تکونی به خودم دادم.
قدم جلو برداشتم.با خونسردی شروع کردم جلوی امیرسالار لباس پوشیدن اصلا برام مهم نبود..
بسکه تجاوز کرده بود و از حدش فراتر رفته بود دیگه برام مهم نبود.
زیر نگاه سنگین امیرسالار لباس پوشیدم.
خونسرد بودم زیادی عجیب.
برگشتم…
ابرویی بالا انداخت و اظهار کرد :
-خوبی!!؟
نشخندی زدمو اضافه کردم :
-انتظار نداشتم حال کلفت خونتو بپرسی.
ممنون ارباب خوبم.
حاضر جواب شده بودم نه!!؟
گستاخ..
گستاخی برای اینطور افراد لازم بود.
کف دستش رفت سمت دکمه ی پیمسیرنش..
-حموم رو برام ولیده کن.
دهن کجی کردم بهش
دستی به شکمم کشیدم و اظهار کردم :
-خانم بیان کردن کاری انجام ندم وفشار به خودم نیارم اخه وارث ارباب تو شکممه.
این حاضر جوابی باعث شد از حرکت وایسه.
نگاهش رو دوخت به چشم هام که مطمئن بود گستاخی داخلش موج می زد.
شده بود همون ماهرخی که تو روی آسیه ومرضیه گستاخ بود.
-خوب پس بگیر بخواب..
بچم طوریش بشه من می دونمو تو.
بعد با حرص سمت حموم حرکت کرد
ازاینکه حرصیش کرده بودم دلم خنک شد.
خودم رو اروم روی تخت انداختم و بعد نیم خیز شدم به سقف.
ازاین به بعد می دونستمچکار کنم.
****
مریم
سرم رو توی دستام گرفتم.
داشتم دیوونه میشدم.
بدون بچه هام من هیچی نبودم.
اشکم چکید.
سه روزگار گذشته بود.
یعنی تیدای من بدون من داشت چکار می کرد.
اخ امیرسالار بد باهام تا کردی بد..
کف دست گذاشتی روی باارزش ترین چیزای حیاتم.
هق هق ام بلند شد.
توی این سه روزگار کارم شده بود فقط اشک ریختن واشک ریختن.
از صوتی گریه ام در باز شد
طبق معلوم یا مولین بود یا بابا..
نگاه اشکیمو بالااوردم.
مامان بود.با بغض نگاهی بهم کرد و سمتم اومد
با یه حرکت منو کشید توی بغلش.
-اخ مادر فدات شه چرا این همه بی طاقتی می کنی.
سرمو به سینش فشردم و اضافه کردم :
-مولین تیدای من بسیار کوچکه اون منو میخواد.
اخ خدا لعنتت کنه امیرسالار.
مامان سرمو بوسید واضافه کرد :
-همه چی درست میشه دخترم تو خودت رو آزرده نکن
-همه چی درست میشه دخترم تو خودت رو آزرده نکن..
پوزخندی زدم.همه چی درست میشد!!؟
چطوری!!؟
بااین کارای امیرسالار و بابا امکان نداشت همه چی درست بشه
فقط تنها کسی که این وسط تلف میشد من بودمو بچه هام.
از بغل مولین اومدم بیرون و با اون چشمهای سرخ شده بیان کردم :
-مولین میشه با بابا حرف بزنی.
من حاضرم بخاطر بچه هام همه کار بکنم.
تورو خدا با بابا حرف بزن بگو من طلاق نمی خوام می خوام برم سر خونه زندگیم.
مامان نگاه دلگیری بهم کرد.
-چی میگی مریم جان!!
من قدرت سوال کردن ندارم حالا ازش بخوام بذاره تو بری.
بفهمه منو میکشه دختر.
تو که میدونی من فقط یه زنم اونم اعتقادی نداره که زن ابراز وجود کنه
اینم بگم میگه تو می خوای حیات بچمو خراب کنی
ازمن نخواهمریم.
پدرتو که خوب میشناسی اخلاقش بهشدت بده.
اروم اروم باز ضجه زدم.
مولین کف دستی به شونه ام زد و اظهار کرد :
-مگه اینکه خودت بگی مادر.
