فصل ششم
حکمِ بازی
****
گونه نرمش رو محکم بوسیدم و با طنازی بیان کردم:
-قربون عموم بشم من.
محکم و با علاقه وافری کف دست دور کمرم انداخت و من رو محکم تر به سینه اش کشید و بیان کرد:
-خدا نکنه دختر. انقدر زبون نریز.
تبسم خجاما زده و خواستم ژست معصومی بگیرم که ارسِ نامرد با لحن نیش داری اظهار کرد:
-پدر من تو که از وِزه بودن نیاز خبر داری،گولش رو نخور.
چقدر دلم می خواست یه دیده غره حسابی بهش برم ولی جلوی خودم رو گرفتم و بار دیگر گونه عمو رو بوسیدم و گفتم:
-بخدا شرمنده ام. انقدر این مدت کار سرم ریخته بود که اصلا بیان کردنی نیست عمو!
پیشونیم رو بوسید و با محبت اضافه کرد:
-عب نداره بابا جان. درک می کنم.
تبسم بزرگی زده و از اغوشش جدا شدم. نگاه “خوردی هسته اش رو تف کن” ای به ارس انداختم که تک خنده ای کرد و بعد کنار عمو روی مبل قرار گرفتم که زن عمو با یک سینی چای وارد سالن شد.
به احترامش قد بلند شدم و سینی رو ازش گراهی شدم و روی میز قرار دادم. روی مبل تک نفره کناریم جای گرفت و با محبت گفت:
-خوش اومدی عزیزم.
تشکری کردم که ارس با لحن شوخی اضافه کرد:
-بابا اینو پر رو نکنید انقدر.
عمو با هشدار “ارس” ای اضافه کرد و من خوشحالمان در جام تکونی خوردم. چند دقیقه ای به گپ و اظهار کرد با عمو و زن عمو گذشت و بالاخره وقتی جفتشون سمت اشپزخونه رفتن،از جام قد بلند شده و سمت ارسی که با لبخند روی مبل نشسته بود راهی شدم و لگد نسبتا محکمی به رون پاش زدم و با هیس هیس اضافه کردم:
-نمکدون چی جلوی عمو هرچی دلت می خواد میگی؟بزنم
از مرد بودن بندازمت؟
همونطور که ماهیچه پاش رو نوازش می کرد با خنده گفت:
-نکشیمون بابا خفن.
دهنی کج کرده و بعد کنارش نشستم. صاف تر نشست و با نگاه معنا داری بهم خیره شد.
صورتم رو جلو برده و مقابلش چندباری پلک زدم و با مسخره بازی بیان کردم:
-چیه؟خوشگل ندیدی؟
-الانم نمی بینم.
مشتی به بازوش زدم که با خنده “اخ” ای اظهار کرد. نگاه های خوش رنگش رو به موهایی که گوجه ای بالا سرم بسته بودم دوخت و با لحن بامزه ای سؤال کرد:
-کش موهات کو وزه؟اومدی ام موهات اویزون بود!!!
چون سایه کف دستمال موهام رو برده…
تبسمی که داشت روی لبم جاخوش می کرد رو به زحمت فراوونی جلوش رو گراهی شدم و با لحن بی تفاوتی اضافه کردم:
-گمش کردم. یکم توی دفتر خوابیدم،قد بلند شدم متوجه شدم پیداش نمی کنم.
سری تکون داد و با محبت نابی کف دستی به سرم کشید و اضافه کرد:
-خوش اومدی،دلم برات تنگ شده بود توله.
بلافاصله نیشم شل شد و کف دستام رو باز کرده و خودم رو در اغوشش پرت کردم و گفتم:
-منم!
وقتی سرم روی سینه اش قرار گحرکت کرد،بغضم رو به زحمت قورت دادم. این اغوش یاداور خاطراتی بود که الان فقط رنگ و بوی غم داشت..غمِ از کف دست دادن ترنم رو داشت.
کف دستاش دور کمرم نشست و اه ارومی کشید. می دونستم اون هم دقیقا به همین موضوع فکر می کنه.
چند لحظه ای در اغوش هم موندیم و وقتی ازش جدا شدم،با تردید پرسیدم:
-ارس،چه خبر از پرونده اش؟
انگار کف دست در نقطه بدی گذاشتم که چهره اش درهم شد و با ناراحتی اظهار کرد:
-هیچی نپرس نیاز..هیچی نپرس!
کنجکاو نگاهش کردم و بیان کردم:
-مگه چی شده؟
-نمی دونم واقعا. گاهی وقتا حتئ به هویت واقعی ترنمم شک می کنم. نمی تونم کارایی که می کرده رو باور کنم.
مردد و مضطرب نگاهش کردم که کلافه کف دستی به صورتش کشید و گفت:
-از رابطه های یک شامگاهه اش با غریبه ها بگیر،تا معشوقه ادم های عجیب غریب شدنش،همه اش عجیبه. هر روز یه چیز جمشاهده کرد کشف میشه. هر روز یه اتفاق جمتوجه شد می افته. من نمی فهمم ربطِ ترنم به دارک وب چیه اخه؟این دختر داشته چه غلطی می کرده که اون بلا سرش اومده؟
دستی روی بازوش کشیدم و با قلبگرمی اظهار کردم:
-همه جوابا رو پیدا می کنی ارس. مطمئنم قاتل ترنم رو پیدا می کنی.
سری تکون داد و خاموشی کرد…مطمئن بودم،ما هر جوری شده قاتل رو پیدا می کردیم!!
سایه و باز هم سایه!!!
درست سه روز بعد از مشاهده کردارم باهاش،با مدارک و اسناد زیادی شهروز ملکان رو به اختلاس متهم کرد و فردای همون روزگار،شهروزگار ملکان جلوی در خونه اش،زخمی و با یک کف دست شکسته پیدا شد.
خبرها بار دیگر مثل بمب سرو صدا کرده بود. همراز رو در ساختمونِ اراز پنهون کرده و اصلا اجازه خروج نمی دادیم. هر سه نفرمون تمام وقت و تمرکزمون رو روی پرونده گذاشته بودیم. سه روزگار تا دادگاه باقی مونده بود و ما همه چیز رو بار دیگر و بار دیگر جمع بندی می کردیم.
نکته ای که عجیب این روزها منو درگیر کرده بود،حرف های احمد بود. طبق بیان کرده هاش،یک خط ناشناس بهش زنگ می زنه و میگه هرچه بهسرعتتر خودش رو به واحد من برسونه و بگه که سرگرد توی پارکینگ منتظره. احمد می اضافه کرد آوای شخص رو نشناخته و بهش اظهار کرده هر چه
سریعتر بره و ممکنه جونِ من در خطر باشه.
مطمئن بودم کار سایه است. همین شکلی شر نهاوندی رو از سرم کم کرده بود.
همه چیز دقیقا در دست ما بود. با هفت تا از خدمتکارها صحبت کرده بودیم و با قولِ امنیت کامل حاضر به شهادت شده بودن. ابتدا اصلا قبول نمی کردن اما وقتی قول امنیت کامل رو دادیم،حاضر به شهادت شدن.
اصلا و ابدا نباید ملکان ها بویی از ماجرا می بردن. همه چیز در خاموشی داشت پیش می حرکت کرد و همه چیز در کف دست ما بود.
نهاوندی حتی روحشم خبردار نبود که من چقدر کف دستم پره و چقدر کوبنده در دادگاه حضور پیدا می کنم.
نهاوندی و شاهان فعلا درگیر پرونده های اختلاس بودن و خبری ازشون نبود.
همه چیز دقیقا طبق برنامه ما پیش می راهی شد…
دست های یخ زده همراز رو توی کف دستم گراهی شدم و خیره در چشم های رنگ پریده اش گفتم:
-همراز،همراز جان منو ببین.
به شکل واضحی رنگ و روش پریده بود و بدنش یخ زده بود. از لحظه ای که پا به سالن دادگاه گذاشته بود،به شکل بدی خودش رو باخته بود.
حس می کردم کاملا ناامید شده و ممکنه از فشارِ استرس بیهوش بشه.
نگاهِ سردرگمم رو به ارازی که به دیوار تکیه زده و با دقت مارو زیر نظر داشت بخشیدم و با دلواپسی گفتم:
-چی کار کنم؟
اخمِ کمرنگی بین ابروهای کشیده اش جای گحرکت کرد و با قدم های قد بلندی سمتمون قدم برداشت. مقابلِ همراز که از حرکت ایستاد،سنگینی نگاهش باعث شد همراز سر بلند کنه و چشم های پرش رو بهش بدوزه.
هیچ نرمشی در کلامش نبود اما حمایتش حس می شد:
-ما برای باخت اینجا نیستیم،باشه؟نمی ذارم اتفاقی برات بیافته،متوجه شدی؟
قطره اشک درشتی از دیدهش چکید و همونطور که خیره در دیده های اراز بود لب زد:
-باشه.
-خانوم ملکان؟!
زنگِ صدای یک صوتی اشنا باعث شد هر سه به عقب برگردیم و بعد با سه شخص منفور و کثافت رو به رو شدیم.
به محض اینکه دیده همراز در چشم های شهروز که با حالت بدی نگاهش می کرد افتاد،تمام اراده اش رو باخت. زانوهاش تا شد و وحشت زده “هین” ای کشید و لحظه ای که داشت سقوط می کرد،بازوهاش توسط اراز گحرکت کرده شد و به پشت سرش هدایتش کرد.
نگاهی نگرانم رو از همراز گرفته و به سه دیو مقابلم بخشیدم. شهروزگارِ ملکان،گوشه لبش پاره و کف دستش در گچ بود. کثافتِ رذل حتئ ذره ای شرمساری در نگاهش مشاهده کرده نمی شد ولی چیزی که بهشدت من رو ازار می داد،نگاه سنگین و عجیبِ شاهان به من بود.
دیده های ابیِ تیره اش رو به من بخشیده بود و سانت به سانت بدنم رو از نظر می گذروند. در استانه سی سالگی،مرد دلربای بود. قد نسبتا کوتاهش اثبات فرزندِ شهروزگار بودنش بود.
پدر و پسر،کپی برابر اصل هم بودن.
پوزخندی مسخره ای روی لب هاش قرار گرفته بود و با حالت بدی به همرازی که پشت اراز سنگر گرفته بود انداخت. من با نفرت تک تکشون رو از نظر گذروندم که شهاب تک خنده ای کرد و گفت:
-خانوم مهرارا،حالتون چطوره؟اماده اید بریم؟
بسیار قلبم می خواست فریاد بزنم” برو به جهنم” ولی نمی میل داشتم هیچ ضعفی نشون بدم.
نفس عمیقی کشیدم و بیان کردم:
-بله.
همراز رو به اراز بخشیدم و به نگاه های شیشه ایش نگاهی دوختم و بیان کردم:
-بهتره بریم.
یک جور خاصی نگاهم کرد. حاضر بودم قسم بخورم با
نگاهش حصاری دورم می کشید و من رو از همه مصون نگه داشت.
وقتی سرباز صدامون کرد،شهروزگار و شاهان دومسروروش هم حرکت کرده و من کف دستِ همراز رو گحرکت کرده و همگام با اراز حرکت کردیم. درست لحظه ای که اراز و همراز از در رد شدن،آوای نهاوندی از مقابل گوشم بلند شد و بیان کرد:
-هنوز وقت هست خانوم مهرارا. می تونی همه چیز رو در مصالحه تموم کنی.
از حرکت ایستادم. عقب گرد کرده و به نگاه های خندانش خیره شدم و گفتم:
-ترجیح میدم تا اخرش برم.
-حتئ به قیمت شکست؟
شونه ای بالا انداختم و اضافه کردم:
-این بار شاهد دارم،شکست نمی خورم.
قدر لحظاتی،ردی از شگفت در چشماش دیده شد ولی بلافاصله استتارش کرد و اضافه کرد:
-تو نمی تونی این پرونده رو ببری.
-خواهیم دید.
من برنده بودم….اتش و شاهد ها در راه بودن!!!
-اعتراض دارم اقای قاضی!
کف دستمال کاغذی رو به کف دست همراز دادم و این دختر جوری می لرزید و گریه می کرد،که دل سنگ هم به لرزه در می اومد.
قاضی نگاهی به نهاوندی کرد و اعلام کرد:
-وارده.
نهاوندی از کنارِ شهروز کشیده شد و با تبسمی که من قلبم می خواست تیکه پاره بشه بیان کرد:
-خانوم ملکان و وکیلشون داره نظم دادگاه رو با گریه به سمت دیگه ای سوق میدن. هیچ مدرک موثقی این فرضیه رو اثبات نمی کنه. تمام این ها می تونه از سر دشمنی و کینه ای باشه ای که خانوم ملکان نسبت به پدرشون دارن. همونطور که مدارکش هم موجوده،ایشون بخاطر گذشته مادرشون شرایط روحی خوبی نداشتن و مرگ مادرشون رو تقصیر اقای ملکان می دونن.
خدایا…وقاحت تا کجا؟؟؟
قلبم می خواست مشت محکمی به میز بکوبم و هرچی دلم می تمایل داشت بار این کثافت ها کنم،ولی حیف که نمی شد.
نهاوندی به شاهانی که کف دست به سینه قرار گرفته بود اشاره کرد و اظهار کرد:
-من می تونم از اقای ملکان خواهش کنم و بیان برای شما توضیح بدن که در کودکی چه سوتفاهم هایی رو خانوم ملکان دچار بودن. جناب قاضی،این فقط یه فرضیه از ذهن یک دختر رنج کشیده است که مادرش رو از کف دست داده و پدرش رو مقصر می دونه. هیچ مدرکی در کار نیست!
قاضی،کف دستی به گوشه عینکش کشید و به من و همرازی که دیگه جونی در تن نداشت نگاهی کرد و بیان کرد:
-مدرکی دال بر اثبات این شکایت دارید؟
تبسمی زدم و گفتم:
-بله جناب قاضی. اگه اجازه بمتوجه شد،می خوام شاهدین رو صدا کنم.
نگاهی بین شهروز و شاهان و نهاوندی رد و بقلب شد. قاضی که تایید رو داد،به اتش نگاهی انداخته و او خندان سری تکون داد و از اتاق بیرون زد. تنش موجود در هوا به قدری زیاد بود که به سختی نفس می کشیدم. سر چرخوندم و با ارازی که نگاهش میخ دیدهام بود،رو به رو شدم.
تلاقی نگاهمون باعث شد بی اختیار وجودم گرم بشه و بعد نفس راحتی بکشم. چند لحظه بعد،در اتاق باز شد و گلی بختیار،به همجاده شش نفر از خدمه دیگه وارد اتاق شدن. ترس در تک تک حرکاتشون موج می زد و حتی به سمتی که ملکان ها ایستاده بودن،نگاه هم نمی کردن. وقتی نگاه گلی به من افتاد،لبخند دلگرم کننده ای بهش زدم و سمتش حرکت کردم.
کف دستم رو محکم گحرکت کرد و بعد در جایگاه شهود توقف کرد.
مقابلش توقف کردم و بعد از قسم به صداقت قاضی نگاهی به چشم های لبریز از ترسش کرد و گفت:
-شما مسئول کارکنای عمارت ملکان هستید؟
گلی به سختی نفسی کشید و اظهار کرد:
-بله.
زیر دیدهی به شهروزگار و شاهانی که اخم غلیظی بین دو ابروشون بود انداختم…عوضی ها،دیگه کارتون تموم بود.
قاضی سری تکون داد و گفت:
-پس شما شاهدِ حتک حرمت بومتوجه شد و ادعای خانوم همراز ملکان رو تایید می کنید؟
گلی به چشم هام خیره شد و من تبسم ارومی تحویلش دادم و نگاهام رو بستم که گلی سری تکون داد و پاسخ داد:
-نه!
یخ زدم…
گیج و متحیر بهش چشم دوختم و به قدری شوکه شده ام که حتئ نمی تونستم تکون بخورم. قاضی با آوای متعجبی گفت:
-نه؟میشه توضیح بمتوجه شد؟پس برای چی اسمتون در لیست شاهدینه و کی ازتون تمایل داشته شهادت بدید؟
گلی بلافاصله زیر گریه زد و انگشت شستش رو سمتم گرفت و با زاری اظهار کرد:
-من هیچی نمشاهده کردم جناب قاضی. خانوم مهرارا ازمون میل داشتن بیایم اینجا شهادت بدیم،ولی من خدا شاهده دلم راضی نبود..اقای ملکان به گردن ما حق دارن و ما چیزی جز خوبی ازشون ندیدیم!!
شوکِ حاصل از حرفش به قدری زیاد بود که حس کردم جهان داره دور سرم می چرخه و با بیچارگی نگاهم رو از گلی گراهی شدم و بعد…با چشم های خندان و براق نهاوندی رو به رو شدم.
کثافتِ رذل…همه مون رو بازی داده بود!!!
صدایِ هق هقِ همراز،اثباتِ این شوکِ بی انتها بود.
هیچ چیز در ذهنم نبود…اصلا یادم نیست چطور دادگاه به پایان رسید و چطور بازنده این بازی شدم.
زمانی به خودم اومدم که متوجه شدم درون ماشین نشسته و به صوتی زجه های جگرسوز همراز گوش میدم. همراز زار می زد،اتش با غمگینی عمیقی رانندگی می کرد و تنها اتفاق عجیب،خاموشی ناخوشایند و مرموز اراز بود.
ارازی که هیچ نبیان کرده بود. ارازی که فقط خاموشی کرده و همراهم توقف کرده بود و تا ماشین همجادهیم کرده بود.
باورم نمی شد،چطور لحظه اخر همه چیز علیه من چرخیده بود و پرونده رو باخته بودم؟؟؟
نفس های همراز که به شماره افتاد،از سردرگمی خارج شدم و به سمتش چرخیدم. بطری اب رو سمتش گحرکت کردم و با حال بدی اظهار کردم:
-همراز یکم از این بخور.
“هین هین” ای کرد و از شدت گریه به سکسکه افتاد. دریای سرخ دیدهاش،جانم رو به اتش می کشید. این دختر حقش نبود.
به نشونه نفی سر تکون داد و من ناتوان تر از همواره،خودم رو جلو کشیدم و گفتم:
-همراز بخدا درست میشه،اروم باش.
ولی حتئ خودمم دیگه به حرفم اعتماد نداشتم. همراز سکسکه کنان سری تکون داد و با بغض گفت:
-نمی….نمی خوا….نمی خوام. نیا…نیاز من بد..بدبخت شدم.
جگرم اتش گراهی شد. دلم می خواست زار بزنم و شهروز ملکان رو هزار تکه کنم.
بغض بدی به وجودم نیشتر زد و دیدهام پر شد.
من حتئ خودم تو شرایط روحی خوبی نبودم،نمی دونستم چطور باید بهش قلبداری بدم که همراز بغض بار دیگر ترکید و گفت:
-دیگه نمی…نمی ذاره یه اب خوش از گل…گلوی من پایی…
-بزن کنار!
بالاخره خاموشیش شکسته شد و اتش بدون هیچ ترمشاهده کردی کنار خیابون توقف کرد. متعجب به جلو نگاه کردم ولی او به محض از حرکت ایستادنِ ماشین،پیاده شد و چند لحظه بعد با قدم های کشیدهی ماشین رو دور زد و درِ ماشین رو باز کرد و خم شد داخل ماشین و به همرازی که حالا با ترس و گریه نگاهش می کرد نگاه دوخت و از بین دندون های کلید شده اش بیان کرد:
-قبل از این دادگاه بهت چی اظهار کردم؟
همراز عملا کف دست و پاش رو گم کرده بود و با بیم نگاهش می کرد که محکم سرشونه همراز رو گرفت و با ضرب تکونش داد و با غرش اضافه کرد:
-باتوام،چی بهت اضافه کردم؟
لب های لرزونش رو از تکونی داد و خیره در خاکسترِ سوزناک دیده های اراز اضافه کرد:
-اظهار کردید…گفتید نمی ذارید کسی…کسی حقمو بگیره.
-پس واسه چی گریه می کنی؟
چشمای همراز درشت شد و من خواستم لب به اعتراض باز کنم که عصبی گفت:
-ما فقط دادگاه اول رو از کف دست دادیم. برای پریدن،گاهی باید چند قدم بری عقب. گاهی باید شکست خورد تا قدرت رو به دست بگیری. می فهمی؟
قطرات اشک از گوشه و کنار نگاهش بیرون زد و به سختی سری تکون داد که اراز با لحن قاطعی گفت:
-من سر قولم هستم،همه چیز رو به جاده میشه. باشه؟
حال همراز اصلا و ابدا خوب نبود ولی ناچارا سری تکون داد و گفت:
-باشه.
-خوبه.
نگاهش رو از همراز گراهی شد و به منی که خیره نگاهش می کردم دوخت. تلاقی نگاهمون باعث شد،چیزی در قلبم به جوش و خروش بیافته. عقب گرد کرد و از ماشین بیرون راهی شد و به اتشی که با دقت نگاهش می کرد از پشت پنجره اشاره ای کرد و گفت:
-من جایی کار دارم.
و بی هیچ حرف اضافه ای حرکت کرد…
لاساسینو
-کارت خوب بود،مضطرب چیزی ام نباش.
دیدهام رو بستم که گلی بختیار با بغض اظهار کرد:
-اقا حال همراز خانوم خوبه؟الان این حرفی که دیروزگار زدم،براش مشکل درست نمی کنه؟
نفس کشیدهی کشیدم و بیان کردم:
-خوبه،همه چیز درست میشه. تو فقط جوری رفتار نکن که شک کنن بهت.
-چشم.
دیگه حوصله گوش دادن حرفاش رو نداشتم ولی به سختی جلوی خودم رو گحرکت کردم و بعد از هشدارهای نهایی تماس رو قطع کردم.
تلفن رو روی میز پرت کرده و روی مبل دراز کشیدم. فکر و خیال و کارایی که انجام داده بودم،مغزم رو مثل می خوره می جوید.
این باتلاق،هر لحظه داشت بیشتر بالا می اومد…
چشم هایِ بهت زده و شکسته نیاز،ناامیدی و بغض درون نگاه های همراز،مقابل نگاهم بود. می دونستم بد ضربه خوردن،می دونستم شوکه شدن،اما باید اینطوری پیش می راهی شد…باید!!!
صوتی باز شدن در رو که گوش دادم،کف دستم رو روی دیدهم گذاشتم و اعلام کردم:
-بگو اتش.
صوتی نفس کلافه اش رو گوش دادم و بعد صوتی شوکه اش:
-حق با شماست. نیاز درگیره.
نگاهام رو باز کردم و به پوشه قهوه ای رنگی که در کف دستش بود خیره شدم. بی هیچ حرفی پوشه رو مقابلم گذاشت و من با دقت به مدارک و عکس ها خیره شدم.
بیشتر از تصورم پیش حرکت کرده بودن.
“لعنتی” ای در قلب زمزمه کرده و از روی مبل قد بلند شدم و همونطور که دستام رو داخل جیبم گذاشتم،سمت اتاقم حرکت کردم که اتش با استیصال جویا شد:
-تکلیف چیه لاساسینو؟
از پله بالا راهی شدم و گفتم:
-همونی که از قبل گفتم.
-اما نیاز اسیب می بین..
مکث کردم،چشمام رو بستم و اعلام کردم:
-قربانی نیازه…لازمه قربانی باشه.
و از پله ها بالا حرکت کردم…متاسفم نیازمهرارا،تو باید قربانی بشی.
پایان فصل
فصل هفتم
خونینگاه
نیاز
-اراز؟اراز هستی؟
راز سیبِ دهنی اش رو سمتم گراهی شد و دیدهام رو براش چپ کردم و سیب رو گاز زدم که اراز به ارومی اضافه کرد:
-اره. اضافه کردی کجا میری؟
-ساختمونِ اطلس. با یکی از موکلام قرار دارمم.
دکمه اخر بلوز راز رو بستم. نق نقی کرد که بوسه ای به سر کچلش زدم و از روی زمین بلندش کردم که اراز گفت:
-ساعت چند؟
سیبم رو جویدم و گفتم:
-یه ساعت دیگه.
-خوبه. خبرشو بهم بده.
“باشه” ای اظهار کردم و تماس رو قطع کردم. اراز رستگار کلا مرد عجیبی بود،ولی الان عجیب ترهم شده بود…بسیار بهشدت عجیب!
راز به بغل از اتاقم بیرون زدم که ایدا مثل همواره با لبخند ملیحی به استقبالم اومد و گفت:
-شرمنده،یه دقیقه راهی شدم با مولینم حرف بزنم. تند خراب کاری کرد.
تک خنده ای کردم و ضربه ارومی به پوشکِ راز زدم و گفتم:
-مثل باباش ارادت عجیبی به کف دستشویی و چیزای جانبی داره.
ایدا خنده اش گسترش یافت و رازی رو که با تکه سیب دیگه اش درگیر بود از اغوشم گرفت. مجدد سر بی موی راز رو بوسیدم و اظهار کردم:
-د اخه عمه فدای این همه زشتی و کچلیت بشه که روز به روزگار داری زشت تر میشی توله سگ.
فکر کنم راز متوجه حرفام شد که اخمی کرد و سیب رو محکم تر به دهنش کشید. ایدا با محبت کف دستی به شیوید های کم پشت
کودکش کشید که مولین از اشپزخونه فریاد کشید:
-نیاز بس می کنی یا نه؟واسه چی به بچم میگی زشت؟
هرچقدر ایدا ماخوذ به حیا بود و سکوت می کرد،مولین تمام حرصش رو یک جا سرمن خالی می کرد. راست بود که می اضافه کردن،نوه از بچه شیرین تره. مولین بخاطر راز،مقابل همه می توقف کرد.
تبسم مسخره ای زدم و کیفم رو روی دوشم جابجا کردم و بیان کردم:
-تهمینه بانوام که اصلا ارادت عجیبی به من داره.
چشم غره خندان مامان باعث شد نیشم شل بشه و بعد از خداحافظی گرمی از خونه بیرون زدم.
به محض خروجم،تبسمم پر کشید و تمامِ دل مشغاما هام ناگهانی حمله کردن!
من سعی داشتم سرپا بشم و هرجور شده این پرونده رو پیروزگار بشم اما….
ماشینم رو قفل کرده و سوییچش رو داخل جیب پشتی کیفم انداختم. سرقد بلند کرده و به برجِ تجاری مقابلم خیره شدم.
امروزگار خبرای جالبی در اینجا بود. به دوکارگری که با طناب های مخصوصی در هوا قرار گرفته و شیشه هارو تمیز می کردن،خیره شدم.
یه جایی خونده بودم،کارگرای شیشه پاک کن در برج ها یکی از خطرناک ترین شغل هارو دارن و جدی همیشگی برام سوال بود که چطور این کار رو می کنن.
حدس می زنم که پنجره های طبقه دوازدهم رو تمیز می کردن.
شونه ای بالا انداخته و سمت برج حرکت کردم. رسپشن بهم خوش امد گفت و من خودم رو معرفی و اعلام کردم با اقای “فراز مجد” قرار ملاقات دارم.
نگاهی به لیست مقابلش انداخت و با تبسم من رو به اسانسور هدایت کرد و گفت که جناب مجد در طبقه دهم حضور دارن.
سری براش تکون داده و با تبسم نسبتا گرمی،سمت اسانسور حرکت کردم. از شانس خوبم،اسانسور در لابی بود و معطل نشدم
دکمه طبقه ده رو فشار دادم و وسواس گونه از اینه به خودم خیره شدم. همواره در زمان هایی که فشار استرس روم شدیدتر می شد،ارایش های من غلیظ تر و وسواس گونه ترهم می شد.
خط چشمم نازک ولی دنباله دار بود و به شدت به فرم چشم هام می اومد.
دیده تنگ کرده و سعی کردم ایرادی بیابم ولی خوشبختانه کاملا قرینه و یکسان بود.
سری تکون دادم و سعی کردم سوال های توی ذهنم رو مرور کنم که اسانسور از حرکت ایستاد. درها که باز شد،نفس عمیقی کشیدم و خودم رو برای رویارویی با هرچیزی اماده کردم.
قدم به راهرو گذاشته و با قدم های بلند ولی محکمی سمت میز منشی قدم زدم. برخلاف تصورم،مرد میانسالی پشت میز جای گرفته بود و به محض ورودم، از پشت میزش برمیل داشت و گفت چند لحظه ای منتظر بمونم.
تشکری کرده و به سمت صندلی های چرم قهوه ای سوخته که مقابل یک تابلوی دریا بود حرکت کردم.
پا روی پا انداخته و نگاه کلی ای به این واحد انداختم.
دفتر بی نهایت بزرگی بود که با دیوارهای کاذبِ خاکستری و قهوه ای به قسمت های مجزا تبدیل شده بود و از بین پرده های کرکره ای نیمه باز می تونستم چند کارمند دیگه رو ببینم.
نگاه از دفتر گحرکت کرده و به پارکت ها بخشیدم. پاشنه کفش راستم رو به زمین کوبیدم و ثانیه شماری می کردم. نمی دونم چند دقیقه گذشت که با صدایِ منشی که اسمم رو صوت می کرد،از هپروت بیرون اومده و سمت دفترِ مجد که روی در تابلوی “اتاق مدیریت” قرار داشت حرکت کردم.
منشی از قبل در رو برام باز گذاشته بود و نیازی به در زدن نبود. وارد اتاق که شدم،مجد با اون موهای پرپشتِ جدگندمی که از قرار اولمون در ذهنم حک شده بود،سمتم حرکت کرد و با محبت پدرانه ای بیان کرد:
-خانوم مهرارای موفق و حرفه ای،چقدر خوشحالم که می بینمتون.
لبخندی زدم و سمتش حرکت کردم. در اواخرِ چهل سالگی هنوز ایده ال های لازم برای تعریف جذابیت رو داشت.
انبوه موهای جوگندمیش که تسلیم شده رنگِ سپید بود،به دلربایی اراسته شده بود و نگاه هاش درشت بود و برق می زد. چین و چروک صورتش به لطف بوتاکس حرفه ایش چندان متوجه شده نمی شد اما بازهم اثری از بزرگسالی مشاهده کرده می شد.
مرد دلربای که وقتی نه ماه پیش در قرار اول به متوجه شدنم اومد،تصور نمی کردم نزدیک به پنجاه سالش باشه. بسیار جوون تر متوجه شده می شد و نگاه شکسته و ناامیدش و در ذهنم حک بشه!
-سلام،همچنین.
استقبال گرمش باعث شد تنش در وجودم کاسته بشه.
چند لحظه بعد از احوالپرسی های معمول،حالا هر دو روی مبل،مقابل هم قرار گرفته بودیم که من اظهار کردم:
-خب،من در خدمتم.
سری تکون داد و با خنده بیان کرد:
-عجله ای که نیست،بذارید اول پذیرایی بشید.
یک تعلل و اضطراب نهفته ای در حرکت کردارش مشاهده کرده می شد. هرچند بسیار کم،ولی حس می شد.
اجبارا قبول کرده و وقتی همون منشی با سینی اسپرسو داغ و کیک شکلاتی وارد شد،قدر لحظاتی از همه افکارم فاصله گحرکت کرده و رایحه خوش و شیرین اسپرسو رو نفسی کشیدم.
فکر نمی کنم چیزی اندازه این صحنه می تونست ارومم کنه. مجد از پرونده قبلی علاقه من به اسپرسو رو متوجه شده بود.
من نگاه متفاوتی به این مرد شکست داشتم. قابل اطمینان و زخم خورده بود.
مجد تشکری از منشی اش کرد و من از فرصت استفاده کرده و به دفتر شیک و مجللش نگاهی انداختم. دکوراسیون سیاه و خاکستری اتاقش کمی بی روح به نظر می رسید.
بی میل نگاه گرفته و به پنجره چشم دوختم. اسمون صاف و گحرکت کرده بود.
جرئه ای از اسپرسوی داغ و خوش طعم نوشیدم و خیره در دیده های گریزون مجد گفتم:
-خب،می شنوم.
بی قرار روی صنقلبیش جابجا شد و بیان کرد:
-فکر کنم تا حدودی بدونید چرا خواستم هم رو ببینیم و می دونمم اهل حاشیه حرکت کردن نیستید.
نگاهام رو چرخوندم. لیوانم رو روی سینی گذاشتم و گفتم:
-با من تماس گراهی شدید و گفتید موضوع مهمی رو باید بهم بگید،موضوعی که قراره گره از مشکلم حل کنه. منم اینجام و شادم که به اخلاقم واقفید.
طرحی از لبخند روی لب های نازکش شکل گراهی شد و گفت:
-ببینید خانوم مهرارا،من به قدرت و تدبیر شما ایمان دارم. بعد از اون پرونده اتهام به همکاری در قتل،تنها کسی که باورم کرد شما بومتوجه شد و نجاتم دامتوجه شد. من هیچ شکی به حرفه ای بودن و فوق العاده بودن شما ندارم،اما الان نیاز به تعهد ددارم. نیاز به یک قلبگرمی قوی دارم که حقیقت رو بگم.
اخمام درهم شد و گیج نگاهش کردم و سؤال کردم:
-متوجه منظورتون نمیشم. دقیقا چی از من میخواید؟
-پرونده قبلی من رو یادتونه؟
سری تکون دادم. پرونده ای که توسط استادم به کف دستم رسید و مردی که متهم به همکاری در قتل یکی از سهامدار های همین شرکت بود و وقتی برای اامان بار مشاهده کردمش،درماندگی و آواقت نگاه و کلامش باعث شد پرونده اش رو به کف دست بگیرم و بعد از سه ماه سخت و طاقت فرسا رفع اتهام کنم. از روزگار اول باورش داشتم.
-یادتونه قاتل کی بود؟
بی حوصله اضافه کردم:
-اره. مشخص شد برادرخانومش بوده. نمی فهمم واقعا،چه رابطی به بحثمون داره. مشکلی پیش اومده مگه؟
-اره.
ضعفِ توی صوتش باعث شد با نگرانی ابراز کنم:
-چی شده؟اتفاقی افتاده؟
دندون قورچه ای کرد و اظهار کرد:
-ابروی شرکتم در خطره. ابروی من و جون تمام خانواده
ام در خطره. مشکل بهشدت بزرگتر از این حرفاست.
منتظر نگاهش کردم که با فغان اظهار کرد:
-به کمکتون نیاز دارم خانوم مهرارا.
سردرگم نگاهش کردم که با جمله اش،گیج شدم:
-اگه قول بدید کمکم کنید،منم قول میدم که توی پرونده ای که توی کف دستتونه کمکتون کنم.
مات و مبهوت نگاهش کردم و بیان کردم:
-چی دارید می گید؟منظورتون چیه؟
از روی صنقلبیش بلند شد و سمت میز حرکت کرد. با دقت ریز به ریز حرکاتش رو نگاه می کردم که کشوی میزش رو باز کرد و چند لحظه بعد،پوشه سفید رنگی رو مقابلم گذاشت و اضافه کرد:
-یه نگاه به این بندازید.
-من وکیل کیفری ام. یه وکیل حقوقی بسیار بهتر از من می تونه این اتهام اختلاس رو رفع کنه. هنوز متوجه منظورتون نیستم،چرا من باید این پرونده رو قبول کنم و شما چی توی کف دستتون هست که می تونه پرونده توی کف دستم رو پیروز میدون کنه؟
مجد نگاه از اسپرسوهایی که حالا سرد و بدمزه به نظر می رسیدن گحرکت کرد و شروع کرد:
-همونطور که متوجه شدید،شرکت و در راس من متهم به رشوه و اختلاس های سنگینم. خانوم مهرارا من حتئ روحمم از این پرونده ها خبر نداره اما به قدری مدارک علیه منه که خودمم داره باورم میشه من ده میلیارد بابت پروژه ساختمونیِ “افرا” اختلاس کردم و سرمایه ملی رو نابود کردم. اولش فکر می کردم همه چیز فقط یه افتراست و حل میشه. بهترین وکیل های حقوقی رو گرفتم ولی ا حتئ نتونستیم قدم از قدم برداریم. اخرش درک کردم وکیلی که من همه مدارک و اسناد رو بهش دو کف دستی تقدیم کردم،موشِ ادم اصلیه و قاتلِ فریبرزِ احتشام بود که من بخاطرش متهم به همکاری در قتل بودم و همه چیز برباد رفت.
شاخک هام فعال شد و خودم رو جلو کشیدم و جویا شدم:
-و ادم اصلی؟
به دیده هام خیره شد،نفسی ازاد کرد و با اروم ترین صدای ممکن گفت:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن