.
_ بولای علی حالم دیگه داره از خودم بهم میخوره
من چه آدمی هستم که نمیتونم عشقمو پس بگیرم ها؟
دو روزگار دیگه..فقط دو روزگار دیگه صبر میکنم اگر خبری ازش شد که هیچی..اگه نشد خودم میرم سراغش
چطوره؟ ها؟
میگما مولینی؟!
تو داری قلبوینو میبینی نه؟
میبینی داره چیکار میکنه مگه نه؟
میشه بیای بخوابم؟
میشه باهام حرف بزنی؟
میشه بازم دست بکشی رو سرم؟
یکی از شاخه های گلو برداشتم پر پرش کردم و ریختم رو قبرش
با یه خداحافظی کوتاه اونجا رو ترک کردم
سوار ماشینم شدم و برگشتم خونه
اول از همه حرکت کردم و وضو گرفتم بعدم برگشتم اتاقم و سجادمو پهن کردم
نماز ظهر و عصرمو خوندم بعدم مفاتیح رو برداشتم برای خوندن قرآن..همیشه مولین از صدای خوندن من لذت میبرد و پشت در اتاقم صوتمو گوش میداد
منم آوامو بالاتر بردم تا بعد از چندین وقت بازم کمی حالش خوب بشه
زیارتم که تموم شد از خدا تمایل داشتم که قلبوینو بهم برگردونه بعدم سجادمو جمع کردم و قرار گرفتم رو تختم و گوشیمو به کف دست گحرکت کردم
تمام عکسای دلوینو یکی یکی خیره شدم
یاد روزگار ااما که دیدمش افتادم..
روزگاری که با چادر و لباس مشکی جای گرفته بود پای روزگاره ی امام حسین نگاهش تمام مدت روی قرآن بود و بس
همون شامگاهی که درک کردم دوسش دارم و نمیتونم ازش دور باشم
لبخندی روی لبام نشست که حاضر نبودم با هیچ چیزی عوضش کنم
حتی فکر به دلوین هم میتونست قلبمو آروم کنه
گوشیو رو دلم گذاشتم و دراز کشیدم تا شاید بعد از چندین ماه خواب آسوده ای داشته باشم
***
داشتم خواب بدی میمتوجه شدم
خوابی که کل سر و صورتم خونی بود و یکی با داد اسممو صدا میزد
صوتی یه زن بود
هیچ کاری نمیتونستم انجام بدم
به زور کف دستامو گرفته بودن و از روی گلا میکشیدنم
با ترس به اینکه نکنه اون صوت دلوین باشه از خواب پریدم
خداروشکر اتفاقی نیفتاده بود
کف دستمو رو قلبم گذاشتم
آخ..خدایا شکرت..!
مولین داشت صوتم میزد
+ پاشو آریا..پاشو بیا شام بخور
برات قرمه سبزی پختم
با وجود اونهمه بی میلی که داشتم با صوتی قد بلند نگاهی بیان کردم و پتو رو از روم کنار زدم
ساعت ۹ شبو نشون میداد
اوه.. چقدر خوابیده بودم
بدنمو کشیدم و سمت در حرکت کردم درو باز کردم و از اتاق زدم بیرون و راهی شدم آشپز خونه روی یکی از صندلیای میز غذا خوری جا گراهی شدم کف دستامو رو میز گذاشتم و سرمو تو دستام گحرکت کردم
مولین در حین غذا کشیدن حرف هم میزد
+ فکر میکردم نمیای مادر
دیگه از غذا خوردنت نا امید شده بودم
وقتی که چرخید سمتم و منو تو اون وضعیت مشاهده کرد آشفته گفت:
چطوری مادر؟ میخوای بریم بیمارستان ها؟ رنگ به رو نداری..
سرمو قد بلند کردم و تو نگاهای زمردیش زل زدم
_ نه مولین جان..خوبم.. اثرات خوابه
+ مطمئنی مادر؟
_ اره مولین مطمئنم..بابا کجاس؟
+ مأموریته امشامگاه نمیاد
تو شامتو بخور
غذا ها رو کشید و گذاشت روی میز بعدم خودش نشست
با بی میلی یه کفگیر برنج برای خودم ریختم و شروع به خوردن کردم
+ آریا؟
_ جانم مولین جان؟
+ تو همیشه خورشت سبزی های منو با ولع میخوردی این دفعه بد مزه شدن؟
_ نه مامان..بسیار هم خوبن..یکمی سر دردم فقط نمیتونم بخورم
+ خب از اول میگفتی بهت قرص میدادم
_ نه مولین جان قرص میخوام چیکار
الان غذامو میخورم خوب میشم
_ باشه مادر..هرطور راحتی
غذامو به اجبار مولین خوردم و از سر میز پاشدم و رفتم وضو گراهی شدم بعدم راهی شدم تو اتاقم سجادمو پهن کردم و شروع به نماز خوندن کردم
تنها چیزی که میتونست حال قلبمو خوب کنه نماز بود..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن