راهی شدم دوش گرفتم و موهامو سر حوصله خشک کردم.
این درحالی بود که از استرس داشتم توله سگ میزاییدم!
حقیقتش رو بخوام بگم به گه خوردن افتاده بودم.
باید به عاقلب زنگ می زدم و می گفتم اگر من ار سه ساعت یه بار بهت زنگ نزدم بدون که مردم!
احساس می کردم قراره به زودی به فجیع ترین شکل ممکن به قتل برسم!
موهامو همون طوری رها کردم روی شونه هام. یه لباس یقه شل که یدونه از شونه هام و بند بنفش سوتینم رو به نمایش میذاشت پوشیدم و یه شلوارک نیم وجبی جین!
لباس خوبی برای مردن بود!
یه استرس عجیبی توی قلبم افتاده بود… چند ساعتی بود که به شکل مرگباری همه جا امن و ولین بود!
قائدتا نباید این طوری می شد!
این دفعه چجوری میمیل داشت منو بکشه؟
با تفنگ؟ یا نه شایدم مجبورم می کرد یه نارنجک قورت بدم! شایدم می کردش تو صد جام!
نیشخندی جای گرفت روی لبم…
با این که استرس داشتم اما نمی تونستم نخندم! تصور این که با یه شرت توی جنگل متواری باشه خنده رو می آورد روی لبام.
تو همین فکرا بودم که زنگ خونه زده شد… یا بسم الله!
آب دهنم رو قورت دادم و از جا بلند شدم!
اگر درو به روش باز نمی کردم عصبی تر می شد و می زد شیشه ای چیزی رو میشکوند! البته اگر باز می کردم منو میگایید! در هر صورت من قرار بود به فاک سگ برم!
از شیشه ها چیزی معلوم نبود. از حرکت ایستادم جلوی در و با یه ذکر زیر لبی درو باز کردم!
ایستاده بود پشت در با رگ پیشونی برجسته و اخمایی که شمشاهده کرد گره خورده بود توی هم!
یه کف دست لباس جمشاهده کرد پوشیده بود اما موهاش خیس ریخته بودن دو و برش!
با اون نگاه تیره تا اعماق وجودمو می دید!
تک سرفه ای کردم و بیان کردم:
– اممممم سلام!
خدایا خدایا! نباید می خندیدم! نیشتو ببند قلبیار!
ولی خب دیر شده بود. تبسم دندون نمایی نشسته بود روی لبم.
سرد و خشن اضافه کرد:
– سلام! چجوری میخوای بمیری؟
پقی زدم زیر خنده و یه قدم راهی شدم عقب! فقط اون سلام اول جملش… عالی بودددد! با نیش باز اضافه کردم:
– اممممم! گزینه های روی میز چیان؟
یه قدم اومد توی خونه و با آوایی که بم و عصبی بود اضافه کرد:
– منو بازه! هر چیزی که بخوای! کلت، شاتگان، طناب دار، حتی ابزار کلاسیک هم میتونم گیر بیارم! گیوتین، صندلی الکترونیکی! چاقو، قمه، قداره…
کاش یکی میومد نیش منو می بست!
چند قدم دیگه راهی شدم عجب و اظهار کردم:
– ببین یه چیزی که کثیف کاری نداشته باشه!
قول داد:
– باشکوه میمیری! قشنگ! با یه سوراخ درست روی سینه ات!
اومده بود وسط خونه! هی من می حرکت کردم عقب هی اون میومد جلو…
پیانو رو دور زدم و گفتم:
– بازم خشنه… سم نداری؟
عصبی گفت:
– مهم نیته!
و یه آن دوید سمت من!
از سر هیجان جیغی کشیدم و شروع کردم به دویدن!
اون می دویید من می دوییدم!
تو اون وانفسا نمی تونستم جلوی خندمو هم بگیرم… در همون حال داد زدم:
– بابا چقدر بی جنبه ای! کاریت نداشتم که!
صدای قدماشو پشت سرم متوجه شدم و بعد صدای خودشو:
– تو دیگه مردی! کارت تمومه!
رسیدم به کاناپا و سنگر گراهی شدم پشتش و اضافه کردم:
– وایسا وایسا!
انتظارشو نداشتم اما اون طرف کاناپه ایستاد….
درحالی که نفس نفس می زدم اضافه کردم:
– بیا منطقی باشیم هالک!
خیلی ساده گفت:
– نمیخوام!
و دوباره دوید طرفم!
شروع کردم به در راهی شدن و در همون حال اظهار کردم:
– این نامردیه! مگه چیکارت کردم!؟
از پشت یقه امو گراهی شد…
جیغ زدم:
– وای یا ولیم خمینی!
و سرعت دویدنمو دو برابر کردم.
یقه ام از کف دستش ول شد و موهام خورد توی صورتش! همین باعث شد چند ثانیه مکث کنه و منم از فرصت استفاده کردم و مثل گلوله دویدم سمت پله ها!
پشت سرم می اومد. سریع شتابزده پله ها رو حرکت کردم بالا!
تو سالن بالا اون طرف ویلون سل ایستادم و با خنده بیان کردم:
– یه دقیقه یه دقیقه!
توقف کرد… جالب بود که دیگه اخم نداشت! با نفس نفس گفتم:
– ببین تو غریب به پنج دفعه میل داشتی منو بکشی ولی نمردم! اصلا قسمت نیست من میرم! چرا میخوای با سرنوشت بجنگی! ؟
خب الحمقلبا باز هیجانم زده بود بالا و کص خالص تفت می دادم!
پشت بند حرفم خودم زدم زیر خنده. هالک فورا گفت:
– این دفعه قطعا میمیری من به سرنوشت اعتقادی ندارم!
و دوبار شروع کرد به پیش روی کردن سمت من.
یه قدم با اون لنگای گنده اش بر می داشت اندازه دوقدم دویدن من بود…
فرار کردم سمت اتاقم… می دونستم اون جا دیگه کارم تمومه… آدرنالین زده بود به دیدهام!
نرسیده به تخت از پشت حولم داد جیغی کشیدم و پرت شدم روی تخت..
برگشتم تا فرار کنم ولی یه آن کف دستاشو گذاشت دو طرف تنم و روم خیمه زد! شونه هامو محکم گرفت تا راه فرار نداشته باشم و با نیشخندی روی لبش گفت:
– دیگه کارت تمومه!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن