متعجب نگاهش کردم! یعنی چی خیلی چیزا رو تغییر میده؟
مگه برنامه ریزی ای از قبل انجام شده که حالا جواب رد من باید بهم بریززه برنامه هاشون رو؟
سوالی نگاهش کردم که گفت:
– عمو فکراتو کردی؟ مطمئنی نمیخوایش؟ ما میتونیم با خودمون بببریمت آمریکا! میتونی ازادانه اون جا زیستنتو بکنی! امنیت شغلی داشته باشی و روزگار به روزگار موفق تر بشی.
مطمئنی اینو نمیخوای؟
مجدداً بحثو بهشدت نا محسوس کشیدم وسط:
– خب برای همین دنبال یه پسر دیگه از شما می گشتم! من عاشق شمام عمو، اما از رودین بدم میاد!
عمو سری تکون داد، آه کشید و اضافه کرد:
– خوب شد که هر چند کم ولی احتمالش رو داده بودم و پلن بی رو چیده بودم.
این جور وقتا متعجب می شدم!
پلن بی؟
یه ازدواج احمقانه که دیگه پلان بندی نداره! سری تکون داد و گفت:
– من هیچ پسر دیگه ای ندارم که بخوای این طوری مثل رودین عاشقش کنی دلیار خانم! همین یکیه!
سرم پر از سوالای بی جواب بود!
اگر عمو دیگه بچه نداشت، پس اون پسر توی عکس کی بود؟
چرا داشتن مخفیش می کردن؟
عمو چرا این قدر ترسناک شد وقتی لفظ اون بچه رو آوردم؟
چرا مامان و بابا چیزی راجبش نمیدونن؟ و هزاران هزار سوال دیگه! هزران هزار چرای دیگه!
عمو کشیده بیان کرد:
– فرزاد فکر کنم همه چیز کنسله!
بابا متعجب برگشت به سمتش و بیان کرد:
-چی؟
عمو مقتدر اضافه کرد:
-قلبیار رودین رو نمیخواد!
مامان عصبی و خشک اضافه کرد:
-غلط کرده!
پوزخند زدم! اشک نیشتر زد به نگاهم اما بیشتر پزخند زدم.
عمو گفت:
– نه یلدا. غلط نکرده. کار درستو انجام داده!
همون لحظه رودین نالید:
-بابا من دوستش دارم! توروخدا!
عمو اضافه کرد:
-توروخدا چی؟ وقتی قلبیار….
بابا مقتدرانه بیان کرد:
– دلیار سر عقل میاد. جوابشو مثبت بدون! از همین الان بیوفت دنبال کارای انتقالش
ریز خندیدم!
حیات جالبی بود! ادمایی که یه درصد تو زندگیم حضور نداشتن حالا میخواستن اینده امو بشاشن توش! بهشدت جالب بود!
مولین دوباره اما این بار رو به رودین گفت:
-دلیار بچه و احمقه و هنوز نمیتونه خوب و بد رو از هم تشخیص بده. من از طرف دلیار ازت معذرت میخوام!
داشتم داغ می کردم!
عمو این جا بود وگرنه مرده و زنده براشون نمیذاشتم!
بعد از جر و بحثی که داشتیم حداقل الان باید لال میشدن و هیچی نمی گفتن.
بابا اضافه کرد:
– حالا کی قراره ببرینش؟
دیگه آمپر چسبوندم! از جام پاشدم. عمو احساس خطر کرد که ایستاد کنارک و آروم اسممو صدا زد. بی توجه بهش اضافه کردم:
-مامان تو مگه منو جای زاییدن ریدی؟ هان؟ بهت نگم مامان؟ یلدا بانو جواب منو بده!
مامان جیغ کشید:
-عین آدم حرف بزن!
ریز خندیدم اما نمیدونم چرا اشکام چکیدن روی گونم.
داد زدم:
-میخواین منو بفرستین برم و خودتون بدون سرخر برید دنبال کثافت کاری؟ ها؟ اسم شما رو میشه گذاشت پدر و مادز؟ شما حتی نمی دونستین من نوازنده ام! حتس نمیدونستین آهنگ سازم! خاک بر سرتون شما فقط میدونین که دختر دارین! همین! حتی نمیدونید من تو کدوم نقطه ایران دارم پاره میشم و سختی می کشم…
اشکمو با آستین پاک کردم، بابا رو خطاب قرار دادم:
-حالم ازتون بهم میخوره! من کالا نیستم که بخواین تجارتش کنین! اگه خیلی رودینو دوست دارین خودتون باهاش ازدواج کنید! همون طوری که کل حیاتمو تو گه کف دست و پا زدم و نبودین، بقیه اشم حق ندارین باشین.
مسیر گراهی شدم سمت در خروجی. صدای جر و بحث عاقلب رو هم میشنیدم. میدونستم هرکی تو این جهان بهم پشت کنه عاقلب هست!
همون اول که گفته بود خاستگاریه نیا! باید گوش می کردم و نمی اومدم!
سوار ماشین شدم، گور بابای وسایلم، روندم سمت جاده… اشکام یه لحظه هم متوقف نمیشدن.
به خاموشی و خلوتی جنگل نیاز داشتم.
****
بلاخره برگشته بودم تو جنگل دلبسته شدنی خودم.
همون طوری که ماشینو می روندم سمت خونه به این فکر کردم که فقط دو روزگار از خونه دور شده بودم ولی انگار دو سال گذشته بود.
خونه امو از دور متوجه شدم!
با تبسم گاز دادم تا بهسرعت تر برسم بهش.
وقتی رسیدم ریموت رو زدم تا باز بشه و رفتم تو ولی ماشین که خاموش شد متوجه یه چیز عجیب شدم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن