رمان وهم پارت ۲۷

بوی بدنم اشناست؟
یعنی چی؟
انگار متوجه نبود چی داره میگه. نخواستم بهش سخت بگیرم. فقط “باشه” ای زمزمه کردم و بعد اراز بدون اینکه نگاهم کنه،سویچش رو از روی میز برداشت و رفت.

اتش

جنون
درندگی
سیاهی
بعد تاریک،درونش سایه انداخته بود. عصیان زیادش ازاد شده بود و در حالت دارک فرو راهی شده بود.
بی حسیِ محض،از علائم مشهود این دوره اش. درون یک هاله فرو می حرکت کرد و شیشه چشم هاش رو سیاهی الوده می کرد.
لاساسینو باز در دوره دارک بود.
رعب و هراس در گروه موج می زد. اصلا و ابدا شوخی نبود. حتئ کسی نفس هم نمی کشید. سکوتی مطلق دربین تمام محافظ ها ایجاد شده بود و همگی سرشون رو تا حد ممکن پایین انداخته بودن. حتئ جرئت نمی کردی به نگاه هاش نگاه کنی. هیچکس،هیچکس در این دوره نزدیکش نمی شد.
حتی کوچیک ترین لمسش،با شدیدترین واکنش ها رو به رو می شد.
لاساسینو در این دوره به هرکسی که نزدیکش می شد،به حالت غیرقابل تصوری اسیب می رسوند.
بی توجه به همه،با قدم های قد بلندی سمت خونه حرکت کرد و حتئ میسترس هم نزدیکش نشد. من،لرزیدن دست های نگهبانان رو به عینه می متوجه شدم.
اوازه سیاهی این ادم،در همه جا پیچیده بود و اعضای دایر با این ادم اشنایی کامل داشسریع. به ماشین تکیه زده و به نگهبانانی که بیم دیده هاشون اشکار بود خیره شدم و درست همون لحظه،لاساسینو با تیپ مخصوصش بیرون زد. هودِی سیاهش کاملا فیت تنش بود و سمت

موتورش حرکت کرد.
بار دیگر نفس نگهبان های حبس شد و همگی سکوت اختیار کردن. موتورش رو روشن کرد و نگهبانا به سرعت در رو باز کردن و بعد،به سرعت از ویلا بیرون زد.
فقط خدا به داد شکار امروزگارش برسه.

لاساسینو

رایحه سیب سبز.
رایحه اش،آوای نفساش،ریتم ضربان دلش،در سرم پخش می شد.
اکو می شد….
بی قراریش
کشیده شدن بدنش روی بدنم
بوی سحرانگیزش
بارها و بارها در سرم پخش می شد. یک جنون خالص بودم و نیاز داشتم تخلیه بشم.
کابوس لعنتی بار دیگر من رو به اغما برده بود و من اماده بودم مثل یک ربات،هرکسی که سد مسیرم می شد رو قاتل عام کنم.
در بی رحم ترین ورژن خودم بودم و هرکسی که نزدیکم می شد رو نابود می کردم ولی…او رو حبس کرده بودم.
رایحه تنش،بوی سیب،مغزم رو به خلسه برده و ارومم کرده بود. سیب،عصیانم رو رام کرده بود.
نیاز مهرارا،شکارِ امروزگار عصیانم،خودتی!!!

نیاز

-کسی اینجا نیست؟

تموم تلاشم رو کردم که صدام لرزون نباشه ولی لعنت بهش،من ترسیدم.
فکرای منفی دارن روحم رو می خورن. نکنه بلایی سرم بیاره؟

چرا به هیچکس ناظهار کردم؟
اگه منو بکشه چی؟
نه…سایه بلایی سرم نمیاره.
می دونم ریسک کردم اما من حیاتم رو برحسب ریسک پیش بردم. پیام داده بود یه ماشین پایین منتظرمه و من بی توجه به تپش دل شمتوجه شدم،سوار ماشین شده بودم. مثل سری پیش،نگاهام بسته شده بود و حدود یک ساعت بعد،من رو کسی از ماشین بیرون اورد و جایی کشوند و بعد رهام کرد. نگاه بند رو برداشته بودم و بعد با سیاهی روبه رو شده بودم.
چه غلطی باید بکنم؟
با تشویش به اطرافم خیره شدم. تاریکی همه جارو برداشته بود ولی نور کمی از پنجره ها به داخل تابیده می شد. از سیاهی روشنِ اینجا متوجه شده بودم درون یک انبارِ متروکه و بزرگ قرار گراهی شدم.
ولی کجا؟نمی دونم.
برای چی؟بازم نمی دونم.
قلبشوره داشتم،فکرای منفی داشت دیوونم می کرد ولی یک حسی از عمق دلم می اظهار کرد،قرار نیست اسیب ببینم. سایه ثابت کرده بود من رو نجات میده و اسیبی بهم نمی زنه.
اب دهنم رو قورت دادم و با صوتی قد بلندی گفتم:
-سایه؟سایه شهر کجایی؟
به اطرافم نگاهی کردم ولی هیچ چیزی نبود. هیچی حس نمی کردم. بی هدف به سمت نوری که از پنجره می تابید راهی شدم. رون پام کمی می لرزید و نفسام سخت تر شده بود.
همونطور که حرکت می کردم،خیسی کف دستم رو با گوشه مانتوم گراهی شدم و فریاد زدم:
-سایه کجایی؟
به قدم هام سرعت بخشیدم و تمایل داشتم سمت پنجره حرکت کنم که سمتِ چپم به‌یک‌بارهی روشن شد. به سرعت سمتِ نوری که از داخل یکی از مانیتور بازتاب می شد چشم دوختم.
فقط یک صفحه خالی بود. یعنی چی؟
مسیر کج کرده و به سمت نور حرکت کردم. اخمام درهم شد و با

کنجکاوی سمت مانیتوری که روی دیوار بود نزدیک شدم. راستش،کمی استرس گحرکت کرده بودم. بسم الله ای زمزمه کردم و به دیوار نزدیک شدم و با دقت به صفحهِ خالی مانیتور خیره شدم. ابرویی بالا انداختم و دست دراز کردم تا مانیتور رو لمس کنم که ناگهانی صفحه کناری رفت. متعجب به صفحه خیره شدم که یک “D” بزرگ روی صفحه نشون داده شد و بعد…صوتی قد بلند و رعب انگیز موزیک!!!

ضربِ آوای موزیک،در سرتاسر انبار پیچید و وحشت رو القا می کرد. حس می کردم انبار از صدای قد بلندِ موزیک می لرزه. موجِ موزیک به حدی زیاد بود که زیر پام می لرزید.

ترس،هیجان و استرس باهم درامیخته شد. کف دستام رو مشت کردم و از مانیتور فاصله گحرکت کردم. قدمی عقب برداشتم و میل داشتم بچرخم که بلافاصله به جسم فولادینی خوردم و چنان وحشت بهم غالب شد که جیغ قد بلندی کشیدم و تمایل داشتم فرار کنم که بلافاصله کف دستام رو گحرکت کرد و بعد،با نیروی باورنکردنی ای بهم حمله ور شد و من رو به دیوار مقابلم کوبید.

صورتم به دیوارِ سرد چسبید و بدنم،بین تنِ بزرگش و دیوار قرار گراهی شد. دستام رو بالای سرم گراهی شد و با فشاری که به‌یک‌بارهی از پشت بهم وارد کرد،قوسی گراهی شدم و اچمز شدم. و بعد صدای قد بلند موزیک که در سرتاسر انبار پخش شد:
“First things first
اول از همه چی
I’ma say all the words inside my head
میخوام ھرچی توی ذھنم ھست رو بگم”

نفس…نفس ها حبس شدن.
سرعت و خشونت توی کارش به قدری زیاد بود که حتی نمی تونستم دیگه جیغ بزنم. ادرنالین،ادرنالین لعنتی در بدنم پخش شد و منِ لعنتی چه مرگم بود که به جای اینکه بترسم،هیجان زده شده بودم؟
با کمرش،فشاری بهم داد و من بیشتر به دیوار فشرده شدم. خدایا درد داشت ولی حس جالبی داشت.
لب باز کرده و به سختی اضافه کردم:
-سایه ب…
اما غرشی کرد و بعد گرمای چیزی رو روی مچ دستام حس کردم. لحظه اول متوجه نشدم اما وقتی چیز نرمی دور مچم بسته شد،تازه متوجه شدم و با بی قراری تکونی خوردم و جیغ کشیدم:
-کف دستامو برای چی بستی؟
“I’m fired up and tired of the way that things have been
من از اتفاقاتی که داره میافته خسته و عصبیم
The way that things have been
از اتفاقاتی که داره می افته
Second thing second”

از چی عصبی ای لعنتی؟

صدایِ موزیک،معنی اهنگ،حرکت شتاب‌زده نفس هاش،عطرِ تلخ و سردش،کف دستمالی که دور دستام بسته شده بود،داشت از هیجان خفه ام می کرد.
کف دست و پا می زدم و اجازه نمی دادم کف دستام رو با کف دستمال ببنده،ولی محکم تر من رو به دیوار کوبید و با پاهاش،لگنم رو محصور کرد و من در دم خفه شدم.
حس قدرت بدنیش که از پشت روی بدنم کشیده می شد،خدایا..مرگبار بود. بخاطر فشار شمشاهده کردش،صورتم به دیوار چسبیده بود اما درد نمی کرد. جیغ کشیدم:
-لعنتی تو ادم بدی نیستی. اینجوری سعی نکن منو بترسونی.
موزیک،لرزه به انبار می انداخت:
“Second thing second
در درجه دوم
Don’t you tell me what you think that I can be
بهم نگوکه فکر میکنی چه کسی می تونم باشم”

کف دست هام،بسته شد و کمی،فقط کمی ازم جدا شد و بعد منی بودم که جفت کف دست هام از طرفین با کف دستمال بسته شده بود و مجبورم می کرد صاف بایستم.
تپش دل…تشویش و هیجان امشب من رو می کشت.
می میل داشتم دوباره جیغ بکشم که شالم رو از سرم کشید و بعد،کلیپسم رو با حرکت شتاب‌زدهی از سرم برداشت و ابشار موهای فرم دورم ریخته شد.
بی قرار خودم رو تکونی دادم و سعی می کردم این دستمالی که دورم بسته بود رو بکشم ولی نمی شد. جیغ کشیدم:
-لعنتی چی از جونم می خوای؟تو کی ای؟

“I’m the one at the sail, I’m the master of my sea

من بهترین دریانوردم، پادشاه دریای خودمم
The master of my sea
پادشاه دریایخودم”

پشت به من توقف کرده بود و حتئ نمی تونستم ببینمش. نمی دونم منظورش از این موزیک چی بود ولی احساس می کردم می خواد چیزی رو بهم بفهمونه.
عقل از سرم پریده بود و کف دست و پا می زدم. مثل یک زندانی بسته شده بودم و خدایا…هیجان داشتم.
نفس های سردش رو پشت سرم حس می کردم و بعد،دست های بزرگش روی شکمم نشست و با خشونت شمتوجه شدی من رو به شکمش کوبید.
خفه شدم….خفه شدم.
عضلاتش،به بدنم کشیده می شد. لب هاش مقابل گوشم بود و بالاخره آوای طوفانیش،قد بلند شد و با لهجه فوق العاده اش به انگلیسی غلیظی گفت:
-من سیاهم امروز و تو شکارِ خشممی.

قطره ای عرق از تیره کمرم چکید و لرزی در تنم قرار گرفت. متوجه منظورش نبودم. یعنی چی؟
پای راستش رو بالا اورد و پاهام رو با خشونت باز کرد و نشمینگاهم رو روی رونِ پاش ثابت کرد.
حالا،دستام اویزون بود و در اغوش این مردی که نمی دیدمش،اسیر بودم. خودم رو در اغوشش جابجا کردم و با نفس نفس اظهار کردم:
-سایه بذار ح….
ترس
بُرندگی
و سرما

تیغِ تیزِ چاقوش،مانتو و بلوزم رو با یک حرکت،فقط با یک حرکت،از یقه تا روی شکمم رو برید و بلافاصله سرما روی بالاتنه برهنه ام نشست.
مانتو و بلوزم دو طرف اویزون شد و من…یخ زدم.

سرما تا مغز استخونم نفوذ کرد و بخدا قسم که نتونستم حرف بزنم. خشک شده در اغوشش جای گرفته بودم که تیغه چاقوش رو وسط سینه و دقیقا روی طرح تتوم گذاشت و با لهجه لعنت خداش مقابل گوشم بیان کرد:
-تو کلیدِ خشم منی. زهر و اعتیاد منی. تو دردِ توی مغزمی،تو زهری….تو زهری،تو سمی از لمس منی. تو لعنتی…

“I was broken from a young age

من از نوجوونی درهم شکستم

Taking my sulking to the masses

خشم واخمم رو روی هم جمع کردم

…Writing my poems for the few

برای ادمای کمی شعر خوندم.

That looked at me took to me, shook to me, feeling me

اونایی که بهم نگاه می کردن..دوستم داشتن…تحت تاثیر قرارم می دادن…درکم می کردن

Singing from heart ache from the pain

از رنج و قلبم و از درد خوندم

Take up my message from the veins

پیامم و از رگ و پی ام بیرون کشیدم”

دلم به سریعترین شکل ممکن می کوبید و تیغ چاقو رو روی دلم گذاشت و سرما رعشه ای به تنم انداخت و هیس هیس کرد:

-تو افسارِ خشمم رو ازاد می کنی.
لبم رو گاز گرفتم و وقتی تیغه چاقوش رو تکونی داد،پیچ و تابی خوردم و به سختی گفتم:
-من ارومت می کنم،تو ادم بدی نیستی.
چاقو رو روی خطوط پوستم کشید و من،با هر حرکت چاقو می مردم و زنده می شدم. خط فرضی ای بین سینه هام کشید و گفت:
-میمیری. اگه بخوای ارومم کنی،میمیری.
اخمام درهم شد و همونطور که خودم رو روی پاش بالاتر می کشیدم،اضافه کردم:
-تو به من اسیب نمی زنی.
چاقو رو روی تنم فشار داد و من…مردم و زنده شدم. منتظر درد و سوزش بودم ولی هیچی حس نکردم. نبریده بود. زمزمه کرد:
-کف دست بهت بزنم،مردی…چون تو خشمم رو ازاد کردی و من فقط اروم میشم با….
“Speaking my lesson from the brain

چیزایی که یاد گرفتم رو توی مغزم میگم

Seeing the beauty through the…

و جذابیی رو می بینم در….”

بی تابانه در اغوشش تکون خوردم و با نفس نفس اضافه کردم:
-چی؟تو منو….واااای.
درد
درد
درد
“Pain

درد!

You made me a, you made me a believer, beli

تو از من یه مومن ساختی‌‌

Pain”

دست و پا زدم. پاهام رو به زمین می کوبیدم و کف دستام رو وحشیانه تکون می دادم ولی محکم در اغوشش حبسم کرده بود و من از دردی که روی سینه هام ایجاد شده بود،مثل یک مار به خودم می پیچیدم.
فشارِ دندون های کلیپس روی پوستِ بدنم،بخاطر فشارِ شمشاهده کرد دست هاش،مرگبار بود.
از دندونه های کلیپس مثل یک چنگگ استفاده می کرد و بدنم رو،نقطه به نقطه پوست برهنه ام رو توی چنگ می گراهی شد و بعد،شمشاهده کردا فشار می داد…درد بود،درد بود اما گوشه ذهنم،لذت هم بود.
گوشت و پوستِ نقطه حساس و نازدار بدنم رو بین دندونه های کلیپس گحرکت کرده بود و من،از شدت درد نفسم راهی شد و اون غرید:
-کف دست و پا زدناتو می خوام. چراکه به جنونم می کشی.
“Pain

درد!

You break me down, you build me up, believer, believer

تو منو درهم شکستی. تو از من یه مومن ساختی”

درد،فشار،نفسم رو گرفته بود.
دیگه تار می دادم و اصلا نمی تونستم نفس بکشم که فشار دستش رو کم کرد و بعد،دندونه های کلیپس رو روی پوستم کشید.
درد،از بین نرفت،اما کاسته شد و بعد…لذت بیشتری جایگزین شد. دندونه ها رو روی تنم کشید،بین دوتا سینه ام رو

نوازشی کرد و غرید:
-سمی شدنت رو می خوام. پیچ و تابتو،وحشی شدن تنت با تنمو. چراکه تنِ سمیت ارومم می کنه..دردمو خلاص می کنه.

“Pain

درد

I let the bullets fly, let them rain

اجازه میده گلوله ها مثل بارون رو سرم بریزن

My life, my love, my drive, it came from… Pain
حیات و محبت و انگیزه ان نشات گرفته از…درد”

لبم رو گاز گرفتم و بی حال تکونی خوردم و گفتم:
-دردِ منو می خوای؟
گوش دادم که نفس عمیقی کشید. بدن خیس از عرقم رو نفسی کشید و کلیپس رو روی شکمم کشید و اظهار کرد:
-دردِ خودمو می خوام..اعتیادتو می خوام.
دندونه ها رو مثل شانه روی پوستم کشید و لب باز کردم و با بیچارگی گفتم:
-به چیِ من اعتیاد د…اای.
گزید…مجدداً پوست تنم رو گزید…فشار،درد…فشار،درد…درد…درد…لذت.
مثل یک ماهی بیرون افتاده از اب در اغوشش تکون خوردم و صدای موزیک سمفونی ناله های بی قراریم شده بود که مقابل گوشم اظهار کرد:
-بوی تنت…نشانِ روی تنت.
متوجه منظورش نشدم…فقط سری تکون دادم و بعد،درد کمتر شد و دوباره نوازش جایگزین شد.
از کف دست هاش استفاده نکرد و حتئ لمسمم نکرد و در اخر غرید:
-پس تو،قوی سمی شده منی.

لاساسینو

درد
درد
درد
ناله…درهم پیچدگی…درد!!!
در اغوشم،درست وقتی تنش رو محصور کرده بودم،درد کشید،ناله کرد،کمرش قوس گحرکت کرد و از شدت لذت و درد،نالید و بعد،اروم گراهی شد..
هر دردی که بهش تزریق می کردم،هر پیچ و تابی که می خورد،یک بند از بندهای مغزم باز می شد.
عطرش،رایحه تنش اعجاب انگیز بود و بالاخره،رامم کرده بود.
عصیانم،دور تن این دختر پیچیده بود،سمی کرده بود زخمی شده بود ولی،سمی شده بودم…اروم گحرکت کرده بودم.
سم دختر به جانم نشسته بود.
سیاهی رو بهش تزریق کرده و کمی،اروم گحرکت کرده بودم و حالا…من بودم جسم نیمه بیهوش دخترکی که در اغوشم بود و تنی که،بی قرار لمس بود.

نیاز

کش و قوسی به بدنم داده و زحمت نگاهای خسته ام رو باز کرده.
نور خورشید،دقیقا روی صورتم افتاده بود و حرارتش،پوستم رو اذیت می کرد. اخمی کرده و غلطی روی تخت زدم و به شکم روی تخت افتادم اما به محض اینه شکمم به تشک تخت خورد،ناله ام قد بلند شد.
به سرعت نگاهام رو باز کرده و از روی تخت کشیده شدم.
درد می کرد…خدایا،تمام شکم و عضلات سینه ام درد می کرد. دستای بی حسم رو اروم کشیده کرده و دکمه های بلوزم رو باز کردم ولی به محض دیدنِ کبودی ها و خون مردگی هایی که در سرتاسر پوستم ایجاد شده بود،یخ زدم.
زیر خط لباس زیرم،بین سینه هام،پهلو و شکمم،رد

دندونه های کلیپس رو به خوبی نشون می داد. پهلو هام،از ردِ دندون های کلیپس،سیاه شده بود و یک سبز بسیار تیره رنگی دورش رو احاطه کرده بود.
یه معنی واقعی کلمه “کبود” شده بودم.
سرانگشتام رو اروم روی سطح کبودی ها کشیدم اما حتی لمسش هم درد می کرد.
بدنم،منظره ای از یک کبودی بی حد و مرز بود.
یک قاب،با ترکیب رنگ های،سیاه،سبز و بنفش.
با حس بیمارگونه ای،انگشت روی زیر سینه ام،جای یکی از دندونه ها کشیدم و کمی فشار دادم. بلافاصله درد شمتوجه شدی توی تنم قرار گرفت و لبم رو گزیدم تا ناله ام رو خفه کنم.
درد بود،خیلی زیاد هم بود ولی اصلا اذیت کننده نبود.
تبسم بیمارگونه ای رو روی لبم بود که هیچ جوره،نمی تونستم جمعش کنم.
چشمام رو بستم و سعی کردم،خاطرات دیشب رو به یاد بیارم.
آوای موزیک،حرکت تند کف دستش،گزش ها،نوازش هاش در سرم اکو شد و اکو شد و بعد،لذتی ناب در مغزم پخش شد.
شاید من مریض بودم.
شاید یه مشکلی برام پیش اومده بود که به این جنون دچار شده بودم،اما ذره ای،ذره ای از اتفاق دیشامگاه پشیمون نبودم.
تبسمی زدم و زمزمه کردم:
-نیازمهرارا،سمی به چی شدی؟به درد؟

در ماشین رو بسته و کیفم رو در کف دستم گرفتم و با قدم های بلندی سمت اسانسور حرکت کردم.
با هر قدمی که برمی داشتم،با هر نفسی که می کشیدم،درد شیرینی توی بدنم پخش می شد و باعث می شد لب هام رو بین دندونان بکشم.
سرمست و مسرور سمت اسانسور حرکت می کردم که صوتی مردونه ای فریاد زد:
-صبر کن ببینم.

متعجب،به سمت صدا چرخیدم و از متوجه شدن مرد فربه و درشت هیکلی که با خشم سمتم قدم برمی داشت،گیج شدم.
شکم بزرگش،بخاطر قدم های بلند و سریعش،به شکل مسخره ای تکون می خورد. دوان دوان سمتم نزدیک شد و من بدون اینکه حتئ قدمی به عقب بردارم،صاف سرجام ایستادم و نگاهش کردم.
این دیگه کی بود؟
نگاهام رو تنگ کردم و با دقت نگاهش کردم. چهره اش،کمی اشنا بود اما راستش نمی تونستم به یاد بیارمش.
با دقت نگاهش کردم که مقابلم قرار گراهی شد و با صدای قد بلندی فریاد زد:
-من تورو به خاک سیاه می کشونم. بیچاره ات می کنم،زنیکه هرجایی.
بلافاصله اخمام درهم شد و با غیض گفتم:
-حرف دهنتو بفهم اقا. صوتتو انداختی تو سرت فکر کردی چه خبره؟
پوزخندی زد و می تونستم حس کنم با دیدهاش سر از تنم جدا می کرد:
-بدبختت می کنم. هم تورو،هم اون اسمانِ بی شرف رو که دار و ندارم رو بالا کشید. اون زنو تو هار کردی.

اها،تازه یادم افتاد.
قدمی جلوتر رفته و با پوزخند گفتم:
-برو رد کارت عمو. برو تا ندادم برعکس اویزونت کنن. کسی که دست روی زن قد بلند می کنه،اونقدر حقیره و بدبخته که حتئ ارزش یه ثانیه منم نداره. اسمان رو من هار نکردم کثافت،اسمان رو از چنگ تو روانی نجات دادم.

دود از کله اش قد بلند شد و سمتم یورش برد. دستای بزرگ و درشتش رو بلند کرد و قبل از اینکه فرصت حلاجی به افکارم بده،تخت سینه ام کوبید.
ضربه سنگینش باعث شد دردِ کبودی ها سر باز کنن و انچنان درد بهم فشار اورد که نگاهام بسته شد و نفسم رفت.

تلو تلویی خوردم و به در اسانسور چسبیدم.
درد کشنده ای در تنم پیچیده بود و تمام بدنم قیام کرده بود.
نگاهام رو بستم و سعی کردم به خودم مسلط بشم که متوجه شدم نزدیک تر شد و با لحن زننده ای بیان کرد:
-بدبختت می کنم خانوم وکیل. زن و حیاتم رو ازم گرفتی و من بیچاره ات می کنم. دنده هات رو خورد می کنم.
چشمام رو به زحمت باز کرده و چشم های خونینش نگاهی کردم که انگشت اشاره اش رو سمتم گحرکت کرد و با تهمشاهده کرد اضافه کرد:
-خوب تو دیدهای من نگاه کن خانوم وکیل،قیافه ام رو یادت نگه دار چراکه ق…
قبل از اینکه حتی بتونه جمله اش رو تموم کنه،کف دست بزرگ و مردونه ای،انگشت اشاره اش رو توی دستش گحرکت کرد و با یک حرکت کاملا حرفه ای کف دستش رو پیچراکهد و روی زمین پرتش کرد و بعد مثل یک دیوار دفاعی مقابلم از حرکت ایستاد و با لحن جدی ای به معتمدی که روی زمین پرت کرده بود گفت:
-حالا خوب تو چشمای من نگاه کن. بهتره از این به بعد قیافه من یادت باشه. هرکسی سعادت دیدن فرشته مرگش رو نداره.
اراز رستگار،اینجا بود و مجدداً،سر بزنگاه رسیده بود.
نفس عمیقی کشیدم و تکیه از اسانسور برداشتم و از دیوار دفاعیش بیرون راهی شدم که معتمد کف دست و پایی زد و فریاد کشید:
-ولم کن بی شرف. تو دیگه کی هستی؟
بی توجه به من،سرشونه معتمد رو به زمین کوبید و پاش رو روی کمرش گذاشت و اضافه کرد:
-تا قبل از اینکه کف دستت رو سمتش بگیری،یه ادم عادی بودم،اما وقتی کف دستت رو سمتش گحرکت کردی،شدم فرشته مرگت. پس خوب به دیدهای من نگاه کن.
نفس هام،منقطع شد و با حال عجیبی به ارازی که با عصیان خالصی به معتمد نگاه می کرد،خیره شدم.
چی گفت الان؟