رمان وسوسه سیب

معرفی رمان وسوسه سیب :

رمان وسوسه سیب داستان دختری به نام یاس است، دحتری با روحیه ای لطیف و هنری اما محکم و دغدغه مند. او دغدغه ای جز آسایش خانواده اش ندارد و به همین دلیل کف دست به کارهایی می زند تا این ملایمش فراهم شود.

رمان وسوسه سیب در سال ۱۳۹۹ از انتشارات صوتی معاصر به چاپ رسیده است. تعداد صفحات این کتاب ۶۱۲ می باشد.

مقدمه رمان وسوسه سیب :

برخاستم و چند قدم عقب رفتم تا از کار فاصله بگیرم.

نگاه خریدارانه ای به تابلو انداختم.

اصلا هًنر را برای همین دلبسته شدم؛

رؤیای ذهنم را کف دستانم خلق کرده بود.

همانی شده بودکه می خواستم.

همان که بارها پشت پلک بسته هام تصور کرده بودم.

نه!حتی از آ ن هم بهتر بود.

طاووس دلربایی که با ناز سرش را خم کرده و به تک سیب بالای سرش،

روی شاخه ی درخت،خیره مانده بود.

نگاهش…نه!همه ی وجودش تمایل داشتن را فریاد میزد.

او این سیب را آرزو کرده بود نه برای خودش؛

این شیطان دلربا،با این سیب،رانده شدن انسان از بهشت خدا را هوس کرده بود.

حوا پشت پلک هایم جان گحرکت کرد که با غمزه به آن تک سیب روی شاخه

زل زده بود.حوا در هوس سیب و آدم درهوس دل حوا.

شیطان درآرزوی هبوط آدم و خدا فراموش شده ای میان وسوسه های رنگارنگ آفریده ها!

خلاصه رمان وسوسه سیب :

وسوسه‌ی سیب تنها بهانه‌ای بود برای رانده شدن آدم از بهشت؛ آدمیزاد همواره در پی بهانه ای‌ ست برای خطایش!

یاس هم دختر خود‌ساخته و محکمی است غرق در جهانی رنگارنگ و جذابی هنر…

تصور می‌کند برای رساندن خانواده‌اش به آرزوهایشان باید خود را به آب و آتش بزند.

خود و خواسته‌هایش را قربانی، و عاشقی را بهانه‌ای می‌کند برای بازی عجیبی که با زیستن‌اش جاده می‌اندازد، او را در مسیر پر فراز و نشیب میل به آرزوهایش همراهی کنیم.

شاید در سلوک معنوی او برای ما هم درسی نهفته باشد.

مقداری از متن رمان وسوسه سیب ۱ :

راست است که می‌گویند زمین گرد است، که کوه به کوه نمی‌رسد و آدم به آدم می‌رسد.

مجدداً به هم رسیده بودیم. باید این همه اتفاق ریز‌ و درشت در حیات من پیش می‌رسید که بعد از این همه سال، در یک رستوران دنج، در گوشه‌ای از این کره‌ی خاکی مجدداً او را ببینم.

چه انتظاری داشت؟! که با متوجه شدنش اشک شوق بریزم و فریاد شادی سر‌ دهم؟! دلم نمی‌میل داشت نه او و نه هیچ یک از اعضای آن خانواده را ببینم. گذشته برای من تمام شده بود و او قبل از آن تمام بود!

بی‌حرف بیشتر راهم را کشیدم و شتابان از در خارج شدم. پشت‌سر صدایم می‌زد، ولی نمی‌خواستم بشنوم. کجا می‌رفتم؟!

هیچ جا را نمی‌شناختم. در این مدت، جایی نراهی شده بودم، به جز مسیر فروشگاه و رستوران که هرازگاهی با آرمان طی شده بود. پای پیاده خیابان‌ها را بالا و پایین کردم و به همه چیز در ذهنش گذراندم، به جز چیزی که باید!

بار پنجم بودکه گوشی‌ام زنگ می‌خورد. می‌دانستم آرمان است. او چه گناهی داشت که مضطرب بشود؟!

_بله!

_کجایی شما؟

امروزگار از آن روزگارهایی بود که حسرت یک لحظه جای گرفتن بر دلم مانده بود. از صبح سرپا بودم؛ حتی داخل اتوبوس هم. تا لحظه‌ای که میدان فاطمی پیاده بشوم، یک صنقلبی هم خالی نشده بود.

برای همین به‌محض اینکه وارد مغازه شدم، همراه با سلام کشیدهی که کردم، روی صنقلبی رها شدم.

مسعود کف دسته‌ی برگه‌های سفید کف دستش را داخل دستگاه ریسوگراف گذاشت و به‌سمتم چرخید.

ـ علیک سلام خانم! باز برای این چرک کف کف دست خودت رو هلاک کردی؟!

بند کتانی‌های جینم را باز کردم تا پاهای درب‌وداغانم را از فشار آن‌ها رهایی ببخشم.

ـ وای‌ نمی‌دونی مسعود، امروزگار دیگه از اون روزگارا بود. خودم موندم تو این‌همه رشته‌ی بی‌دردسر، این هنر چی بود که من رفتم سراغش؟! از

صبح یه‌لنگه‌پا توی نمایشگاه وایسادم تا خود ظهر. مردمم بی‌کارن، پا می‌شن کله‌صبح می‌‌آن نمایشگاه نقاشی‌های مدرن. بعدشم که راهی شدم

بالاسر کارای چاپیِ اون رستورانه تا الان.

ریز خندید و دندان‌های یککف دست و مرتبش را به نمایش گذاشت؛ دلنشین می‌لبخند زد.

ـ طبق معمول، خستگیت رو هم آوردی برای من!

به‌سمتم آمد و خم شد تا دکمه‌ی خاموش کیس را فشار بدهد. پیش‌کف دستی کردم و با نوک شست پایم، دکمه را فشردم.

ـ بکش کنار این پات رو! خفه شدم دختر.

بی‌خیال جمله‌اش چرخ کاملی با صنقلبی خوردم و پایم را روی صندلی دیگر دراز کردم.

پیش مسعود زیادی راحت بودم. پسر بسیار خوبی بود. همیشه هوایم را داشت و هرجور که می‌توانست، برایم کار ردیف می‌کرد. از طراحی و ویزیتوری گرفته تا کنترل کار مشتری در چاپمنزل که اصولاً کاری مردانه بود.

از زمان دبیرستان می‌شناختمش. برادر یکی از دوستان دوران دبیرستانم بود. زمانی که دوستم متوجه شد به فتوشاپ و کرل مسلطم و به کارهای گرافیکی علاقه دارم، من را به برادرش معرفی کرد.

مسعود هم وقتی علاقه و استعدادم را مشاهده کرد، قبول کرد با من همکاری کند. از کارهای ساده شروع کردم. تایپ و طراحی تراکت و کارت ویزیت و به‌مرور طراحی لوگو و…

مسلماً بزرگ‌ترین شانس زیستن‌ام آشنایی با مسعود بود، وگرنه با کارهای متفرقه‌ای که انجام می‌دادم، نمی‌توانستم این‌قدر بی‌دغدغه، از پس شهریه‌ی دانشگاه بربیایم و کمک‌خرج حیات باشم.

از متوجه شد مولین، ریخت‌وپاش‌های من هم در این یکی، دو سال اخیر، به‌سبب کف دست‌و‌قلب‌بازی مسعود بود.

دبیرستان را تجربی خوانده بودم. پزشکی را دوست داشتم، اما برای کنکور دوقلب بودم که در چه رشته‌ای شرکت کنم. هرچه بیشتر از تحصیل در این رشته می‌گذشت، بیشتر می‌متوجه شدم که به درد پزشکی و این‌جور رشته‌ها نمی‌خورم.

باید در رشته‌ای درس می‌خواندم که نیازهای مالی‌ام را برآورده کند. هفت سال وقت گذاشتن در رشته‌ی پزشکی و تاتی‌تاتی کردن، فقط عمرم را هدر می‌داد.

مسعود راست می‌گفت، بیهوده عمرم را در این رشته تلف کرده بودم؛ از اول هم باید هنرستانی می‌شدم. با تشویق‌های مسعود بود که تغییر رشته دادم و پیش‌دانشگاهی را هنر خواندم.

سراسری گرافیک قبول شدم، ولی شهرستان. حتی تصور یک لحظه دوری از خانواده‌ام دیوانه‌ام می‌کرد، چه برسد به هفته و ماه؛ پس بی‌خیالش شدم.

دانشگاه آزاد هم قبول شده بودم. خوبی‌اش این بود که از دانشگاه تا منزل و محل کارم فاصله‌ی زیادی نبود.

به حرف دیگران برای پشت کنکور ماندن گوش ندادم و ثبت‌نام کردم. حالا سال سوم بودم. وقت زودتر از چیزی که فکر کنی، می‌گذرد. از اینکه در این سال‌ها به جادهنمایی‌های مسعود گوش داده بودم، راضی بودم، وگرنه من هم باید مثل بیشتر هم‌کلاسی‌هایم همچنان چشم به جیب پدرم می‌دوختم.

فلش را به‌سمتش گراهی شدم.

ـ بیا اینم طرح‌هایی که زدم، فقط مواظب فکت باش که به زمین نچسبه!

خودم از کارهای این‌دفعه به‌شدت راضی بودم. می‌اطلاع داشتم تفاوتش با کارهای قبلی، زمین تا آسمان است.

اصلاً از زمانی که درصد کارم دورقمی شده بود، خلاقیت ذهنم چندبرابر شده بود. به قول احمد آقا

«پول رو، روی مرده بذاری، زنده می‌شه و برات بندری می‌رقصه.»

با سرعت طرح‌ها را عقب و جلو می‌زد.

ـ عالیه یاس…

ـ اینم خوبه…

ـ حرف نداره…

او می‌بیان کرد و من به خودم غره می‌شدم. مسعود اهل تعریف الکی نبود.

ـ شک ندارم قرارداد رو بستیم.

مغرورانه لبخند زدم.

ـ ساده، شیک، باکلاس.

ـ اوف! ما اینیم دیگه! فقط یادت نره، قول دادی هزینه‌ی طراحی رو جدا حساب کنی.

کف دستش را به سینه زد و با چشم‌های باریک‌شده به نگاهم زل زد.

ـ خوب نیست دختر این‌قدر پولکی باشه… آخر و عاقبت نداره، بیان کرده باشما!

فلش را از داخل کیس بیرون کشیدم و توی مشتم گراهی شدم.

ـ چی‌کار می‌کنی دیوونه؟!

ـ جر نزن مسعود! تو خودت قول دادی.

ابروان سیاهش گره خورد.

ـ مگه الان غیر از اون بیان کردم؟! این یه نکته‌ی پیشگویانه بود که به درد آینده‌ت می‌خوره.

فلش را دوباره به‌سمتش گرفتم.

ـ حالا همه برای من پیشگو شدن؛ ولی تو رو خدا، تو یکی برام پیش‌بینی نکن که همواره حرفات درست درمی‌آد!

فلش را از کف دستم کشید و این بار جدی‌تر تکرار کرد.
ـ

پول خوبه خانم، خیلیم خوبه؛ ولی نباید همه‌چیز رو فدای پول کرد. چیزای خیلی‌بسیار باارزش‌تری توی این زندگی هست که فقط وقتی از کف دست می‌دی‌شون، می‌فهمی که با هیچ ثروتی تو جهان قابل مقایسه نبوده.

از نصیحت خوشم نمی‌رسید؛‌ به‌خصوص نصیحت‌هایی که اهدافم را تحت شعاع قرار می‌داد. برای همین نگذاشتم بیشتر از این با سخنرانی‌اش فکرم را مغشوش کند و میان کلامش پریدم.

ـ جناب مسعودخان، اگه بگم نمی‌خوام این چرک کف کف دست رو، بی‌خیال خالی کردن قلب من می‌شی؟!

ـ من چی می‌گم، تو چی می‌گی! باشه دخترخانم، صلاح مملکت خویش، خسروان دانند.

ابروانش را درهَم کشید و به پشت چرخید. دکمه‌ی چای‌ساز را که زد، صوتیی مثل صدای تراکتور کشیده شد. برخلاف همواره، به این آوای مسخره نریز خندیدم و باب شوخی را باز نکردم.

حرف‌هایش ته دلم را خالی می‌کرد و نمی‌خبر داشتم چرا.

موقع خداحافظی ابروان درهَمم را با جمله‌ی آخرش باز کرد.

ـ درصد این دو ماه آخر رو ریختم به کارتت. حالا که پول‌دار شدی، کشتیای غرق‌شده‌ت رو نجات می‌دی؟!

نامیل داشته خندیدم، از ته قلب؛ یعنی تنها چیزی که می‌توانست تبسم را به لبم برگرداند، همین چرک کف کف دست بود. بی‌خیال جروبحثمان شدم و با تبسمی پهن از مغازه بیرون رسیدم.

به اامان بانک که رسیدم، موجودی‌ام را چک کردم؛ مثل همیشگی خوش‌حساب بود. تا ریال آخر کارکردم را که مبلغ کمی هم نبود، به حسابم ریخته بود. حالا می‌توانستم پنج متر از منزل‌ی محبوبم را بخرم.

خوب بود، نه؟! به همین ترتیب پیش می‌حرکت کردم و کار می‌کردم، می‌توانستم توی صدوبیست‌وسه سالگی، یک آپارتمان صدمتری برای خانواده‌ام بخرم. تازه اگر تورم نجومی اجازه می‌داد. آه دردناکی کشیدم. نه! مسلماً این راهش نبود.

صدای زنگ گوشی مجالی برای فراغت از عالم غم بود؛ ساسان بود. دو ماهی بود که نمتوجه شده بودمش. دلم برای تراول‌های دلبرش بیشتر از خودش تنگ شده بود. دکمه‌ی اتصال را فشردم.

ـ بله جناب مفتش؟!

ـ سلام خانم بی‌معرفت، خوبین شما؟! آفتاب از کدوم طرف دراومده بالاخره افتخار پاسخ به بنده‌ی حقیر دادین؟!

هنوز خنده‌ی چک کردن حسابم روی لبم بود.

ـ چه کنیم دیگه، انسان جایزالخطاست! آزردهی، قطع کنم؟

سریع گفت:

ـ نه… نه… نه… قطع نکنیا! همون‌طور با حفظ تبسمت بچرخ عقب.

گوشی را به کف دست دیگرم دادم و کوله‌ام را روی دوشم جابه‌جا کردم.

ـ یعنی چی؟!

خندید.

ـ چی یعنی چی؟! می‌گم بچرخ پشت سرت رو نگاه کن.

تازه دوهزاری‌ام افتاد. با اخم غلیظی به‌سمتش چرخیدم. کنار ماشینش با کمی فاصله از من ایستاده بود. با دیدن اخم من، تبسم پهن مسخره‌ای زد.

ـ بار دیگر سلام.

تمایل داشتم بگویم سلام و زهرمار، ولی نگفتم؛ آن‌قدر‌ها هم بی‌شخصیت نبودم.

ـ دنبال من جاده افتادی چی‌کار؟!

او هم اخم کرد. انگار طلب داشت. کاش لو نداده بودم وقتی جذبه می‌گیرد، چقدر دلپذیر می‌شود.

ـ به چه حقی دو ماهه جواب تماس‌هامو نمی‌دی؟!

ـ قلبم نخواسته جواب بدم. حرفیه؟!

کم نیاورد.

ـ بیا سوار شو تا حرفم رو بگم.

نوبت من بود جذبه بگیرم.

ـ من دیگه سوار ماشین شما نمی‌شم. تعارف که باهم نداریم، امنیت جانی ندارم آقاجون.

نتوانست خنده‌اش را قورت بدهد.

ـ تو امنیت نداری یا من؟! خوبه کتک‌ها رو من خوردما!

زیرچشمی به ماشین دلبرش که چند قدم عقب‌تر پارک شده بود، نگاهی انداختم. آخ که چقدر قلبم می‌تمایل داشت سوار شوم و نیم‌ساعته به منزل برسم.

ـ چیه؟ چرا استخاره می‌کنی؟ بیا بالا قول می‌دم مثل جنتلمن‌ها حرکت کردار کنم. یه شام می‌خوریم و می‌رسونمت.

کف دستم را در هوا تکان دادم.

ـ شام که اصلاً! باید برم برای کاردستی دوقلوها خرید کنم و زودتر برم خونه. احتمالاً تا صبح باید بیدار بمونم و کارکف دستی درس علوم درست کنم.

به‌سمت ماشینش چرخید.

ـ باشه… خب سوار شو، باهم می‌ریم خرید.

حیف که خیلی خسته بودم، وگرنه عمراً برای یک مرتبه‌ی دیگر، هوس سواری با این یابوی زردرنگ به سرم می‌زد، حالا‌ هرچقدر هم وسوسه‌آمیز بود.

همین‌که ماشین مسیر افتاد، اضافه کردم:

ـ اصلاً کار خوبی نکردی عکسم رو از کیف پولم برداشتی.

فکر کردم انکار می‌کند، ولی بی‌تفاوت بیان کرد:

ـ آخه عکست هم از خودت دلبر‌تر بود و هم خوش‌اخلاق‌تر. از تو می‌شه گذشت، اما از اون دختر خوش‌خنده‌ی توی عکس نه!

ـ بله دیگه، عکس خواهر مادر ما رو با این بهونه‌ها کش حرکت کردی، بعد می‌گی چرا جواب تماستو نمی‌دم. اصلاً دلم نمی‌خواست دیگه قیافه‌ی خبیثت رو ببینم.

ـ خواهر مادر رو خوب اومدی؛ عین این داداش غیرتیا!

قد بلند قهقهه زد و پایش را بیشتر روی پدال گاز فشرد. ماشین از جا کنده شد. عاشق سرعت بودم و ساسان این را خوب می‌خبر داشت.

ـ حالا این شام آخر رو هم باهم بخوریم تا درباره‌ی خواسته‌های دلمون به تفاهم برسیم، باشه؟

از او اصرار و از من انکار. از من سمج‌تر در رسیدن به میل داشته‌هایش، او بود. بالاخره وقتی بعد از کلی گشت زدن وسایل مورد نیازم را خریدم، دلم به حال این همجاده صبور سوخت و درتمایل داشتش را با کلی منت پذیرفتم.

ـ باشه، به‌شرطی که رستوران گرون نری… یه فست‌فود خوب تو همین دوروبَر.

دستش را روی گوشش گذاشت.

ـ اطاعت می‌شه قربان!

غذا را که سفارش دادیم، ساسان برای شستن کف دست و صورتش بلند شد.

ـ تو‌ نمی‌آی؟

ابروهایم را بالا انداختم و نچ قد بلندی اضافه کردم.

ـ میکروب برای بدن لازمه داداش.

لحنم خنده را روی لبش کاشت. گاهی بچه‌ی پایین بودنم، قلنبه از یک جایی بیرون می‌زد. دور که شد، با مامان تماس گرفتم و گفتم شام درست نکند.

برگشتش با آوردن شام یکی شد.

ـ بازم برام دونفره سفارش دادی؟! می‌دونی که من‌ دوتا تیکه می‌خورم، سیر می‌شم.

سینی‌اش را جلو کشید و با اشتها مشغول شد.

ـ بخور، هرچی موند، جعبه می‌گیرم ببر خونه برای فسقلی‌ها.

قبلاً باهاش بحث می‌کردم و حتی یک بار جعبه‌ی پیتزا را توی سطل‌زباله انداختم، ولی در این مدت آن‌قدر شناخته بودمش که بدانم هیچ نیت بدی در کارش نهفته نیست.

همان اول که غذا سفارش می‌داد، دوتا پیتزا هم سفارش می‌داد که ببرم. او هم آن‌قدر مرا شناخته بود که بداند بدون آن‌ها یک جرعه آب هم از گلویم پایین نمی‌رود.

همه‌ی مدتی که در سکوت و زیر نگاه خیره‌اش تکه‌های بزرگ پیتزایم را گاز می‌زدم، به این می‌اندیشیدم که در پی فرصتی است که بحث قدیمی را پیش بکشد؛ اما اشتباه می‌کردم، چراکه تا پایان غذا ساکت ماند. او هم مثل من نصف پیتزایش را بیشتر نخورد و به عقب تکیه داد.

ـ تا هشت ماه دیگه، یه خونه‌ی صدوبیست متری توی شهرک می‌خرم… برای خودم!

از تأکیدش روی جمله‌ی آخرش جا خوردم، اما خودم را نباختم.

ـ به‌به! آفرین آقاساسان! پول‌دار شدی.

ـ پول‌دار نشدم، پول‌جمع‌کن شدم. از وقتی که درک کردم چه کله‌خراب قد بلندپروازی هستی، دارم به درودیوار می‌زنم که پول جور کنم تا…

لیوان نوشیدنی‌ا‌م را محکم روی میز کوبیدم.

ـ من که گفتم ساسان… ناظهار کردم بهت حرف قلبم رو می‌گم، زیرا تو هیچ‌وقت اونی نیستی که جواب بله رو از من می‌شنوی؟!

‌همچنان آرامشش را حفظ کرد.

ـ منم که بیان کردم تو زندگیم چیزی نبوده که بخوام و بهش نرسم.

سرسختانه پاسخ دادم:

ـ منم گفتم که همیشگی بار اولی وجود داره آقا!

با انگشتانش روی میز ضرب گرفت. خونسردی‌اش کلافه‌ام می‌کرد.

ـ نه! برای من نداره. خونه می‌خوای، دارم می‌خرم. اگه حرف دیگه‌ای می‌مونه، بگو. قرار بود اصل رفاقتمون، صداقت باشه.

عصبی خواستم بلند شوم که مانع شد. به‌سریعی گفتم:

ـ برای بار هزارم می‌گم…

شمرده اضافه کردم:

ـ به… من… دست… نزن!

و کف دستش را پس زدم. او هم با لحن خودم جواب داد:

ـ برای بار هزارم می‌گم… با… من… رو… راست… باش!

دیده‌هایم را باریک و موشکافانه براندازش کردم.

همچنان ملایم بود و مرموزانه براندازم می‌کرد.

ـ می‌آ‌د. من کنار که می‌آم هیچ، این ویژگی تو رو تحسین می‌کنم. می‌دونی که من خودم هم مثل تو به خانواده‌م اهمیت می‌دم، هرچند که به پای تو نمی‌رسم…

ـ خب منم همین رو می‌گم ساسان. منم تو رو تحسین می‌کنم و راضی نیستم خونه‌ای که می‌تونه خانواده‌ی تو رو کنارت جمع کنه، بشه مهریه‌ی من.

ـ این به خودم مربوطه.

ـ نه ‌اتفاقاً کاملاً به من مربوطه.

ـ من دارم به خانواده‌م هم کمک می‌کنم و این خونه رو هم از پس‌اندازم می‌خرم و دوست دارم به نام همسر آینده‌م باشه. متوجهی؟

بالاخره تن آوایش خشمگین شده بود و این قلبم را ملایم می‌کرد. وقتی آرام و مطمئن حرف می‌زد، دلم از اراده‌اش می‌لرزید.

کشیده شدم و از حرکت ایستادم.

ـ نخیر! متوجه نیستم. به‌هرحال، جواب من منفیه ساسان. تو با معیارای من جور نیستی.

دنبالم ندوید. می‌دانست تا وقتی پیتزاها کف دست اوست، هیچ‌جا نمی‌روم. کنار ماشین که رسیدم، قفل‌هایش صدا داد. در را باز کرده بود که بنشینم. روی صنقلبی رها شدم. چه روزگاری بود امروزگار؛ از شش صبح تا نه شامگاه. دلم یک ساعت استراحت می‌میل داشت؛ فقط یک ساعت! صوتی در را به روی خودم نیاوردم و همچنان با چشمان بسته به عاقبت این رابطه فکر کردم.

ـ چشمات رو باز کن که قهر و ناز به ‌هرکی بیاد، به تو یه نفر نمی‌آد.

انگار‌نه‌انگار که بحثی بوده است. نگاهش کردم.

ـ کی اظهار کرده قهر کردم شازده؟! فقط کلافه‌م کردی… کلافه!

ـ من می‌گم بیا تا خونه رو بخرم، دیگه بحث این قضیه رو نکنیم. خوبه؟ من به همون رفاقت ساده هم قانعم.

آره جان خودش؛ چقدر هم او به رفاقت ساده پای‌بند بود!

ـ کشته‌ی این واژه‌ی رفاقت ساده و اجتماعی شما پسرهام؛ سوءاستفاده از جمعی از دخترها با شیک‌ترین ادبیات.

بار دیگر خوش‌اخلاق شد و لبخند زد.

ـ چقدر هم می‌شه از توی خسیس سوءاستفاد کرد! جون به عزراییل از دم قسط نمی‌دی، چه برسه پا به من!

برق نگاهش مجدداً چراغ خطر ذهنم را روشن کرد.

ـ چقدرم که تو پا نمی‌گیری! می‌ترسم یه‌وقت سردیت کنه.

بار دیگر همان ساسان شیطان و خطرناک شده بود.

ـ شما با ما به از آن باش که با خلق جهانی، بنده هم قول می‌دم اون‌قدر عرق‌نعناع و نبات بخورم که سردیم نکنه.

ـ باشه حالا شما جلوت رو نگاه کن ما رو به کشتن ندی تا ببینم برات چه می‌کنم!

به‌محض اینکه ساسان سکوت کرد، پلک‌های بی‌طاقتم نامیل داشته روی هم راهی شد. خسته بودم؛ خیلی خسته. ساسان عادت داشت به اینکه اتومبیلش اتاق‌خواب من باشد. بارها این اتفاق پیش رسیده بود که خستگی یک روز طولانی را با استراحت چنددقیقه‌ای کنار او دَرکرده بودم.

مولین می‌گفت این عادت از بچگی همراهم مانده است؛ گویا وقتی نوزاد بودم، به‌محض اینکه سوار ماشین می‌شدم، خوابم می‌برده و ماشین برایم گهواره‌ی ملایمش‌بخشی بوده است.

نحوه تهیه و مطالعه رمان وسوسه سیب :

بیوگرافی ریحانه فرج اله :

ریحانه فرج اله متولد ۱۳۶۵ و نویسنده را از سال ۱۳۹۵ آغاز کرده است.

رمان های ریحانه فرج اله :

رمان ملودی خاموشی – انتشارات علی

رمان وسوسه سیب – انتشارات صوتی معاصر

رمان دل آرام – انتشارات علی

رمان وسوسه سیب