رمان همسفر من پارت ۴

– ـ بیا بریم یه چیزی بخور راه بیفتیم بریم .

قبل از اینکه حرفی بزنم بیان کرد : فقط نگو که گرسنه نیستی که می دونم دروغ می گی …

– گرسنه هستم اما حالم بده ..نمی تونم چیزی بخورم … البته اگه نمی گید به درک …

صوتی خنده اش بلند شد: بامزه … گاهی فکر می کنم یه زبون درازی داری که از من قایمش می کنی ….

فقط تبسمی زدم .

قد بلند شو بیا .

رفت . به سوی پنجره راهی شدم . هوا ابری بود و قلبگیر … چه آسمان جذابیی …

– شهلا اومدی ؟

نام را چه صمیمانه بر زبان آورد . تبسمی ناخواسته برلبانم قرار گرفت . برخاستم و به آشپز خانه حرکت کردم . تنها بود. اظهار کردم : پس … اون خانوم….

– نیستش … راحت باش .

تعجب کردم : کجاست ؟

– همون دیشامگاه راهی شد …

دیدههایم از فرط تعجب بازتر شد : واقعا ؟ اخه چرا ؟ کجا رفت ؟

خندید : دختر جون دیدهاتو اینجوری نکن می ترسم … فهمید راحت نیستی … راهی شد خونه ی دوستش … همین بغله … راهی شد که ما راحت باشیم .

لحنش و تبسمش معنی دار بود .اخمم از همین رو بود .

دوباره خندید : ولی مگه تو میذاری من راحت باشم …

میل داشتم لب باز کنم که بار دیگر ریز خندید : شوخی کردم بابا … چرا چوب بر میداری ؟ تو که دیگه منو شناختی … الانم با همون دوستش که اضافه کردم رفته پیاده روی … بهش اضافه کردم می خوایم بریم …

– یعنی دیشامگاه همین جا بود ؟

– خوب معلومه .. اندیشیدی منو ول می کنه میره ؟

لحنش پر از شیطنت بود .. شوخی می کرد ولی من به آن نلبخند زدم .

مقابلش جای گرفتم. به خوردن یک فنجان چای اکتفا کردم .و اصرار او را رد کردم . پس از اینکه او صبحانه اش را خورد میز را تمیز کردم .

هنوز مارال نیامده بود که ما آن خانه را ترک کردیم … شاد بودم که سر بردنم در خانه ی یک غریبه باز هم به خیر گذشته بود .

***

– من می خوام برگردم شیراز .

نگاهم کرد : کی اونوقت ؟

ـ اگه بشه همین امروزگار .

– تنها ؟

نگاهم به درختان عریان خیابان بود … پرنده ها با سر خوشی روی شاخه ها به دنبال هم جست و خیز می کردند . سرد بود ولی برای اینکه باز هم کاپشنش را به من ندهد سعی می کردم نشان ندهم که چقدر سردم شده است .

– خب آره … مجبورم با اتوبوس برم دیگه …. شاید …..

به میان حرفم رسید : میریم مشهد زیرا بار داخل کامیون واسه مشهده … از اونجام بار می گیرم برا شیراز …..

نگاهش کردم . همسفر شدن با او را دلبسته شدم … شاید آخرین باری بود که او را می دیدم….. بگذار برای یک بار هم که شده کاری را برای قلب خودم انجام دهم …. من همه ی حد و مرزها را رعایت می کردم …او هم این را می خبر داشت …و رعایت می کرد ….. پس بودنم با او برایم دردسر ساز نبود …

تبسمی که بر لب نشاندم خنده بر لبهایش نشاند : حله ؟

با خنده سر تکان دادم : به قول یه آقایی آویزونتم دیگه …. .

– نه اینکه حالا اون آقاهه بدش میاد که آویزونشی …

نگذاشت پاسخش را بدهم مسیرش رابه تاکسی ای که مقابلمان توقف کرد اظهار کرد و به من اشاره کرد سوار شوم .

درون تاکسی در کنارم نشست … نزدیک تر از هر مدت دیگر …. گرمای وجودش را حس می کردم ….

گرمای مطبوعی که هم قلبنشین بود هم نا خوشایند …. نگاهم را از پنجره به بیرون دوخته بودم تا بهتر بتوانم بر احساساتم کنترل داشته باشم .

با سوار شدن مرد دیگری در آنطرف وفا او به من نزدیکتر شد و من معذب تر . خودم را عقب تر کشیدم . متوجه شد و به خودش تکانی داد و کمی از من فاصله گراهی شد و به همان حالت ماند … و من از این حرکتش خیلی خوشم وارد شد . از اینکه حرمت این عقایدم را نگه می داشت شاد بودم .

وقتی به انبار رسیدیم از من خواست بیرون بمانم تا کامیون را بیاورد.

بار دیگر سوار کامیونش شدم . بسم الله گفت و کامیون را به حرکت در آورد .

برایم هیجان انگیز بود که اینقدر نسبت به ماشین های سواری بالاتر باشم به طوری که مدام تصور می کردم که ممکنست کامیون به روی آنها برود … قلبهره به جانم افتاد : خواهش می کنم آرومتر …

نگاهم کرد و با شیطنت اظهار کرد : ج- – – – – ان ؟ تو که نمی وحشت کردی ….

– آره ولی الان استرس دارم . همش می ترسم یه اتفاقی بیفت …

– حالا نگران منی یا خودت ؟

نگاهم را به بیرون انداختم : خب معلومه … دلواپس خودمم .

لبخند زد : چه بی معحرکت کرد .

صوتی زنگ گوشی اش که قد بلند شد آنرا از جیبش بیرون آورد و نگاهی به آن انداخت . پاسخ داد

– سلام مامان .

– ـ …….

– ببخشید دیگه … نه نشد بیام…. رفتم خونه ی مسعود .. بچه ها اونجا بودن موندم دیگه .

– …..

– نه بابا … مگه من می دونستم مینا میاد اونجا ؟

– ….

– دروغ می گه …. آره دروغ می گه … خوبه که خواهر زاده توبهتر از من می شناسی .

– ـ …..

– حالا چرا ناارحت می شی فدات شم … باشه … این دفعه اومدم جبران می کنم…. خیلی خب .. ناراحت نباش … بیان کردم که … باشه…. فدای تو … آره تازه حرکت کردم … ممنون … باشه عزیزم … خداحافظ .

اخم هایش در هم رفته بود .

من هم خاموشیم را حفظ کردم تا او آرام شود .

کنار جاده مقابل مغازههای بین راهی از حرکت ایستاد : می خوام فلاسک چایو پر کنم . بمون الان میام .

دقایقی بعد برگشت . با فلاسک چای پر شده و نایلون بزرگی تنقلات و میوه.

– صبحونه که نخوردی … یه چیزی بخور ضعف نکنی … حوصله ی مریض داری ندارما …

تبسمش راپاسخ دادم . گرسنه بودم . کیکی راباز کردم و به او تعارف کردم . گرفت : واسه خودتم باز کن …من نمی دونم تو به چی زنده هستی …

کیک دیگری را باز کردم : چای می خورید ؟

– اول کیکتو بخور .

برایش چای ریختم که در اثر حرکت شمشاهده کرد کامیون روی سطح ناصاف جاده چای روی کف دستم ریخته شد … لیوان رارها کردم …..چای تازه دم آنقدر داغ بود که جیغم بی اراده بلند شد … تا مغز استخوانم می سوخت … اشک در نگاهانم جمع شده بود . سوزشش غیر قابل تحمل بود .

با نگرانی کامیون را کنار جاده نگه داشت به طرفم برگشت و کف دستم را در دست گحرکت کرد: چیکار کردی با خودت …. آخ ببین چه جوری قرمز شده ….خیلی می سوزه ؟

سرم را تکان دادم و اشکهایم روان شد …

بذار ببینم پماد سوختگی … چیزی تو دارو ها پیدا می شه یا نه ….

و به سرعت به سراغ جعبه ی دارو ها رفت که گفتم : اگه می شه یه کم آب و نمک به‌شدت غلیظ درست کنین… نمی خوام تاول بزنه …

کف دست از گشتن برداشت و به سرعت رفت پایین و اندکی بعد با نمک برگشت . مقداری نمک در لیوان ریخت و کمی آیب به آن اضافه کرد و نمک راکه به شکل خمیر در وارد شده بود روی کف دستم کشید …. سوزشش بیشتر شد ولی خیالم راحت بود که دیگر تاول نمی زند و نیازی به پانسمان نیست …

اشک هایم بی صوت روان بود . کف دستمالی را برداشت و نگاهی به نگاههایم انداخت … ساکت اشکهای روی گونه ام را پاک کرد . اخم هایش در هم بود . سرم را پایین انداختم : ببخشید … بازم دردسر … ببخشید ..

– اه بس کن دختر .. این چه حرفیه … تقصیر من شد…

و بار دیگر کف دستم را گحرکت کرد و به آن نگریست : خدا کنه تاول نزنه… ممکنه عفونت کنه ….

– نه.. دیگه تاول نمی زنه … قبلا امتحان کردم….تو رستوران بار ها دستم سوخته …

نگاه نگرانش را از من گراهی شد وکف دستم را رها کرد .

سرم را به عقب تکیه دادم و چشم هایم را بستم .

لحظاتی بعد بوی سیگارش به مشامم رسید … پس واقعا عصبی شده بود …

دلواپسی اش برایم شیرین بود … حمایت هایش را دلبسته شدم …. و کم کم به خودش وابسته می شدم … می دانستم به ضررم هست … اما من این خاطره ی خوب هرچند کوتاه را دلبسته شدم و نمی تمایل داشتم فراموشش کنم .

دیده گشودم و سرم را به طرفش گرداندم . او را محو تماشای خودم دیدم . راست قرار گرفتم، نگاهم را که دید بیان کرد : سوزشش بهتر شد ؟

– آره … یه خورده بهتره …

ولی نبود . دلم می میل داشت فریاد بزنم .

مجدداً کامیون رابه جاده انداخت هنوز هم اخم هایش در هم بود.

با این که حالم خوب نبود سعی کردم جو به وجود وارد شده را عوض کنم.

– چند کیلومتر جاده داریم تا مشهد ؟

نگاهی کوتاه بهم انداخت : حدود نهصدو بیست کیلوتر … تازه اول جادهیم .

– یعنی می شه چند ساعت ؟

– اگه خدا بخواد چهرده پونزده ساعت دیگه مشهدیم .

تبسمی بر لبم قرار گرفت : من تا به حال مشهد نراهی شدم …. خیلی قلبم می خواد برم زیارت .

بار دیگر نگاهم کرد و تبسمی زد : حتما می ریم …خیالت راحت .

کمی که گذشت پخش را روشن کرد …. من زیاد اهل موسیقی گوش دادن نبودم … چراکهنه کف دستگاهش ا داشتم نه وقتش … فقط گاهی که امید و رضا با گوشیشون آهنگ گوش می دادند و من هم بودم … با آنها گوش می دادم و بعضی از خواننده ها را می شنیدم …. ولی این ترانه ای که وفا گذاشت را تا به حال نشنیده بودم … از گوش دادن به آن حس خوبی به من کف دست داد :

جوابم نکن مردم از نا امیدی

شاید عاشقم شی خدا رو چه مشاهده کردی

خیال کن جواب منو دادی ولی

عزیزم …

جواب خدا رو چی می دی

همین جوری اشکام سرازیر می شن …

از خودم اختیاری ندارم

من از عاشقی چیزی نمی خوام به جز تو

ولی از تو هیچ انتظاری ندارم

صبوریم کمه بی قراریم زیاده

چقد بی قرارم من صاف و ساده

عزیزم چقد سخته قلب کندن از تو

عزیزم چقد تلخه کام من از تو

نذار زیستنم راحت از هم بپاشه

…..

بار دیگر صوتی زنگ موبایلش قد بلند شد پخش را خاموش کرد . جواب داد . با یک لحن تند : چیه ؟ چیکار داری ؟

– ….

– دلبسته شدم … آره اینطوریه … اگه خواستی .. ببین مینا من اعصاب ندارما ….

– برو به درک ….

وگوشی را پرت کرد روی داشامگاهورت . باز هم مینا … و باز هم او به هم ریخت .

وقتی عصبی می شد از او می هراسیدم . دیگر نه حرف می زد نه حوصله ی حرف متوجه شدن را داشت .

نیم ساعتی گذشته بود که بیان کرد : اگه خودتو نمی سوزونی یه چای بهم بده .

بی آنکه حرفی بزنم لیوان را شستم و آبش را از پنجره بیرون ریختم … بیرون بی نهایت سرد بود .

برایش چای ریختم و به کف دستش دادم .

– بیسکوییت باز کنم ؟

سرتکان داد که یعنی نه .

– نمی دونم چرا این مادر و خواهرزادش ول کن ما نیستن …

نگاهم کرد : مینا رو می گم … ازش خوشم نمیاد … اما می خوان بندازنش به من ….

ترجیح دادم به خاموشیم ادامه دهم .

– از بچگی ناف اونو واسه من بیچاره بریدن … از همون بچگی دیوونم کردند از بس بهم یاد آوری کردند که زن اول و آخرم میناست … باید هواشو داشته باشم… کسی رو به جز اوون دوست نداشته باشم … بیچاره شدم تا الان که یه جورایی از زیر بار ازدواج با اون شونه خالی کردم …. قلبم واسه مامان می سوزه … نمی دونم جز خوشگلی تو وجودمینا چی دیده که اینجوری عاشقش شده …

چاییش را خورد : اینم بدبختی ماست دیگه….

نگاهم کرد : تو چی ؟ تا به حال کسی رو عاشق شدی ؟

گونه هایم داغ شد : نه .

– کسی تو رو دلبسته شده ؟

خنده ی کم جانی بر لبم نشست : چی بگم … با اون سرو وضعی که تا یک ماه پیش داشتم به‌شدت ها فکر می کردند پسرم …

– اما من از اون ظاهرت بیشتر خوشم اومد .

– نمی دونید وقتی فهمیدم شما دونستید دخترم چه حالی شدم … داشتم از ترس سکته می کرذم .

خندید : اولش وقتی تو کابین دیدمت از اینکه پسر باشی و اینقد خوشگل تعجب کردم … ولی اون وقتی که از نزدیک صورتتو دیدم باورم شد که یه دختری …

از تعریفش بار دیگر گونه هایم گرم شد … و تمام تنم .

– اینو کاملا بی منظور می گم … ناراحت نشو ….

– دیدههات بسیار نازن… یه جور معصومیت توشون موج می زنه که گیرایی خاصی بهشون داده…

اسمت واسه دیدهات خیلی با معناست … حتما قلبیل انتخاب اسمتم همین بوده .

با اینکه درست می اظهار کرد من حرفی نزدم. دست خودم نبود که آن همه خجالت می کشیدم .

حالم را که متوجه شد به خنده افتاد : بسیار خب دختر خوب … ببخشید .. الان از خجالت می میری …

مجدداً همان آهنگ ر ا گذاشت…

جوابم نکن مردم از بی قراری

شاید عاشقم شی خدارو چه متوجه شدی ….

نگاهم را از بند چشمانش گرفتم و به بیرون نگریستم … دیگر تاب آن نگاه ها برایم آسان نبود …

از گرمسار و سپس سمنان گذشتیم . و او کنار جاده نگه داشت : باید زنجیر چرخ ببندم … به یخ بندون می رسیم .

حرکت کرد پایین و به من گفت همین جا بمون.. لباسات مناسب نیست .

نمی بیان کرد هم نمی راهی شدم چون همین که در را برای پیاده شدنش باز کرد از سرمایی که به درون هجوم آورد بر خوقلبرزیدم .

وقتی آمد نوک بینی و انگشتانش خیلی سرخ شده بود …. دقایقی کف دستش را مقابل دریچه بخاری گحرکت کرد تا گرم شود : نمیدونی چقدر سرده …. کف دستم بی حس شد .

برایش چای ریختم و به کف دستش دادم . هر دو کف دستش را دور لیوان حلقه کرد. نگاهم کرد ولب گشود تا حرفی بزند ولی نمی دانم از چه رو بود که لب فرو بست و به بخاری که از روی لیوان چای بر می خواست نگریست .

پس از نوشیدن چای و کشیدن سیگار بار دیگر به راه افتادیم .

حق با او بود … تقریبا پانزده کیلومتری بود که از سمنان گذشته بودیم که یخ بندان شروع شد گردنه ای بین سمنان و دامغان … سرعتش را کم کرد و همه ی حواسش راداد به رانندگی اش .

به نظرم می رسید که روی سر سره ی بزرگ و طویلی از یخ حرکت می کنیم … خیلی ترسناک بود.. کامیون به آن بزرگی .. اگر روی یخها سر می خورد و کنترلش را از دست می داد ….

به وفا خیره شدم . چهره اش آرام ساکت بود . برایش تازگی نداشت … قلبم به حالش سوخت .. چه کار خطرناکی داشت .. انگار جانش را کف کف دستش گراهی شده بود و برای راحتی خانواده اش از جانش مایه می گذاشت .

بی اراده لب هایم برای خواندن آیت الکرسی به حرکت در رسید … پنج بار خواندم و به سویش فوت کردم تا خدا نگهدارش باشد …

متوجه شد . بر من نگریست و با خنده بیان کرد : چیه ؟ داری ورد می خونی ؟ جادو جنبلم می کنی ؟

خنده ام گرفت : نه بابا ورد و جادو جنبل چیه … آیت الکرسی خوندم واست تا سلامت باشی .. شغلت به‌شدت خطرناکه …

نگاهش رنگ خاصی گراهی شد . به یک باره پر از مهربانی شد . مهربانی که من تشنه ی آن بودم . تبسمش را از روی شرم نگاهی که کرده بود نتوانستم پاسخ دهم . رو برگحرکت کردم و به منظره ی سپید بیرون نگاه دوختم .

گردنه و یخ بندان که به اظهار کرده ی وفا تقریبا ده کیلومتری بود تمام شد و من نفس راحتی کشیدم .

به دامغان رسیدیم . کامیون را نگه داشت : اونجا سرویس بهداشتیه ….

پیاده شد و خودش زودتر حرکت کرد . همین که می خبر داشت از او خجالت می کشم و رعایت حالم را می کرد به‌شدت برایم شیرین و قلبچسب بود.

پیاده شدم و به سمت سرویس بانوان راهی شدم …. وضو هم گرفتم تا در اامان فرصتی که دست داد نماز هم بخوانم .

وقتی برگشتم او مشغول بررسی باد لاستیک ها بود … با متوجه شدنم اضافه کرد : اگه گرسنه ای می تونیم الان ناهار بخوریم .. تا اون موقع اذان هم اظهار کردن می تونی نمازم بخونی .

گرسنه بودم . چراکه از ناهار روزگار گذشته فقط یک فنجان چای و یک کیک خورده بودم . ولی خجالت می کشیدم با صراحت بگویم گرسنه ام .

– هر جور صلاح می دونید .

– پس می مونیم .

نگاهی به کف دستم انداخت : چطوره ؟

به دستم نگریستم … دیگر نمی سوخت .. قرمزیش هم بر طرف شده بود.

– خیلی بهتره … خوب شد نمک گذاشتیم وگرنه تا الان تاول زده بود .

ـ آره .. خدارو شکر مثل اینکه به‌شدت وضعش بد نیست … خب بیا بریم اون غذا خوریه ببینیم چی داره .

در کنارش به جاده افتادم .در راباز کرد و اشاره کرد وارد شوم . با آن لباسها یی که به تن داشتم دیگر از اینکه در کنارش مسیر بروم خجالت نمی کشیدم … لباسهایم مناسب بود .

رو به رویش نشستم سؤال کرد چی می خوری ؟

– من عاشق ساندویجم …

– حقوق یک ماه کار کردنت پیش منه ها …

خندید . من هم لبخند زدم … تازگی وقتی با او بودم لب هایم بیشتر رنگ خنده به خود می متوجه شد .

– حالا حالا ها مونده تا من بتونم دین شما رو ادا کنم … اون پول که چیزی نیست .

دستش را بالا آورد و با لحن شوخی گفت : به‌شدت خب بابا بنده غلط کردم اسم طلب و حساب آوردم .. نمی خواد دوباره شروع کنی …

– حقیقته … من به‌شدت مدیون شمام …همینکه تا الان جون سالم به در بردم از لطف اول خدا و بعدم شماست … می تونستی بد باشی مثل به‌شدت های دیگه… ولی نشدی و من واقعا ممنونم .

تبسم دوستانه ای زد : من اونقدرام که تو فکر می کنی پاک و خوب نیستم… شاید بشه اضافه کرد اصلا پاک نیستم ….

– ولی تا حالا در مقابل من …

حرفم را قطع کرد : اینو خودمم توش موندم … واسم عجیبه …. تو با همه ی اونایی که دورو برم دیدم فرق می کنی …. با خونواده ام … دختر خاله ها و دختر دایی هام … دوست دخترام … با همه شون فرق می کنی … یه چیز کم یابی …یه چیز ….

کمی مکث کرد : یه چیز ناب و قلبنشین .

نگاهم رابه سختی از چشمان دلرباش گرفتم و به میز دوختم … .

شایدبرای عوض کردن جو بود که گفت من برم سفارش بدم …

حالم بهتر شد وقتی رفت . تا رسیدنش بر خودم مسلط شدم . ساندویج و پیتزا سفارش داده بود .

– ببخشید دیگه چیز بهتری نداشت ….

– خیلیم خوبه … مرسی .

کمی نگاهم کردو سؤال کرد : حالا راستی راستی می خوای برگردی خونه تون ؟

مردد بودم … ولی باید بر می گشتم : آره … چاره ای ندارم .

– فکر می کنی قبولت می کنه ؟

آه سنگینی کشیدم : نمی دونم … به احتمال زیاد نه به راحتی … بی بی باید برام کاری کنه …

به یاد آن پیرزن مهربان و دوست داشتنی ، با آن نگاه افسرده و ساکت لبخند تلخی بر لبانم جای گرفت : دلم واسش تنگ شده …

اشک در چشمانم حلقه زد . نگاهم را به زیر آوردم ، مشتاق دیداری ام فقط مال خودم بود …

غذا را که آوردند جو به وجود رسیده بین ما عوض شد . پس از آن همه گرسنگی آن غذا خیلی مزه می داد . وقتی از غذا خوری بیرون وارد شدیم با را ن نم نم می بارید . تا دم مسجد با من رسید و با نگاه خاصی بیان کرد واسه منم دعا کن … وضعم خیلی خرابه .

نگاه دلگیرش دلم را لرزاند … سریع رو گرداندمو به درون حرکت کردم . او خوب بود .. از نظر من خوب بود .

*** ***

با توقف کامیون نگاه گشودم.وفا کاپشنش را بر دوش انداخت و پیاده شد…. در جایم جای گرفتم بیرون را نگاه کردم ولی خبری نبود….جز تاریکی و نور ماشین هائی که می گذشسریع چیزی نمتوجه شدم…. باورم نمی شد که این همه خوابیده باشم.

از کابین بیرون رسیدم و روی صنقلبی نشستم.در آیینه نگاه کردم ولی او را نمشاهده کردم.دقایقی به انتظار ماندم و زیرا نیامد پیاده شدم که آمد…

بیان کردم چی شده؟

– هیچی یه نگاه انداختم ، اندیشیدم پنچر شده…

– خب…

– چیزی نیست…پنچر نشده…برو بالا که بسیار سرده..سرما می خوری…

سوار شدیم. پرسیدم:کجائیم؟

– اولِ مشهد .

– واقعا؟!! یعنی من این همه خوابیدم؟

نگاهم کرد: آره تو که ما رو تحویل نمی گیری یه سره خوابی.

تبسمی زدم:خوب بیدارم می کردی….

– دیشامگاه که نخوابیدی دلم واست سوخت گفتم بزارم بخوابی…حتی آهنگم نذاشتم.

با شرمندگی نگاهش کردم.که خندید و اضافه کرد:نبیان کردم که شرمنده شی…. گفتم تا بدونی ما واسه همسفر گلی مثل شما ارزش قائلیم….

در پاسخ محبتش به تبسمی اکتفا کردم.

– خب باید الان بریم سر آدرس…

آدرس را بار دیگر از بار نامه خواند. و با خودش بیان کرد: باید بریم میدان خشکبار …بلوار مصلی….

نگاهی بهم انداخت: یه قسمتی از این آدرس می خوره به خیابون حرم.

ناباور اظهار کردم:جدی؟ یعنی همین امشب می تونم…

به اشتیاقم تبسم زد.

بیان کردم :یعنی می شه با کامیون نزدیک حرم بریم؟

خندید:نه بابا…این آدرس که می ریم چهار راه دوم که رسیدیم،سمت چپ نگاه کنی گنبد طلا رو می بینی…می ریم کامیون رو می ذاریم تو میدون یا پارکینگ ، بعدم از اونجا می ریم هتل….شب اونجا می مونیم… فردا صبح می ریم زیارت.

بی اراده بیان کردم: فردا؟!

تعجب کرد:پس کی؟ الان ساعت یازکف دست… تا بریم کامیونو بذاریم و یه جا رو پیدا کنیم میشه یک و دو نیمه شامگاه منم که از خستگی و بی خوابی به زور دیدهامو باز نگه داشتم….

حق با او بود.من فقط به فکر خودم بودم….او از تهران تا مشهد یک سره رانندگی کرده بود.و خستگی از چهره اش می بارید.

دوباره حرکت کردیم،نزدیک آدرس که رسیدیم سر یه چهار جاده که نمی دونم چه نام داشت اضافه کرد:شهلا اونجا رو ببین… و خودش تعظیم کوتاهی کرد .

به سمت چپ و جائی که اشاره کرده بود نگریستم….ناگه دیدهم به گنببد و بارگاه حضرت روشن شد…گنبد طلائیِ چراغانی شده…

ناگهان محبت خاصی سرازیر دلم شد… اشک از دیدهانِ مشتاقم بی اراده جوشید..به یکی از بزرگترین آرزوهایم رسیده بودم.آرزوئی که با آن وضع زیستنم رسیدن به آن را محال می دانستم.

وقتی از آنجا گذشتیم صورتم را در میان دستهایم گرفتم و صوتی گریه ام را در گلو شکستم. حس غریبی داشتم ..قلب شکسته ام بار دیگر شکست …. باورم نمی شد که می توانستم به زیارت بروم…. بارها توصیف حرم و بارگاه آقا امامرضا (علیه السلام ) را از زبان بی بی که چند بار به زیارت راهی شده بود شنیده بودم و هر بار در دلم غوغایی بر پا می شد … آرزوی بوسیدن آن ضریح مقدس …. دردودل با آقا … نماز خواندن در حرم…. خدایا شکرت ….

– آروم باش … شهلا …. بسیار خب بابا قول می دم با وجود اینکه بسیار خستم همین امشب بریم زیارت ….با توام دختر .

سرم را بالا گرفتم … اشکهایم را با کف دستمالی که به کف دستم داد پاک کردم و اضافه کردم : ببخشید .. دست خودم نبود … حس غریبی بهم کف دست داد …. هرچی هم از تو تشکر کنم باز هم کمه … منو به یکی از بزرگترین آرزوهام رسوندی .

نمی دانم از کی با او اینگونه صمیمانه سخن می اظهار کردم : تو خطابش می کردم … من راحت تر بودم و ظاهرا اونیز بیشتر می پسندید .

– از من چرا؟ دل و نیت پاکت تو رو به این چیزی که می خواستی رسوند .. من چیکاره ام .

آنقدر هم که او فکر می کرد خوب نبودم … یک دختر معماما که نمی خواهد گرد گناه بگردد … نمی خواهد عزت نفسش را برای رسیدن به مادیات زیر پا بگذارد …. تا بنده ی خوب شدنم راه زیادی مانده بود …

کامیون را همانطور که او اضافه کرد به میدان خشکبار بردیم .قرار شد که فردا وفا برای جابه جا کردن و خالی شدن آن به میدان بازگردد. او ساک لباسهایش رابرداشت و با هم از میدان خارج شدیم ….

با ایستادن او من هم پای سست کردم و به سویش برگشتم که بیان کرد : می گم … تو که شناسنامه نداری … چطوری بریم هتل ؟ نه تنهایی قبولت می کنند نه با من ….

با نگرانی گفتم : خب … حالا باید چیکار کنیم ؟

دوباره به جاده افتاد … فعلا بیا بریم…

– نمی شه تو کامیون بمونیم ؟

– نه بابا باید دوش بگیرم سر حال شم … بوی دود و گازوئیل هیکلمو گحرکت کرده …

ولی به نظر من لباس هایش معطر به رایحه ی خوشامگاهویی بود … نه بوی دود و گازوئیل .

– از این گذشته من یه جای راحت واسه خواب می خوام .

می خبر داشتم که به خاطر من می گوید وگرنه خودش که می توانست به راحتی در کابین بخوابد … به فکر من بود . و این ناراحتم می کرد .

– اگه به خاطر منه ….

نگاه کوتاهی به من انداخت : کی گفته به خاطر توئه ؟ اینقدر خودتو تحویل نگیر … جاده بیا .

کم کم شیفته ی مرامش می شدم … برای اینکه مرا شرمنده نکند اینگونه حرف می زد …

سوار تاکسی شدیم …وقتی راننده پرسید هتل تشریف می برید ؟

– تا چند لحظه پیش فکر می کردیم می خوایم بریم هتل ولی الان فهمیدیم شناسنامه ی خانومم جا مونده .

از این حرفش شرمی دخترانه وجودم را گرفت . چه خونسرد و بی تفاوت بود .

راننده نگاه کوتاهی به من انداخت …

– حالا می خواید چیکار کنید ؟ تو هتل که جا بهتون نمی دن…

وفا که کنارش قرار گرفته بود گفت : جایی رو سراغ داری داداش ؟

– سراغ که دارم … اما راستش …. یه خورده …

– مهم نیست… با هم کنار میایم …

راننده اظهار کرد : باشه داداش پس بذار هماهنگ کنم .

گوشی اش رابیرو.ن آوردو شماره ای گرفت و چند لحظه بعد شروع به صحبت کرد… اولین بار بود ک گویش مشهدی را می شنیدم … و برایم جالب بود .

– الو سیروس .. چطوری ؟ خواب که نبودی ؟ ببخشید ……. سوئیت خالی داری ؟ … آره … دونفرن … زن و شوهر … باشه … اونجایی ؟ به‌شدت خب .. الان میایم …

نگاهی به وفا انداخت و پرسید راستی داداش واسه چند روزگار می خوای ؟

وفا بیان کرد : فعلا یه دو سه روزگاری ..

راننده به رفیقش اظهار کرد : واسه دو سه روزگاری می خواد … باشه .. فعلا .

پس از هماهنگی با دوستش ما را به آنجا برد . یک آپارتمان چند طبقه بود . که ما را به سوئیت نه چندان بزرگی که طبقه ی هم کف بود برد . با دو اتاق تو در تو و یک آشپز منزل و حمام و کف دست شویی کوچک…. جمع و جور و تر و تمیز بود…وفا آن را پسنمتوجه شد و در حالی که با صاحب آنجا به محوطه ی بیرون ساختمان می رفت مشغول صحیت برر سر قیمت و … شد .

لب تخت جای گرفته بودم و به اطراف نگاه می کردم … دل تو قلبم نبود که هر چه زود تر به زیارت بروم . نمی خبر داشتم از آنجا چقدر تا حرم مطهر آقا فاصله داریم .

وفا به درون وارد شد. به راستی که از بودن با او نمی هراسیدم … خیالم راحت بود .

نگاهم کرد : خب … به نظرت چطوره ؟

لبخندی زدم … معلومه … عالیه … فقط از اینکه به خاطر من ….

به من نزدیک شد . نگاهش رنگ عوض کرد : اضافه کردم واسه خاطر تو نیست… خواهشا راحت باش …

سرم را پایین انداختم . معذب شده بودم . کف دستهایش را بالا آورد و چانه ام را گراهی شد و سرم را بالا نگه داشت … نگاهم در نگاهانش نشست …

نگاهش رو ی صورتم چرخید … لب گشود تا حرفی بزند ولی نمی دانم نتوانست یا نخواست … لب فرو بست ومن به خودم آمدم . عقب کشیدم …

دستی به موهای کوتاهش کشید …. کلافه بود .

برای فرار از آن جو سنگین به آشپز خونه رفتم …

صوتیش را شنیدم … می رم واسه شام یه چیزی بگیرم ….

صوتی بسته شدن در را که متوجه شدم نفس حبس شده ام را فوت کردم، به کاری که چند دقیقه پیش کرد اندیشیدم … قلبم می تمایل داشت همه ی محدودیت هایمان را رعایت کند … دستی به چانه ام کشیدم … تماس کف دستش …

آبی به صورتم زدم تا از التهاب درونم بکاهم .

موادی را که برای شام خریده بود ر ا در یخچال جا به جا کردم و او برای دوش گحرکت کردن راهی شدو من مشغول تهیه ی شام شدم .

قلبم برای حرکت کردن به زیارت پر می کشید …. عاشق شدم بروم و تا صبح بمانم و با آقا حرف بزنم و سبک بشوم .

داشتم خیار شور خرد می کردم که وارد شد . بوی خوش شامپو و صابون در فضای کوچک سوئیت پیچید . نگاهی به او انداختم حوله روی سر و شانه اش بود و داشت موهایش را خشک می کرد.

تبسمی زد : خسته نباشی .

– کاری نکردم و در همان حال قسمتی از سفره ی یکبار مصرفی را که خریده بود جدا کردم و روی اوپن انداختم و ماهی تابه و گوجه و خیارشور و نان و نوشابه را در آن گذاشتم …

وارد شد و نگاهی به سفره انداخت : دست شما درد نکنه خانوم …. زحمت کشیدین .

کف دستهایم رابار دیگر شستم : این چه حرفیه….. نوش جون .

با هم جای گرفتیم . بسم الله اظهار کرد و شروع کرد . از بعضی حرکاتش به‌شدت خوشم می آمد . مثل همین یاد کردن از خدا وقت غذا خوردن که فراموشش نمی شد .

من با اینکه گرسنه بودم نتوانستم بیش از چند لقمه بخورم . قلبم حال و هوای زیارت داشت …

– چیه ؟ چرا ساکتی ؟

به چشمهای کنجکاوش که به سیاهی می زد تبسم زدم : چیزی نیست …. هنوز باورم نمی شه می تونم برم زیارت و از نزدیک ضریح ولیم رضا رو ببوسم …

این را که گفتم اشک در نگاهانم حلقه بست. خجالت می کشیدم بگویم برای راهی شدن بی تابم. تبسم قلبنشینش را تکرار کرد : می ترسی امشامگاه نتونی بری زیارت آره ؟

نگاه شرمگینم را به ظرف غذا دوختم : خسته ای و می دونم باید تا صبح صبر کنم .. اما قلبم این حرفا سرش نمی شه ….

سرم را بالا گحرکت کردم و نگاهش را محو خودم متوجه شدم .به ملایمی بیان کرد : شاید بفهممت … قلب منم گاهی یه چیزایی رو ازم می خواد … هرچی می گم ممکنه محال باشه … این حرفا سرش نمی شه….

نگاهش را گراهی شد و بر خاست : کف دستت درد نکنه .. الان لباس می پوشم می ریم .

نگاهم به قامت کشیدهش ماند … منظورش چه بود ؟ شاید یکی به جز مینا را دوست دارد و از نظر خانواده اش برایش ممکن نیست … نا خود آگاه به حالش دل سوزاندم و آرزو کردم به آن کس که می خواهد برسد … او در نظر من یک جوانمرد بود و لایق بهترین ها .

ظرف ها را شستم و او صدایم کرد . به اتاق دیگر حرکت کردم . آماده بود . لب تخت جای گرفته بود و نایلون آبی رنگی در دست داشت . مقابلم از حرکت ایستاد و آن را به طرفم گرفت.

نگاهی به آن انداختم : این چیه ؟

– چیزی که اگه نداشته باشی نمی تونی بری زیارت …

گرفتم و با نگاهی در آن تبسمی بر لبم جای گرفت : وای خدای من چقدر قشنگه … این موقع شامگاه چطور تونستی …

– خدا خواست و چشمم افتاد بهش یادم اومد حتما برای زیارت باید داشته باشی … حالا بپوش ببینم اندازست ؟

چادر را باز کردم و بر سرم انداختم …. زمینه ی کرم داشت با گلهای خیلی کمرنگ سفیدو آبی … پارچه اش به‌شدت لطیف بود … این اولین چادری بود که برای خودم بود …. در منزل ی پدر که بودم با همان لباس های پسرانه که به تن داشتم به نماز می ایستادم و داد بی بی را در می آوردم .

به او که چشم دوختم تحسین رادر نگاهش دیدم : چه بهت میاد … مبارک باشه …

– کف دست شما درد نکنه …. خیلی خرسندم کردی .

– مسرورم که پسنمتوجه شدی … مبارکت باشه.

سوئی شرتش را که بسیار به تننم بزرگ بود را داد که بپوشم … می گفت بیرون خیلی خیلی سرداست و قراربود پیاده به حرم برویم .

از اینکه می دیدم در آن نیمه شب مغازه ها باز ست و آنقدر مشتری دارند تعجب می کردم …

باورم نمی شد آنقدر به حرم نزدیک بوده باشیم . باردیگر با متوجه شدن گنبد طلا اشک از نگاهانم سرازیر شد…. قلبم غرق نیاز …

قبل از وارد شدن از هم جدا شدیم و من به از ورودی خواهران وارد شدم … با نگاه به دنبال وفا گشتم و او را متوجه شدم که به سویم می وارد شد .

در کنار او به مسیر افتادم …. اذن دخول را خواندیم و از صحن انقلاب وارد شدیم … بر در بزرگ صحن بوسه زدم … اشک هایم به اراده ام نبودند …. همه جا را از پس اشکهایم تار می دیدم …

نزدیک و نزدیکتر شدیم … کف دست دلم می لرزید … چه عظمتی داشت آن گنبد و بارگاه …. مقابل ایوان طلا توقف کردیم ….

– باید از این طرف بری … منم از این طرف ….

و به دو نقطه اشاره کرد و ادامه داد : وقتی زیارت کردی بیا کنار این سقا خونه …. اینطوری همدیگه رو گم نمی کنیم .

خیالش را راحت کردم … برای بار دوم اظهار کرده هایش را تکرار کرد و من از او جدا شدم اما باز هم آوایم کرد : صبر کن…. بیا اینو با خودت ببر … پیدات نکردم بهت زنگ می زنم …

گوشی موبایلش را به طرفم گحرکت کرد . از آن همه خوبی او قلبم لرزید …. اشک هایم را پاک کردم : واست دعا می کنم آقا وفا که به هر چی می خوای برسی … همینطور که اینقدر به محبت می کنی ..

تبسمی زد : الهی آمین …. دعا کن به اونچه می خوام برسم … محبتمم به قلب نگیر واسه قلب خودم کردم….

تبسم کمرنگی بر لبم نشست . از هم جدا شدیم . وارد حرم شدم … مشاهده کردن سیل جمعیت در آن نیمه شب برایم مبهوت کننده بود …

فکر نمی کردم بتوانم خودم را به ضریح مقدس آقا برسانم …. ولیرسیدم … وقتی به خودم وارد شدم دیدم که سر بر ضریح دارم و اختیار اشکهایم را از کف داده ام …. درد دلم زیاد بود … بار گناهم زیاد تر…

آواهایی که از پشت سر می شنیدن که می گفتند خانوم به بقیه هم جاده بده ضریح رو ببوسند خودم رااز ضریح جدا کردم … از میان سیل جمعیت خودم را بیرون کشیدم … یک گوشه توقف کردم و زل زدم به ضریح … سر درد قلبم تازه باز شد … خودم را خالی کردم … سبک شدم … برای بی بی و حتی پدرم آرزوی سلامتی کردم … برای وفا بهترین ها را از خداوند میل داشتم …

حال خوشی داشتم … حس اینکه دعاهایم به خاطر آبرویی که آقا نزد خداوند داره بی هیچ مانعی بالا می رود… گناهانم مانع از رسیدن آوایم به گوش خداوند نمی شود ….

نماز هم خواندم… نمازی که بیش از هر نماز دیگری که خوانده بودم به قلبم جای گرفت و آرامم کرد …

به سختی قلب کندم از آن بهشت …. آن خانه که پر از قلبهای دردمند بود ….

برای تنهایی و بی کسی خودم بار دیگر اشک ریختم و از خدا مسیر چاره ای میل داشتم .

خودم رابه سقا خونه رساندم … وفا را دیدم که رو به حرم دارد ، در حالی که دستهایش را مقابل سینه جمع کرده است و نگاهش به گنبد طلاست .

نزدیکش شدم … متوجهم نبود… دیدههای قشنگیش اشک آلود بود ….

– قبول باشه آقا وفا …

نگاهش هوشیار شد و بر من نگریست لبخندی زد : همچنین از شما خانوم …

– ممنون … بهترین حالیه که تا به حال داشتم …. بسیار سبک شدم .

بار دیگر تعظیم کردیم و به راه افتادیم … به راستی که دیده هایش را که از بی خوابی سرخ شده بود به زحمت باز نگه داشته بود…

به سوئیت رسیدیم … او گفت : بیا رو تخت بخواب … من رو زمین می خوابم …

– نه … من که به تخت عادت ندارم … تو اون اتاق یه پتو می ندازم رو زمین می خوابم…

و قبل از اینکه مخالفت کند کاری که اضافه کرده بودم را انجام دادم . و او در اتاق دیگر ماند…. خیلی طول نکشید که صوتی آهسته و منظم نفس هایش را در سکوت مطلق سوئیت شنیدم … چشم هایم را بستم و در حالی که نامیل داشته به چشمان اشک آلود او می نگریستم به خواب حرکت کردم .

*** ***

وقتی بیدار شدم او حرکت کرده بود … می اطلاع داشتم به سراغ کامیون راهی شده .

با یاد آوری زیارت دیشب تبسمم پررنگ تر شد . چه یادگار ی خوشی …

نگاهی به ساعت روی دیوار انداختم … چیزی به ظهر نمانده بود . باید فکری برای ناهار می کردم .

آبی به صورتم زدم و به آشپز خانه حرکت کردم … دلم کمی ضعف می رفت از بیسکوئیت هایی که شب گذشته خریده بود چند تکه خوردم و مشغول تهیه ی ناهار شدم .

ساعت از دو گذشته بود که آوای چرخش کلید در قفل را شنیدم دستی به روسری ام کشیدم و از آشپز خونه خارج شدم …

دستش پر از بسته های میوه و تنقلات و گوشت و برنج بود .در رابا پایش بست.

جواب سلامم راداد : نمی آی از کف دستم بگیری ؟

جلو رفتم : این همه خرید واسه چیه ؟

– اظهار کردم یکی دو روزگار بیشتر بمونیم …. راستش ازکف دست پختت خوشم اومده … گفتم اگه زحمتی نیست تا اینجاییم ….

– نه بابا چه زحمتی … فقط … چرابیشتر بمونیم ؟

در یخچال را باز کرد : چطور ؟ مگه دوست نداری ؟

– خب معلومه که دوست دارم … به خاطر خودتون می گم …

– بیا اینا رو بذار تو یخچال …

در یخچال را بست و به سراغ قابلمه ی روی اجاق گاز حرکت کرد : ببینم شهلا خانوم چیکار کرده ….

درب قابلمه را برداشت تبسمی زد : دست گلت درد نکنه … اگه ممکنه زودتر غذا رو بکش که دارم از گشنگی هلاک می شم .

– دیده الان .

سریع سفره انداختم . دقایقی بعد در کنار هم مشغول خوردن ناهار بودیم که گفت : من نمی دونم نسرین جون چطور تونست از کف دست پخت محشر تو بگذره ….

ریز خندیدم : اونقد عصبی بود دیگه به کف دست پختم فکر نمی کرد …

خوشحال بودم از اینکه دستپختم را دوست دارد و از آن تعریف می کند . بعد از ناهار من مشغول شستن ظرفها و تمیز کردن آشپز خونه شدم و او به اتاق رفت و تلوزیون را روشن کرد … مقداری میوه شستم و برایش بردم . تشکر کرد و اضافه کرد خودتم بشین .

جای گرفتم ولی میلی به میوه خوردن نداشتم . نگاهم را به صفحه ی تلوزیون دوختم … برنامه کودک پخش می شد …

یادم نمی آمد هیچگاه بچگی کرده باشم … زمانی که بچه بودم از ترس پدرم جرات نداشتم پایم را در اتاق او بگذارم …. همیشگی تنها بودم … گاهی هم با بی بی .

– مگه خودت نمی خوری ؟

– نه … الان نمی تونم .

صدای زنگ گوشی اش که قد بلند شد برخاستم و آن را از روی اوپن برداشتم و برایش بردم . تبسمش بسیار دلربا بود …

پاسخ داد . مثل اینکه مادرش بود . به اتاق دیگر حرکت کردم تا مزاحم حرف زدنش نباشم … با اینکه صدایش را می متوجه شدم به حرف هایش دقت نکردم ….

– شهلا ..

– بله ؟

– موافقی عصر بریم بیرون ؟

به نزدش باز گشتم : نمی خوای بخوابی ؟ فکر می کنم صبم زود بیدار شدی …

– آره … ولی نمی خوام بخوابم … ساعت چهار و نیم بریم .

برای من فرقی نمی کرد … فقط دلبسته شدم یک کف دست لباس دیگر برای خودم بخرم تا بتوانم به حمام بروم . نگاهی به کیفم انداختم … به پول هایی که وفا داده بود دست نزده بودم .. با آنها می توانستم لباس بخرم … بعدم هم که می خواستم هر طور شده به خانه باز گردم.

با این فکر قلبم بیش از پیش گراهی شد … خانه یعنی درد و رنج و تحقیر … یعنی تحمل بوی شیره و تر یاک … متوجه شدن مشتری های جورواجور با چشمای ناپاک … که برای گراهی شدن و گاهی کشیدن مواد پیش پدر می وارد شدند … منزل یعنی تحمل نگاه های هرزه ی بهروز …

ساعت چهار و نیم از منزل خارج شدیم … آسمان قصد باریدن داشت … بوی خوش باران فضا را آکنده بود… نفس عمیقی کشیدم و وجودم را از آن رایحه ی قلبپذیر لبریز کردم .

با تاکسی به مرکز خرید راهی شدیم ….

– قبل از هر چیز باید بریم لباس گرم واسه تو بخریم .

خودم هم همین تصمیم را داشتم ؛ موافقت کردم و با هم شروع به گشتن و انتخاب کردیم ….

کاپشن چرم قهوه ای سوخته با طرحی پسرانه …وقتی نشانم داد تعجب کردم …. بار دیگر باید در قالب شهاب در می آمدم ؟ آری … پس از جدا شدن از وفا … خطر تنهایی ام می توانست برایم درد سر ساز باشد … دو باره باید به هیبت پسرانه ام در می رسیدم …

وقتی پوشیدم تبسمی بر لبهایش جای گرفت : عالیه … نمی دونم چرا وقتی لباس پسرونه می پوشی در نظرم خوشگل تری .

دیگر به حرف های ظاهرا بی غرضش عادت کرده بودم.

یک شلوار کتان قهوه ای و کتانی های مشکی و سفید و دو پیرهن مردانه اندازه ی تنم … یکی چهار منزل به رنگ قهوه ای و مشکی و یکی هم ساده به رنگ مشکی که یقه و مچش سفید بود …

دو کلاه بسیار شیک هم به انتخاب وفا خریدیم … یکی چرم قهوه ای که خز داشت و کل موهای کوتاهم را می پوشاندو دیگری مخمل مشکی …. و یک شال گردن کرم قهوه ای .

همه ی خرید ها را در ساک کوچکی که به هممسیر لباسها خریده بودیم گذاشتیم … به اضافه ی لباسها و وسایلی که نیاز داشتم و برای خریدش به تنهایی به مغازه ای که فروشنده ی خانم داشت راهی شدم .

او برای خانواده اش و مینا و نسرین خانم و خاله اش هدیه خرید . و من فقط یک سجاده ی دلربای مخمل برای بی بی … و به اکجاده یک پیمسیرن برای پدرم …. پدری که بهترین هدیه اش به من تنهایی و در به دری و آوارگی بود … بیرون انداختنم از خانه …

هرچه اصرار کردم که پول لباس ها را هر چقدر که می توانم خودم پرداخت کنم نپذیراهی شد …. و من بیش از پیش شرمنده و مدیونش شدم .

وقتی برگشتیم اظهار کرد : برو بپوش ببینم چطوره … هرچند می دونم خیلی بهت میاد ….

لباس ها را پوشیدم . حق با او بود …. بیش از مانتو و شلوار برازنده ی تنم بود … از اینکه اندامم مشخص نبود راضی بودم و خیلی راحت .

وفا با مشاهده کردنم لبخند زد : مبارک باشه … به‌شدت بهت میاد .

از نگاه با محبتش گذشتم و به اتاق حرکت کردم. آوایش را شنیدم : بذار تنت باشه …. یه شام حاضری بخوریم بریم حرم…

قبل از اینکه حرفی بزنم گفت : ولی نه … اصلا حواسم نبود … اگه اینجوری بیای باید از ورودی آقایون وارد بشی …. یه مرد تفتیشت می کنه … فعلا همون لباسای قبلی رو تنت کن .

حق با اوبود. باید با مانتو و چادر می راهی شدم زیارت … و این برایم خوشایندتر و قلبچسب تر بود.

شام حاضر کردم و اضافه کردم تا تو بخوری من یه دوش می گیرم … حرفی نزد و من به حمام حرکت کردم …. آب گرم حسابی سر حالم آورد . موهایم را خوب خشک کردم و روسری بر سر گذاشتم ….

وقتی بیرون وارد شدم او روی تخت با همان لباسهای بیرون دراز کشیده و خوابش برده بود . چهره اش آرام بود … لبخندی بر لبم جای گرفت . قصد کردم بیدارش نکنم . بی آوا به آشپز منزل راهی شدم ولی متوجه شدم که شام هم نخورده …. قلبم برایش سوخت … آنقدر خسته بوده اما مرا به خرید برد و برای پیدا کردن لباس مناسبی که مد نظرش بود چقدر مسیر رفت بی آنکه بد اخلاقی کند یا به رویم بیاورد .

من نیز بی آنکه به غذا لب بزنم سفره را جمع کردم … نماز خواندم باز هم در همان اتاق پتویی برای خودم انداختم و دراز کشدم … به‌شدت خسته بودم … پاهایم درد می کرد … چشم هایم را بستم و اینبار به دل خواه خودم به مهربانی جوانمردی که کمی آنسوتر … زیر همین سقف خوابیده بود در ذهنش گذراندم… مهربانی هایش بی منت و بی دیده داشت بود … خدا را برای اینکه او را سر راهم قرار داد شکر کردم …. او یکی از بهترین اتفاقات خوب و نادر حیاتم بود که روزگار به روز در ذهنم نقش پر رنگ تری به خود می گرفت .

***

آخرین زیارت با اینکه دلم را پر از غم کرد برایم به‌شدت قلبنشین بود و ساکتش ژرفی به من هدیه داد … از اینکه می رفتم و معلوم نبود دیگر چه مدت بتوانم برگردم قلبم مالولیل از غم می شد و اشک هایم بی اراده می بارید . از وفا میل داشتم که به منزل بر گردد تا من بتوانم بیشتر در صحن حرم بمانم ؛ ولی نپذیرفت و به این بهانه که دیر وقت تنهایی نمی توانم برگردم ماند و من به اجبار برای آخرین بار زودتر زیارت کردم … ضریح را بوسیدم و از او کمک خواستم … برای تنهایی ام ، برای بی کسی ام … کاش پدرم اجازه دهد در منزل اش بمانم .

در راه بر گشت به‌شدت ساکت بودم . به روزگارهای خوبی که پشت سر گذاشته بودم و جزء بهترن روزگارهای عمرم محسوب می شد فکر می کردم که صدای پیامک گوشیم را گوش دادم … وفا چند روز پیش یک گوشی ساده و یک سیم کارت خریده بود … باز هم مرا مدیون خود کرده بود .

نگاهی به صفحه ی گوشی انداختم و با مشاهده کردن تنها نام سیو شده در گوشی که همان نام همسفر من بود تبسمی بر لبم جای گرفت … نگاهی به او که گوشی اش را خونسرد در جیبش گذاشت انداختم .. .با اینکه ظاهر خشک و جدی داشت از این شیطنتها هم بلد بود.

نوشته بود : خانوم خوشگله … چرا تحویل نمی گیری ؟ مثلا ما اینجا با دیوار واسه شما فرقی نداریم ؟

خنده ام گراهی شد . نگاهش کردم . نگاهش پر از شیطنت بود . وقتی مشاهده کرد می خندم تبسم زد.

اضافه کردم : می دونستی گاهی وقتا خیلی لوس می شی ؟

با صدا لبخند زد : با این همه محبتی که شما در حق ما می کنید هر کس دیگم که جای ما بود لوس و ننر می شد .

ریز خندیدم . لحنش بسیار با نمک بود . منظورش از محبت چیزهای خوبی نبود ولی آنقدر بامزه اضافه کرد که لبخند زدنم بی اراده شد .

خودش هم می خندید . پس از دقایقی با لحنی جدی تر گفت : حالا راستی راستی می خوای برگردی خونه تون ؟

تمایل داشتنی که از ته قلب باشد نه. نمی خواستم . ولی مجبور بودم . تحمل بار حقارت پدر معتادم برایم آسانتر از این بود که بخواهم مدیون این مرد باشم .. مردی که خود مشکلاتی در زندگی داشت و دیگر اضافه کردن بار مشکلاتم بر دوشش منصفانه نبود.

آهی از اعماق قلبم بر رسید …. آز آنجا که منزل ی غم های بی شمارم بود : اگه نرم چیکار کنم آقا وفا ؟ واژه ای به نام اجبار به‌شدت وقته که به من تحمیل شده … که مسیر گریزی هم از اون ندارم … همش فکر می کنم اگه برنگردم شاید یه کار درستی پیدا کنم .. ولی بعد با خودم می گم با کدوم تجربه … کدوم مدرک … من حتی شناسنامه ای هم همجادهم ندارم …

آه دوم عمیق تر بود… به جز فکر کردن در مورد بدبختی هام … اینبار داشتم درموردشون حرف هم می زدم. همیشگی حرف زدن در باره ی مشکلا برای من بسیار سخت بود … تنها گوش شنوایی که راحت برایش درد و قلب می کردم خداوند بود . او که می خبر داشتم بعد از متوجه شدن حرف هایم نه تحقیرم می کند نه سرزنش و مسخره … فقط ملایمم می کرد … ساکتشی عمیق .

حرفی نزد . یقه ی کاپشنش را داد بالا و کف دستهایش را در جیبش فرو برد … او هم سردش شده بود …

بارش نرم نرمک برف تازه آغاز شده بود که به منزل رسیدیم .

به یاد شعری افتادم… هوا بس ناجوانمردانه سرکف دست … تبسمی زدم … بارش برف به‌شدت زیبا بود .

آن شب وفا به نظرم نا ساکت بود . با اینکه بیشتر از همیشه شوخی می کرد و می خندید و مرا هم به خنده های سرسری و نه از ته دل وا می داشت حس می کردم که غمی در نگاه نافذش آشکارا خودنمایی می کند . غمی که از آن حرف نمی زد . دیرتر از هر شب برای خواب حرکت کرد . تا وقتی بیدار بودم می دانستم که او نیز بیدار ست .

آوای نفس هایش را می گوش دادم ، نفس هایی که گاهی شامگاهیه آه بود و کلافگی اش را نشان می داد . نمی دانم چرا اینگونه بی قرار بود … همینطور که نمی دانستم بی قرار ی و بی تابی قلبم برای چیست …. شاید هم می اطلاع داشتم و خودم را برای دلم به ندانستن می زدم .

*** **

فردای آن روز مشهد را ترک کردیم … دلم از این راهی شدن گحرکت کرد … چشمه ی اشکم به خاطر آن عزیز جوشید و بار دیگر بی تابم کرد …. همسفرم نیز ساکت و در خود فرو راهی شده بود . حرف نمی زد و چینی که از اخم بر پیشانی اش نشسته بود نشان می داد که عمیقا در فکر است .

دقایقی بعد آرام گراهی شدم . قلبم برای این شهر و خاطراتش تنگ می شد . برای خاطراتی که با …

نگاهش کردم . نیم رخش بسیار دلربا بود … بارها این را به خودم اظهار کرده بودم .. بیش از اینکه زیبا باشد مردانه بود . .. آری من قلبم برای او تنگ می شد … برای خوبی های بی دریغش .. برای معراهی شد و مرامش … برای ریز خندیدن هایش و حتی اخم و بد خلقی هایش …

به خودم نهیب زدم که خجالت بکش … پس جمله ام را از روی شرمندگی در مقابل خودم اینگونه تصحیح کردم : من بی آنکه به او دل بسته باشم … مشتاق دیدارش می شوم .

اشکی که از دیدهم بیرون تراوید را به سرعت پاک کردم و آهسته در گوش قلبم اضافه کردم : مگر می شود به کسی قلب نبست و مشتاق دیدارش شد؟

*** ***

مقصدمان شیراز بود … هر چه به آن نزدیکتر می شدیم قلبم بیشتر می گراهی شد. نمی خبر داشتم پدرم چه عکس العملی نشان خواهد داد . اگر به درون منزل مسیرم نمی داد ؟ دیگر حتی وفا هم نبود که جور بی پناهیم را بکشد …

برای ناهار در بردسکن توقف کردیم . هر چند من میلی به غذا نداشتم ولی او مجبورم کرد … شوخی می کرد ولی دیگر حتی خودش هم نمی خندید .

به هر حال در خاموشی کمی غذا خوردیم . دوست داشتم هرچه زودتر از او جداشوم . تصور رفتن و نمشاهده کردنش برایم زجر آور شده بود … دوست داشتم هرچه زودتر این اتفاق بیفتد و برود و من زودتر به نبودنش … نمتوجه شدنش … عادت کنم .

*** ***

شهرهایی که در مسیر رفتنمان به شیراز بود را یکی یکی پشت سر می گذاشتیم و هر چه به شیراز نزدیکتر می شدیم حالم گرفته تر می شد … از طرفی قلبهره ی روبه رو شدن با پدرم را داشتم و از طرفی هم جدا شدن وفا … بدجور به خودش و خوبی هایش عادت کرده بودم و اینک قلب کندن از آن خیلی سخت بود … اشک هایی که از سر بی‌قراری تا لب پلک هایم می آمد را پس می زدم … گریستنم در مقابل وفا یعنی فاش شدن راز دلم … یعنی به بار وارد شدن رسوایی .

نگاه مهربان او همچنان به غم قرار گرفته بود … آوایش گرفته بود و کمتر حرف می زد … دوست داشتم بپرسم تو دیگر چرا ؟ تو که از کف دست من و درد سر هایم راحت می شوی از چه قلبگیری ؟

شاید او هم به من عادت کرده بود … چه خوشایند بود این تصور به دور از ذهن .

به زادگاهم رسیدیم ….

نزدیک رستوران آقا جهان کامیون را متوقف کرد .دلم در سینه تند تر می طپید … نگاهم کرد .

لبخند تلخی بر لبم جای گرفت : من می رم و درد سرامم تموم می شه آقا وفا …. می خوام که از ته دلت حلالم کنی …. خیلی بهت زحمت دادم .

تبسمی بر لب نشاند : این چه حرفیه … رحمت بودی واسم …. نری ما رو فراموش کنی ….

– مگه می شه خوبی های شما رو فراموش کنم ؟ واقعا نمی دونم با چه زبونی باید تشکر کنم … در حقم برادری کردی … خدا عوضشو بهت بده .

نفس کشیدم و بغضم را فرو دادم . همسفرم هنوز در خاموشی با نگاهی عمیق بر من می نگریست … نباید دلم را لو می دادم …. بیچاره قلبم که تقصیری نداشت … محبت به خود ندیده بود و وقتی یکی پیدا شد و اینگونه بی دریغ به او محبت کرد خودش را در مقابل او باخت … کم آورد .. نتوانست مقاومت کند ….

به بیرون نگریستم … ساعت نزدیک به یازده بود و می دانستم رستوران تقریبا شلوغ خواهد بود … پس فعلا نمی توانستم روی کمک آقا جهان حساب کنم … از طرفی دیگر طاقت نداشتم که بنشینم و با خودم تکرار کنم که پدر چه بر خوردی با من خواهد داشت ….. باید قلب بیچاره را به دریا می زدم … کار را یک سره می کردم ….

بیان کردم : خب من دیگه باید برم …. برام دعا کن …. خدا حافظ …

آوایم لرزید … اشکم بی اراده چکید …. ولی اجازه ندادم او ببیند … به‌سرعت پیاده شدم و به مسیر افتادم .. ماندنم یعنی رسوا شدن قلبم ….

وقتی آوایم کرد بی اراده ایستادم … خودش را به من رساند …. دیر شده بود برای پاک کردن اشک هایم … از حال قلبم باخبر شد … نگاهش مبهوت بر چشمانم خیره ماند …

پس از مکث طولانی بیان کرد : می میل داشتم بگم بذار من هم باهات بیام …. می تونم به پدرت توضیح بدم که ….

سکوتم را که مشاهده کرد بیان کرد : موافقی ؟ می تونم بیام با او حرف بزنم و خیالش را از جایی که بودی راحت کنم .

به کمی تامل نیاز داشتم ….ممکن بود با وارد شدنش وضع از این بدتر شود … ولی این امکان هم وجود داشت که پدر حرف های او را باور کند …. اصلا اگر پدر قصد کتک زدنم را می کرد می توانست جلویش را بگیرد …. می توانست به بی بی و پدرم بگوید که من پرستاری از مادر بزرگش را بر عهده گرفته بودم … بگوید که جایم امن بوده … بگوید در آن مدت خیابانی و ولگرد نشده بودم …. هرچند پدر وقتی بیرونم می کرد باید فکر این را می کرد که کسی را که از خونه اش بیرون کنند ولگرد و خیابانی خواهد شد .

با ترمتوجه شد بر او نگریستم : مطمئنی که می خوای با من بیای ؟

– آره .. می خوام با پدرت صحبت کنم ….

– ممکنه بهت توهین کنه … من نمی دونم تو در مورد او چه جوری فکر می کنی …

– مهم نیست …. فقط نمی خوام بلایی سر تو بیاره ….

آهی کشیدم … هنوز درد آخرین ضربه ای که با کمر بند زد را روی پوستم حس می کنم …. ممکن بود باز هم این نوازش ها تنم را بنوازد ….

دیگر تر متوجه شد نکردم … وجود وفا به من قلبگرمی می داد …. با هم به مسیر افتادیم …. از کوچه پس کوچه های آشنا گذشتیم و در خاموشی به منزل رسیدیم . قبل از اینکه در بزنم وفا اظهار کرد : هرچی بیان کردم تصدیق کن .

کوبه ی سرد و آهنی را در کف دست فشردم … دلم آمده بود جایی نزدیک دهانم … ضربان وحشتناکی به راه انداخته بود … آوایش را به وضوح می گوش دادم …

در زدم …

زیاد نگذشته بود که صدای پدر را گوش دادیم : کیه ؟

وفا نگاهی به من انداخت : باز کنید …

کمی طول کشید تا پدر رسید و در را باز کرد از دیدنم جا خورد و من ترسیدم … نگاهش لحظه ای بر صورتم خیره ماند … به وفا هم چشم دوخت … از نگاهش چیزی نخواندم …

وفا کف دست جلو برد : سلام آقا …

پدر با تردید کف دستش را جلو آورد : سلام … ببخشید به جا نیاوردم …

وفا اضافه کرد : اگه اجازه بدین یه چند دقیقه وقتتونو بگیرم …

پدر بار دیگر بر من نگریست … نگاهش پدرانه نبود … این را به خوبی حس کردم و بر خود لرزیدم ….

پدر بی آنکه از جلوی در کنار برود به وفا دیده دوخت . وفا دانست که باید همانجا حرفش را بزند … من خجالت کشیدم …

وفا بیان کرد : ایشون خانم شهلا محبی هسسریع … دخترونتون … درسته ؟

پدر سر تکان داد : دیگه نیست … کسی که از خونه فرار کنه ….

وفا به میان حرفش وارد شد : اجازه بدین توضیح بدم بنده وفا جهان بین هستم … اهل تهران هستم … چند وقت پیش این خانوم که دنبال کار می گششتاب‌زده رو دیدم و باهاشون آشنا شدم و برای پرستاری از مادربزرگ پیرم بهشون پیشنهاد دادم و ایشونم قبول کردند …..

بهتون بابت داشتن چنین دختری تبریک می گم … همه ی اهل خونواده از ایشون به خاطر هم نجابت و هم پشتکارشون راضی بودند و مادربزرگم بسیار بهشون عادت کرده و طاقت دوریشونو نداره ولی ایشون چند روز پیش در مورد اینکه چه مشکلی براش به وجود اومده و از خونه و خونواده جدا شده با مادر بزرگم حرف زدندو برای برگشتن بسیار بی تابی کردند این بود که من و خانومم ایشونو بر گردوندیم … الان هم خانومم شیراز منزل یکی از بستگان هسشتاب‌زده این بود که من خانوم محبی رو همراهی کردم …. البته مادربزرگم اصرار دارن در صورت امکان ایشون برگردند تهران و ….

وفا حرف می زد و من همه ی حواسم به پدر بود….

به‌یک‌باره کامل از چهار چوب در بیرون وارد شد … مقابلم از حرکت ایستاد و من از ترس بر خود لرزیدم …

ناگه در آغوشم کشید………….. شاید اامان باری بود که طعم آغوشش را می چشیدم …… شانه هایش لرزید … گریه کرد و من بهت زده و ناباور بی حرکت مانده بودم … شوکه شده بودم .

منتظر هر اتفاقی بودم به جز این … مهربانی پدر … یعنی مرا پذیراهی شد ؟

به وفا چشم دوختم تبسمی بر لب داشت … خیالش راحت شده بود … باز هم ممنونش شدم …

پدر مرا به خود فشرد : تمام این مدت حتی یک لحظه هم به این فکر نکردم که تو پاتو کج بذاری و خطا بری … من دخترمو خوب می شناسم .. ولی راستش از حرکت کردنت به‌شدت دلگیر شدم …. باید فکر منم می کردی .. درسته که من عصبی شده بودم و کمی اذیتت کردم .. تو نباید می حرکت کردی و این همه منو تو انتظار برگشتنت دق می دادی … مگه من به جز تو کیو دارم ؟

اشکهایش روان شده بود … اشک های من نیز … تصور اینکه این اتفاق را در بیداری می بینم برایم سخت بود ….

وفا با نگاه خیره ای به من رو به پدر گفت : خب با اجازه من دیگه رفع زحمت می کنم …. اگر مایل بودید شهلا خانوم به تهران بر گردنند منو با خبر کنید …

ای کاش پدر او را به درون دعوت می کرد… حد اقل تعارف می زد … ولی نزد … هیچ ناضافه کرد و من شرمنده تر از پیش شدم …

و وقتی که اضافه کرد : دیگه مزاحم شما نمی شیم آقای جهان بین … . ولی شاد میشیم که با خونواده تشریف بیارید ….

کمی راحت تر شدم….. هرچند…

وفا توقعی نداشت که به درون دعوتش کنیم … همینطور که از مهربانی هایش در حق من توقعی نداشت . خداحافظی کرد و رفت … بار غمی بر قلبم جای گرفت … هنوز باورم نمی شد که پدر به این راحتی مرا پذیراهی شده باشد …

وفا که از خم کوچه ناپمتوجه شد شد پدر فشار ملایمی به شانه هایم وارد کرد و مرا با خود به درون برد و در را پشت سرمان بست …

تبسم کمرنگی بر لبم جای گرفت … خانه همان خانه بود … دلتنگش شده بودم … به دنبال بی بی نگاه گرداندم : بی بی کجاست آقا جون ؟

وقتی جوابم را نداد به طرفش بر گشتم . نگاهش خاص بود … نگاهی که از آن ترسیدم ….

ولی اظهار کرد : یه کم ناخوشه … تو اتاق خودشه … بیا … از متوجه شدنت مسرور می شه …

دلهره به جانم افتاد .. به دنبال پدر روان شدم … به سوی اتاق بی بی حرکت کرد و در همان حالت اظهار کرد : عزیز ببین کی اومده … شهلا برگشته …

به ایوان پا گذاشتیم …. قلب تو دلم نبود که هر چه زود تر بی بی را ببینم … ولی ادامه ی حر فهای پدر مرا در جا میخکوب کرد : ببین با کی اومده … با معشوقش اومده … ببین دختره ی نگاه سفیدو …

نگاه ترسانم را به او دوختم که محکم با لگدی که به پهلویم زد به در خوردم و در باز شد و من ته اتاق پرت شدم … آوای نعره اش به هوا بر خاست …. فحش می داد … حرف های ناشایست می زد ….

کمربندش را بیرون کشید … حتی نمی توانستم حرف بزنم … بهت زده و بی حرکت بر زمین افتاده بودم … خبری از بی بی هم نبود ….

بالای سرم ایستاد … هنوز فریاد می کشید و ناسزا می اظهار کرد …. مرا … مرا آنچه ناشایست تر بود خطاب کرد … مرا حرام لقمه خطاب کرد …بی بندو بارم خواند حس حقارت دردش بیشتر از درد ضربه هایی بود که بر پیکرم می زد ….. باز هم کمر بند و باز هم رد خون بر سر و صورتم … با لگدی که بر ساعد دستم زد از درد بر خودم پیچیدم … ناله ام به هوا بر خاست …. نامیل داشته به التماس افتادم که رحم کند … نزند .. ولی گویی زبان مرا نمی متوجه شد … گوییی واقعا من نا به کار و حرام لقمه و بی بندو بار .

ای کاش وفا چراکه من فریب محبت پدر را نخورده بود و نحرکت کرده بود …

* ***

نمی دانم کی کف دست از زدنم برداشت ….. مدتی که خودش خسته شد یا وقتی که دیگر من نایی در بدن نداشتم ….گوشه ی اتاق افتاده بودم و او رو به رویم بی حس و بی حال نشسته بود ….سرش را به دیوار تکیه داده بود و دیده هایش را بسته بود ….

آوای زنگ گوشی اش قد بلند شد … کمی تامل کرد و سپس جواب داد: جانم عمو ؟

– ـ خونه ام … آره …. نه خوب نیستم …. دختره ی هرزه برگشته … داغونم ….. باشه … بیا .

همین را کم داشتم . بهروزگار .

دیده هایم را بستم ولی هنوز دلِ چشمانم به حالم می سوخت …. هنوز هم به حال زارم می بارید .

تمام تنم درد می کرد … چقدر قلبم می تمایل داشت بی بی می وارد شد و مرهم بر زخم هایم می گذاشت …

پیشانی شکسته ام بد می سوخت … ولی قلبم بیش از هر جای بدنم شکسته و می سوخت … از حرف هایش … حرفهایی که برای منِ نجیب زیادی سنگین بود … منی که یکبار هم خودم را آلوده به هوس نساخته بودم .

آوای در حیاط هوشیارترم کرد … به سختی راست نشستم و از دردتنم نفس در سینه ام حبس شد .

پدر برای باز کردن در حرکت کرده بود … می خبر داشتم بهروز خواهد وارد شد … نباید روی خوش نشانش می دادم … او گرگ صفت تر از پدرم بود.

آوای بیان کردگوی او و پدرم را می گوش دادم …. در بازشد و اینبار بهروز تنها به درون آمد … با مشاهده کردنم در آن وضعیت لحظه ای درنگ کرد و سپس از اتاق خارج شد . صدایش را شنیدم : چرا به این روز انداختیش ؟ چطور قلبت اومد ؟

– حقش بود … دختره ی رو سیاه نمی دونم اون جوون احمقو از کجا پیدا کرده بود .. ورداشته آوردتش که واسه من داستان بسازه … آره ارواح عمه ات تو اظهار کردی و منم باور کردم که پرستار ننه بزرگت بوده ….

همه ی حرف های وفا را برای بهروزگار تکرار کرد و لبخند زد … با هم ریز خندیدند ….

حالم از غیرت نداشته شان به هم می خورد …

اگر به راستی فکر می کرد من رابطه ای با وفا دارم چرا هیچ کاری نکرد ؟

به راستی که پدرم نامرد بود …. نامرد مگر کیست ؟ کسی که غیرت نداشته باشد … کسی که ناموسش برایش ارزش نداشته باشد … پدرم اینگونه بود و من زجر می کشیدم …

بهروزگار اضافه کرد: با این بلایی که تو سرش آوردی گمون نکنم قبول کنه … به خاطر لجبازی با توام که شده …

پدر اضافه کرد : مگه می تونه …. پدرشو در میارم …. حالا می بینی ….

– فرار نکنه …

پدر خندید … چقدر از متوجه شدن صوتیش چندشم م ی شد : در و روش قفل کردم … نمی تونه جایی بره … خیالت تخت .

نمی خبر داشتم در مورد چه چیزی حرف می زنند …. هرچه بود یک طرف قضیه من بودم .

پدر او را به اتاق خودش برد و من دیگر آوایشان را نگوش دادم … اما ذهنم حسابی درگیر حرف هایی که شنیده بودم شد.