام رو روی هم انداخته و گفتم:
_اضافه کردی فروش دخترا دست مافیاست. بیان کردی قانون داره و طبق قانونشون منعیت داره.پس الان دقیقا چه کوفتی شده که بیست و شش تا دختر فروخته شدن و کک مافیام نگزیده؟!
کف دستی به عینکش کشید و با ناراحتی اضافه کرد:
_لاساسینو من خودم از یه قاصد گوش دادم که خرید دختر ندارن و اسلحه جابجا می کنن. اضافه کرده بودن بخاطر قانون شاهنشین اینکارو نمی کنن و فقط روسپی برای کلاب استخدام می کنن که این تجارت قانونیه. فکر نمی کنم کسی جرئتشو داشته باشه بخواد خلاف قوانین شاه نشین کاری بکنه‌

پوزخندی زدم و گفتم:
_شاه نشین رو خواب برده. یعنی هنوز نمتوجه شده یکی داره کار شکنی می کنه؟
_شایدم فهمیده و سکوت کرده.

سوالی نگاهش کردم که با لحن مطمئنی اظهار کرد:
_لاساسینو اون ادم الکی شاه نشین مافیا نشده. میگن همه جا نگاه و گوش داره. شاید فهمیده و بخاطر یه چیزی خاموشی کرده. تا حرف نزنیم،نمی تونیم مطمین بشیم.
بی تفاوت از جام بلند شدم و اضافه کردم:
_نیازی به اون نداریم. خودم حلش می کنم.
_نمیشه لاساسینو

روی پاشنه پام چرخیدم و با نگاه های تنگی نگاهش کردم که سرش رو پایین دوخت و با عجله اظهار کرد:
_معذرت میخوام ولی ورود به مافیا همچین

اسونم نیست. اگه حمایت شاه نشین رو نداشته باشیم عملا کف دست و پامون بسته است. به قدرت و نفوذش نیاز داریم. جسارت منو ببخشید ولی می دونید که دنیای مافیا قوانین خاص خودشو داره!

لعنتی….
از رهبری و قواعد مافیا باخبر بودم.
از ساختار منظم و پیچیده و عجیبش یک چیزهایی گوش داده بودم.
مثل یک جهان دیگه بود که ورود بهش به همین سادگی نبود.

کلافه کف دستی به موهام کشیدم و گفتم:
_بیان کردی اسم این شاه نشین چیه؟
لبخند کمرنگی روی لباش شکل گراهی شد و گفت:
_بهش میگن جگوار!

همون ایتالیایی معروف!!
ابرویی بالا انداخته و گفتم:
_الان ایتالیاست؟
لبخندش گسترده تر شد و اضافه کرد:
_از شانس خوب ما،اینجاست. سخت میشه پیداش کرد و بخاطر امنیت خانواده اش اخبار غلط زیاد پخش می کنه ولی مطمینم اینجاست.

سری تکون داده و بی خیال گفتم:
_فکر کنم بای….
آوایِ زنگ تلفنم باعث شد نگاه از نگاه های اتش بگیرم و به شماره پندار نگاهی بندازم.
جمله رو نصفه نیمه رها کردم و تماس رو پاسخ دادم:
_بگو!
_لاساسینو به بیمارستان حمله شده!