خودت بگی حرفی نمی زنه.
جرات حرف نداشتم از بابا می هراسیدم.
-می ترسم مامان
-نترس دخترم بابات تورو دوست داره از گل نازک تر بهت نمیگه منم چون انتخاب مادرش بودم این همه باهام بدهاگهانتخاب خودش بودم از گل نازک تر بهم نمی بیان کرد مادر.
توام نباید حیاتتو ول می کردی دخترم.
پدرتو می شناختی دنبال دردسره همش دنبال شره اینکه شر به پا کنه
تو دختر منی من دارم بااین طور مردی این همه سال بااین اخلاق بدش زندگی می کنم دیگه انتظار از تو نداشتم که حیاتتو ول کنی
حالا دختر که به اشتباهت پی بردی خودت باید با پدرت حرف بزنی بگی من زیستنمو می خوام می خوام برم پیش شوهرم وگرنه از من نخواه من بگم گردنمو میزنه دختر.
****
بابا داشت قلیون میکشید.
بهشدت عصبی بود امروز هم وکیل انگار نتونسته بود کاری انجام بده
کف کف دستام از استرس عرق کرده بود.
می تونستم به بابا بگم!!؟
بابا سرش رو کشیده کرد منو که دید ابرویی بالا انداخت و بیان کرد :
-چیه خیره شدی به من چیزی میخوای بگی!!؟
با دلی فشرده شده اظهار کردم:
-می تمایل داشتم باهاتون حرف بزنم بابا.
بابا سری تکون داد وبیان کرد :
-باشه اما قبلش دوتا چایی بریز بیار ..
دیدهی گفتم و سمت اشپزخونه رفتم.
مولین گوش وایساده بود
همین که رفتم دستی رو بینیش گذاشت و اضافه کرد :
-حس می کنم الا موقعه اش نیست بسیار عصبیه..
لبمو گاز گرفتمو اظهار کردم :
-مجبورم مامان..
اروم باهاش حرف می زنم…
مولین سری تکون داد و لب زد :
-باشه بذار چایی بریزم براش ببر
نفسمو ول دادمو بیان کردم :
-فقط زودتر مامان استرس دارم..
مولین سری تکون داد و سمت سماور حرکت کرد.
دوتا چایی ریخت وگذاشتتوی سینی.
سینی رو چنگی زدم و از اشپزخونه رفتم بیرون.
بابا داشت هم قلیون می کشید این نشونه ی عصبی بودن بیش از حدش بود.
با نفسی حبس شده سینی چایی رو جلوی بابا گذاشتم
خودمم نشستم.
نگاهش بالا اومد
تبسم کمرنگی زد.همیشگی با من وخواهر برادرام خوب ولی با مولین!!!
یا شایدم حق با مولین بود.
دلیلش به حق بود.
بابا سرش رو قد بلند کرد.
-خوب بابا می تمایل داشتی چی بگی به من!؟؟
خنده ارومی کردم البته از استرس.
-خوب می تمایل داشتم ببینم وکیل تونست کاری انجام بده!!؟
بابا اخم شدیدی کرد و با غیض اظهار کرد :
-نه مردک فقط پول مفت این همه سال خرج این بی مصرف کردم.
حق یه حضانت ساده رو نمی تونه بگیره.
دارم میگم اون مردک اومده بچه هامو از خونه دزدیده میگه.
میگه هیچ پدری نمی تونه بچه هاش رو بدزده…
میگه حق حضانت تا هفت سالگی با مادره فقط بتونه حضانت تیدا رو بگیره اون دوتا رو عمرا.
لبمو گازی گرفتم.
-بابا من بدون بچه هام نمی تونم..
تیدا و ازیتا بهشدت کوچکن..
هلنا تو سنیه که بسیار به من احتیاج داره.
-بابا باید صبر کنی تا بچه هات رو برگردونم فقط به من فرصت بده.
اشکم روون شد.
-نمیشه بابا تا من وقت بدم خیلی اتفاقا می افته بچه های من اونجا غریبن..
من حاضرم برم با امیرسالار زندگی کنم فقط بخاطر بچه هام…
بابا نگاه بدی بهم کرد.
صورتش سرخ شده بود از خشم.
کف دستی زیر سینی چایی زد و پرتش کرد اونور..
-این حرفا رو کی یادت داده!!؟
نکنه اون مادر حروم زاده ات اره!!؟
تا دو روزگار پیش که فقط ححرکت کرد طلاق بود اما الان…
داد زد :
-بیا اینجا ببینم خدیجه…
مولین از ترس از اشپزخونه اومد بیرون.
نگاهی به من انداخت.
-تواین حرف ها رو یادش دادی اره!!!؟
می خوام بچمو از دست اون مرد روانی نجات بدم تو غلط می کنی دخالت میکنی..
بهوسط حرف بابا پریدمو بیان کردم :
-مولین بی تقصیره بابا.
من خودم می خوام برم…
بابا با غیض صورتش روگردوند وبیان کرد :
-تو بهشدت غلط کردی دختره ی سرتق..
پاشو برو تو اتاقت اومدی دیگه راهی شدنی وجود نداره.
حساب اون مادرتم می رسم از جلو دیده هام برو
مامان به حرف اومد :
-خوب مرد زندگیش رو میخواد بذار بره.
بابا دادی کشید.
قندون رو از سینی چنگی زد و سمت مولین پرتاب کرد
جیغی زدم.
قندون درست به بازوی مامان برخورد کرد.
-تو خفه شو زنیکه ی خراب میگم هرچی میکشم از نحس توئه..
توام گمشو ازاینجا رو مخم راه نرین دوتاتون رو اتیش می زنم.
از ترس دیگه نتونستم ادامه بدم.
مولین گریه اش قد بلند شد وسمت پله ها حرکت کرد.
بابا غری زد.
خیره شدم به چهره ی برافروخته اش.
تازه به اخلاق بابا پی برده بود.
چرا اینهمه سال این اخلاقش رونشون نداده بود!؟؟
مولین داشت باکی زندگی میکرد.
یه مردی هزار برابر امیرسالار.
درست بود امیرسالار سرم هوو اورده بود ولی هیچ وقت اینطوری باهام حرف نزد.
مگه اینکه اشتباهی ازم سر زده بود.
از جام بلند شدم.
بابا نگاهش همراه بامن به بالاکشیدن شد.
-تو جرات داری از این پس اسمی از اون پسره ببر من می دونمو تو حالا از جلو نگاه هام گمشو…
حرفش که تموم شد اشکم چکید با سرعت منم سمت اتاقم رفتم..
****
ماهرخ
امیرسالار از حموم اومد بیرون.نگاهی بهش انداختم.
از موهای لختش داشت اب می چکید.
یه لحظه از ژست دلنشینش قلبم لرزید.
سمت ایینه راهی شد
اون حوله دور کمرش با بازوهای عضله ایش ژست نابی درست کرده بود.
نگاه خیره ام رو حس کرد واز ایینه زل زد بهم.
-چیه بهم خیره شدی!!؟
منم با پرویی اظهار کردم :
-به کس غریبی زل نزدم شوهرمی.
ابروهاش پرید بالا
هیچی نبیان کرد منم نیشخندی زدم ونگاهم رو ازش گحرکت کردم.
امیرسالار شروع کرد با موهای ور حرکت کردن.
که در به طور بهیکبارهی باز شد وصدای گریه ی تیدا بلند شد.
نگاهم سمت صورت سرخ تیدا افتاد.
ناخوداگاه از جام بلند شدم و رفتم سمتش.
کنارش نشستم وگفتم :
-چرا داری گریه میکنی عزیزم!!؟
با لحن بچگونه ای گفت :
-مولینم…
-مامانت چی!!؟
-مولینمو میخوام میخوام برم پیشش
گحرکت کردمش تو بغلم
گیج بودم اگه مریم نبود پس این بچه چجوری اومده بود اینجا.
-مولینت زود میاد گریه نکن..
می خوای بازی کنیم تا مولینت میاد!!؟
گریه اش قطع شد
سایه ای بالا سرم حس کردم.
سرم رو بالا گرفتم امیرسالار بود
خم شد تیدا رو کشیده کرد.
گونه اش رو بوسید
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن