والتر جیمز! مدیر بخش ما! کسی که همون اول منو پیدا کرده بود و به بقیه معرفی کرده بود. کسی که بهم ایمیل زده بود که رسما برای کار توی دیزنی و نوشتن آهنگ کار جمشاهده کردشون انتخاب شدم رو به روم بود!
اونم وقتی داشتم که فجیع ترین شکل ممکن به خودم فحش می دادم!
دقیقا مثل یه دیوانه زنجیری!
هول شدم و با تک سرفه ای سریع از جام قد بلند شدم و موهامو دادم پشت گوشم و گفتم:
– سلام آقای جیمز…
ابرویی بالا انداخت و بیان کرد:
– همه وال صدام می زنن.
لب گزیدم و بیان کردم:
– با من کاری داشتی… ام… وال؟
سری تکون داد و اضافه کرد:
– نمیدونستم کیر داری دل!
خنده داغونی کردم و بیان کردم:
– توی مدت و مکان مناسبی نبودم… معذرت میخوام عصبی بودم و یکی از بچه ها بد حرکت کرده بود روی مخم و هنوز کارشو تحویلم هم نداده.
کنجکاو پرسید:
– کی؟
دیگه تا این حد هم لاشی نبودم. سری تکون دادم و بیان کردم:
– یه نفر! بگذریم…
با موافقت سرشو تکون داد و جدی گفت:
– من به کیت بیان کرده بودم خبرشو همون دیشب بهت بده…
آه… دیشب…. شامگاه پر از درد و خون ریزی ای بود! مردم و زنده شدم تا صبح شد. بیدار موندنش باعث شده بود صبح سگ باشم.
وال ادامه داد:
-فرضو به این میگیرم که کیت کارشو درست انجام داده و تو همون دیشامگاه مشغول به کار شدی!
آب دهنمو نا محسوس قورت دادم و بیان کردم:
– اره کیت هر چیزی که مجاز بود بهم بگه اضافه کرد!
جدی نگاهم کرد و لب زد:
– پس میدونی چقدر مهم و حیاتیه!
نفسم توی سینه ام حبس شد… بار دیگر گفت:
– و میدونی که تو ففط آهنگساز کاتایا نیستی و آبروی کل کمپانی والت دیزنی کف دست توعه!
هر لحظه که کلمات از دهنش می اومدن بیرون بیشتر می ترسیدم.
بار دیگر گفت:
– و مهم تر از همه! چیزی که من به خاطرش اومدم این جا و میدونم حتی کیت هم بهت ناضافه کرده…
نه! قرار بود بدتر از اینی که هست بشه؟
فکر نمی کردم چیزی بدتر از شرایطی که الان داشتم بتونه برام پیش بیاد!
پرسیدم:
– چیه؟
سری تکون داد و اظهار کرد:
– بهشدت مهمه! بسیار زیاد! چیزیه که من از تو انتظار دارم! چیزی که به خاطرش این جا توی دیزنی هستی…
کاش می مردم! تنها قلبیلی که می تونستم از این مراسم فاصله بگیرم این بود که برم بمیرم و حتی جسدمم پیدا نکنن.
وال ادامه داد:
– روز اولی که دیدمت یادمه… توی پیجت به پست گذاشته بودی دیلی نویسنده از پیانو زدنت… تا مشاهده کردمش فهکیدم تو فرق داری.
اصلا آرومم نمی کرد این حرفا. بدتر آشوب می شدم…
– از همون روز اول، از جای گرفتنت پشت پیانو فهمیدم تو یه پیانیست بزرگی … از همون روزگاری که برامون چند ثانیه توی اینستاگرام زدی…
چرا نمی بیان کرد؟
چرا راحتم نمیذاشت؟
– همون موقع متوجه شدم این استعداد درخشان رو توی تو! وقتی تو کاتایا رو ساختی و اون قدر موفق شد، حتی منم پاداش گرفتم چراکه پیدات کرده بودم. میخوام عظمت خودتو بفهمی…
من هیچ عظمتی نداشتم، که اگه داشتم وضعیتم این نبود.
– تو تنها…
قبل ازراین که دوباره شروع کنه به مزخرف گفتن پریدم وسط حرفش و گفتم:
– چزا نمیگی و راحتم نمی کنی وال؟
جدی نگاهم کرد و بیان کرد:
– میخوام بهت یادآوری کنم برای چی توی کمپانی مشغول به کاری!
اگه یه بار دیگه طفره می راهی شد و مقدمه چینی می کرد بی توجه به رئیس بودنش به سر تا پاش گند می زدم. منتظر نگاهش کردم که گفت:
– آنتونیو استیو قراره بهترین آهنگ رو آخر مراسم انتخاب کنه.
تا ته تهش حدس زدم چی قراره بشه. با امیدی اضافه کردم:
– و قراره جایزه بده و شما اون جایزه رو میخواید آره؟
تبسمی زد و بی حرف سر تکون داد!
تمام! تیر پایان من…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن