یه لحظه هول شدم و سرمو پایین انداختم.
صوتی سرد و کف دستوری خانم رو گوش دادم :
-بیا بشین باهات حرف دارم
عرق سردی رو پیشونیم نشست.به زور نگاهی اضافه کردم و روی صندلی روبه روی خانم قرار گرفتم.
سرم رو پایین انداختم و منتظر به خانم گوش دادم.
-اسمت ماهرخ بود!؟
-بله خانم!!؟
-چندسالته!؟
-۱۶سال.
خانم سری تکون داد و نگاه عمیق تری بهم کرد.
-دوسالی میشه که اینجا کار میکنی دخترجون و یه جورایی هم مدیون منی و هم جزئی ازاین خونه.
چون وقتی مادرت مرد عموت می میل داشت تورو به یه پیرمرد هشتاد ساله بفروشه یادته دیگه نه!؟
تبسم مسخره ای زدم.هر کلمه که میگفت دلم هزاربار تو سینه می کوبید.
-بله خانم من از شما ممنونم.
شما آینده ی منو نجات دادین.
خانم کمی خودش رو جلو کشید و خیره شد به نگاه هام.
-حالام من میخوام تو کمکم کنی.
میخوام اونکاری رو که برات انجام دادم رو جبران کنی.
درحقیقت این کمک آیندهات رو زیررو میکنه دخترجون.
نگاهمو به دست هام که تو هم قفل شده بود دوختم و با لرز گفتم :
-چه کمکی خانم!؟
حیات من متعلق به شماست.
-ازدواج با پسرمن امیرسالار!!!
با شنیدن حرفش سرم رو بلند کردم طوری که صدای شکستن استخوان های گردنم رو متوجه شدم.
نگاه ناباوری بهش انداختم.
داشت چی میگفت!؟
ازدواج با مردی که دختر بزرگش فقط یکی دوسال ازمن کوچکتر بود!؟
آقا جای پدر من بود و مریم خانم زنش رو دلبسته شد چطور باهاش ازدواج می کردم!؟
حالا این هیچی چطور با وجود سهیل زن امیرسالار میشدم.
من تموم وجودم سهیل رو صوت میزد!!
-ولی خانم ازدواج با آقا…
مریم خانم…
اصلا نمی تونستم درست حرف بزنم .
شک بدی بهم وارد شده بود.
چطور این رو ازمن نمی تمایل داشت.
نمی دونم چی توی چهره ام مشاهده کرد که اخمی کرد و اظهار کرد :
-من برای پسرم یه وارث می خوام.
مریم نتوتست برای پسرم یه وارث بیاره.
می خوام زن پسرم بشی و براش وارث بیاری .
اگه پسر آوردی ملکه ی این عمارت بعد ازمن
-…میشی سوگلی امیرسالار و مادر پسرش
تو فقط باید یه بچه بیاری تا اونوقته که تا آخر عمرت تو ناز نعمت باشی.
بغض به گلوم چنگ انداخت.
این زن چی از من میتمایل داشت!؟
میمیل داشت زن مردی بشم که جای پدرم بود!؟
میمیل داشت سهیلمو بذارم کنار و بخاطر پول به عاشقی پاکمون خیانت کنم!؟
میتمایل داشت از من یگبه عنوان یه وسیله برای ادامهی نسل پسرش استفاده کنه.
اشکم سرازیر شد.
ابرویی بالا انداخت و اظهار کرد :
-خب من منتظر جوابمم!؟
مطمئنن که تو تمایل داشتهی منو رد نمیکنی!!!
با لرز اظهار کردم :
-خانم من نمیتونم آقا جای پدر من…
-خفه شو مگه پسر من چندسال داره بخواد همسن پدر تو باشه.
با چشمهای اشکی گفتم :
-مگه من چندسال دارم که بخوام زن پسر شما بشم خانم!؟
-حاضر جواب شدی ماهرخ!؟
این جواب محبتهای من نیست.
اگه ازدواج با پسر من روقبول نکنی خودم با کف دستهای خودم میسپرمت دست اون نادر.
نادر دیگه جای پدربزرگته …
نادر همون پیرمردی بود که میخواست منو از عموم بخره.
با بغض اظهار کردم :
-مگه من چکار کردم خانم!؟
من اظهار کردم هرکاری ولی این کار…
-این کار چی دخترجون من دارم بهت لطف میکنم.
همه از خداشونه که زن ارباب بشن حالا تو ناز میاری!؟
-خوب خانم این همه دختر چرا من!؟
من که گناهی ندارم.
خودش رو کشید جلو گفت :
-نگاهم تورو گحرکت کرده.
تو میتونی پسر من رو دیوونه ی خودت کنی.
برام بقیه مهم نیستن.
خب حالا یا پسر من یا نادر!؟
دوتا راه پیشتر نداری.
آب دهنمو قورت دادم.
اومدم التماس کنم که فهمید و اظهار کرد :
-یه کلام بگو ماهرخ امیرسالار یا…
نذاشتم جملش رو کامل کنه و گفتم :
-امیرسالار
خانم کمی خیره بهم چشم دوخت و بعد پوزخندی از روی پیروزگاری زد و اضافه کرد :
-بهترین انتخاب رو کردی دخترجون.
آماده باش.سه روزگار دیگه عقده.
حالا دیگه می تونی بری.
با بغض دیدهی گفتم و از جام بلند شدم.
زود از اون اتاق نحس زدم بیرون.
داشتمخفه می شدم.
در رو با ضرب بستم و از پله ها رفتم پایین.
اشکام شتابزده تند روی صورتم روون میشد.
من چکار کرده بودم!؟
من توی اون اتاق لعنتی به دلدادگیم خیانت کردم وقبول کردم زن امیرسالار خان روستا بشم.
من به سهیلم خیانت کردم.
سهیلی که می تمایل داشت منو که حالا نشون کرده ی خان روستا بودم از خود خان خواستگاری کنه.
وقتی می متوجه شد واکنششچی بود!؟
چه طوری با این قضیه کنار می یومد!؟
از کنار اشپزخونه رد شدم.
میل داشتم وارد اتاقم بشم که همون موقع آسیه از انباری اومد بیرون.
با دیده های ریز شده خیره بود به من.
نگاهی سرتاپام انداخت و بعد مجدداً روی صورتم زوم شد
با تعجب اضافه کرد :
-چرا داری مثل کاما ها گریه می کنی!؟
بیا بریم که امروزگار هزارتا کار داریم.
اونقدر اعصابم خورد که حوصله ی این دختره ی حراف رو نداشتم.
-خفه شو.
بعد در مقابل چشم های پر از تعجب آسیه در رو باز کردم و وارد اتاقم شدم.
اتاق که نه یه جای کوچک با یه تشک و لاف کهنه برای خواب بود.
خودمو پشت در رها کردم و از ته دل شروع کردم به گریه کردن اونم با صوتی کشیده.
***
مرضیه چندتیکه ظرف دیگه توی سینک گذاشت و با تندی گفت :
-عه چقدر کندی ،شتابزده بشور دیگه.
برای امروزگار بهشدت کار داریم.
امشب مراسمه هنوز باید غذا و دسر درست کنیم.
با حرص کف دست از ظرف شستن برداشتم و اضافه کردم :
-مرضیه خانم احیانا به آسیه جان کار ندی که خسته بشه ها.
مرضیه یه پشت چشم برام نازک کرد و گفت :
-آسیه بچم پریوده وگرنه…
ادامه ی حرفش با آوا زدن اسم من توسط شخصی نصفه موند.
-ماهرخ…
سرم رو برگردوندم.با متوجه شدن مریم خانم زن آقا ابروهام بالا پرید.
حال و روز خوبی نداشت و غم بزرگی تو نگاه هاش بود.
از خودم بدم اومد.مسبب این حال مریم من بودم.
حتما اومده بود که بهم بد بگه.
البته حق داشت.
بزور لب زدم :
-بله خانم..
مریم با لبخند افسردهی قدم برداشت سمت من.
مرضیه هم با فضولی به ما نگاه می کرد.
مریم همینطور که خیره به من بود و بیان کرد :
-فکر نمی کردم مادرجون تورو انتخاب کنه.
تو تقریبا هم سن هلنای منی،چطور می خوای مادر وارث این عمارت شی.
سرم رو پایین انداختم.حرفی نداشتم که بزنم.
مریم ادامه داد :
-زن ارباب نباید کار کنه.
تو باید قوی باشی تا بتونی یه وارث بدنیا بیاری کاری که من نتونستم انجام بدم ماهرخ.
حرف هاش رو داشت با سوز می زد.
دلم به حالش ریش شد.
با غم اظهار کردم :
-خانم بخدا من نمی میل داشتم…
مریم کف دستش رو جلو آورد.
اندیشیدم می خواد بهم سیلی بزنه ولی برعکس تصورم انگشتش رو ،روی لبام گذاشت و اظهار کرد :
-هیش میدونم توهم تقصیری نداری.وقتی مادرجون چیزی بخواد باید انجام بشه.
ازاین به بعد بهم نگو خانم بهم بگو مریم.
نمی خوام هیچ دشمنی بین منو تو باشه.
از این همه مهربونی این زن شرمنده شدم.
این زن چقدر خوب بود.
مریم نگاهش رو سمت مرضیه که با ناباوری داشت به حرف های ما گوش می داد اظهار کرد :
-ماهرخ رو ببر تو اتاق آقا.
آرایشگر الان میاد و می خواد برای شب آماده اش کنه.
مرضیه به ناچار سری تکون داد وگفت :
-دیده خانم.
***
نعیمه خانم نگاهی با لذت بهم انداخت و بیان کرد :
-وای تو چی بشی امشامگاه.
خب اول باید بری حموم دلنشین خودت رو بشوری و تمیز کنی.
سرم رو پایین انداختم.باورم نمیشد امشامگاه قراره زنی کسی غیر از سهیل بشم.
باورم نمیشد امشب حجله ام با کسی غیر از سهیل باشه
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن