رمان همسر دوم پارت ۲

ازش میترسم …انگشتای لرزونمو زیر چادر قایم میکنم و من من کنان میگم
-خب…خب من فکر میکنم که…مولین میمیل داشت تا ابد… یاد خواهرمو زنده نگه داره
این واقعا تصور من از نامی بود که بهم ارث رسیده بود ولی نمی دونم چرا یکهو سرشو گراهی شد تو دستشو فشار داد..چیزی مثل یه
یه حمله عصبی دردناک…
وقتی در کمال ناباوری پاشد و اظهار کرد میخواد بره یاد تمام لحظه شماری ها و بی خوابی دیشب افتادم..از ذوق شنیدن خبری از مولینم خوابم نبرده بود و اون مرد منِ تشنه تر رو تا لب دیدهه برده بود و تشنه رها کرده بود
چقدر سنگین و سخت راه میحرکت کرد … تقریبا پاشو میکشید رو زمین و جلو میحرکت کرد…
نمی دونم علت راهی شدنش چی بود …چراکه حرفمو باور نکرد حرکت کرد؟ …یاد چیزی افتاد ؟ ….مشکل عصبیش عود کرد؟ یا …؟
خلاصه هر اتفاقی که افتاده بود نتونست بمونه و صحبت رو ادامه بده …اونقدر تو لحظه آخر رنگ پریده و داغون به نظر میومد که
هم بسیار ترسیده بودم و هم حسابی دلواپسش شدم …با دیدن حال زارش نتونستم به خودم اجازه بدم و بهش بگم پس من
چی؟ تو که هنوز هیچی از مولینم بهم ناظهار کردی ! کجا داری میری بعد از این همه انتظار کشیدن و جون به لب شدن؟ اما اون مرد
باید میحرکت کرد و منم نمیل داشتم و نتونستم جلوشو بگیرم .

*​
روزگاربه :
سرم سنگین بود …کف دستامو گذاشتم رو فرمون و سرمو تکیه دادم به مچ دستم و مرور کردم حرف هایی که همین نیم ساعت پیش از دختر شهره شنیده بودم…با مرور اون مکالمه گیج تر و گیج تر میشم ..واقعا هنوز نمی تونم قضاوت کنم که اون دختر واقعا احمقه یا خودشو زده به سادگی و حماقت ؟
اگه اون دختر اینقدر ساده هست که حقیقتِ تلخ پشت ماجرای نامگذاریشو نمیدونه من به وضوح حقیقت پشت این ماجرا رو میبینم…..برای من، روزگاربه معزی، این نامگذاری حکم حقه کثیفی داره که نولیدریم به پدرم و اطرافیانش زده و حکم یه گاف بزرگ از جانب زنی وقیح به نام شهره.
من امروزگار تکه ی گم شده پازل رو پیدا کردم … فهمیدم شهره بعد از مرگ روشنا شناسنامه اون رو برای رها استفاده کرده و مرگ روشنا رو از همه مخفی کرده و احتمالا جنازشو یه جایی چال کرده که جسدش پیدا نشه.
وقتی به این فکر میکنم که شهره حتی به بابا هم درباره تعداد بچه هاش دروغ بیان کرده و حتی اون بیچاره هم بازی داده خون خونمو میخوره…وقتی یادم میوفته که به مامانم تهمت زده که دخترشو دزدیده و پنهون کرده از شدت عصبانیت حالت تهوع بهم کف دست میده…اون زن حتی از جنازه دختر مرده اش هم برای توطئه علیه مولینم استفاده کرده…واقعا شرم آوره.
گناه اون زن اونقدر واسم نابخشودنیه که حس میکنم آتش کینه داره از نگاهام زبونه میکشه و قلبم لحظه به لحظه سخت تر و سنگ تر میشه… به همین قلبیل هم نتونستم صاف صاف جلوی دیده دختر اون زن بشینم و بلایی سرش نیارم… نمتوجه شدم چطور و به چه بهانه ای از اون خونه و از زیر نگاه مضطرب دخترشهره بیرون زدم و با قلبی چرکین و افکاری درهم به ماشینم پناه آوردم.

*​
روزبه:
میام خونه و بی حال روی مبل چرم دراز میکشم .با اینکه مسکن قوی ای خورده بودم اما سرم هنوز هم داره می ترکه از درد …
موبایلم یکریز زنگ میخوره و داره مخمو سوراخ میکنه.. ساعدمو از رو چشمام برمیدارم و روی مبل نیم خیز میشم تا کف دستم به گوشی برسه
….روی صفحه گوشی شماره رابطم رو میبینم … چراکه واسم مهمه تماس رو برقرار میکنم و با صدایی خسته میپرسم
-چه خبر؟

-بله روزگاربه خان….مثل اینکه شهره الوانی از دار جهان یه خواهر عقب افتاده ذهنی و یه مادر پیر داشته که مادره ده سال قبل مرده و خواهره هم بعد از مرگ مادرش, به بهزیستی فرستاده شده و یک سال بعد هم همونجا تشنج کرده و مرده ..اینطور که معلومه شوهر شهره الوانی کامیون دار بوده و قبل از به دنیا اومدن بچه هاش توی تصادف جاده ای کشته شده …از مردم محل زندگی زنه پرس و جو کردم ..میگن که کس و کار آنچنانی نداشتن و بعد از ازدواج دوم شهره، فامیل شوهرش باهاش قطع ارتباط کردن و فامیل خودش هم که شهرستانن و هیچ خبری ازشون نیست .
گوشه پلک هامو زیر انگشت شستم فشار میدم و خسته تر از قبل میگم
-خوبه.. ولی کارم باهات تموم نشده …اینبار میخوام یه سوژه جمتوجه شد بهت بدم …
-شما امر بفرما
– روشنا معزی رو که یادته ؟… دختر شهره الوانی…میخوام درباره اش همه چیزو بدونم..حتی ساعت خواب و بیداریشو..هر چی… حتی اگه به نظر کم اهمیت بیاد…متوجه شدی؟
-دیده آقا..خیالتون راحت …خدمت به شما افتخاره
گوشی رو پرت میکنم روی کاناپه..هنوز سردرد دارم..هنوز چشم تار میبینه …. رو مبل میشینم و به اسم “شهره” که پررنگ و واضح روی وایت بردِ میخ شده به دیوار نوشتم ، خیره میشم…
– میگن هیشکی واست نمونده جز این دختر ؟ حتما واست خیلی عزیزه… نه؟
از اسم شهره دو فلش بیرون اومده و به اسم دخترهاش ختم میشه… میرم جلو و اسم روشنا رو پاک میکنم و دور اسم رها چندین بار خط قرمز میکشم .
-تو نقطه ضعف مادرتی و برگ برنده من … وقتی بابا بفهمه این همه سال مادرت بهش دروغ گفته و تو رو ازش مخفی کرده به نظرت چه حالی میشه؟ فکر میکنی بتونید قسر دربرید؟
از خودم میپرسم باید با این دختر چه کار کنم و هیچ جوابی برای سوالم پیدا نمی کنم … شاید زیرا هنوز خوب خودم رو نمی شناسم…اول باید بفهمم آیا من آدمیم که بتونم هر بلایی سر اون دختر بیارم ؟
آیا میتونم مثل شهره به زمین و مدت بدی کنم و شب راحت بخوابم؟
نمی دونم واقعا نمی دونم من، روزگاربه معزی تا کجا میتونم پیش برم…

***​

روزگاربه :
میشینم تو ماشین و رو به عکس کوچیک مامان که همیشه رو داشامگاهورده میگم
بابا شام دعوتم کرده خونه اش…میدونستم اگه نرم آزرده میشی…گل بخرم یا شیرینی؟ ناسلامتی اامان باره دارم میرم پیش عروس و دوماد
جفت یه گل فروشی می ایستم و گل میخرم…یه جعبه شیرینی و یه هدیه جای سوغاتی که وقت نشده بود اونور بخرم …فقط برای بابا.
جلوی در خونه پارک میکنم … به‌شدت کوچه و محله عوض شده … وقتی خدمه جمشاهده کرد خونه در رو وا میکنه متوجه میشم این خونه هیچ نشونه ی مشترکی با اون خونه بچگی هام نداره … بازسازی شده و حالا دکور جمتوجه شد خونه سبک مدرنه،تضاد سیاه و سفید …یادم میاد که مولین سنتی پسند بود…میاظهار کرد خونه باید بوی فرهنگ اصیل ایرانی بده… جای کریستال و آکواریوم ، صنایع کف دستی میذاشت … باور شد که سال هاست اینجا دیگه خونه مامان نیست.
میز شام آماده است…بابا و شهره به استقبالم میان … گل و هدیه رو شهره میگیره و بابا دعوتم میکنه داخل…شهره مدام لبخند میزنه و میخواد بهم القا کنه که از مشاهده کردنم خوشحاله..تو مراسم مولین هم بارها اومد بهم تسلیت گفت … اون زن خوب بلده نقش یه زن بابای مهربون رو بازی کنه اما من دلم با قلبش فاصله ای چند صد سال نوری داره.
شام زیر نگاه های شهره زهرمارم میشه …موقع سرو دسر بابا رو به من میکنه و میگه
– میگن بعد از برگشتنت درباره شهره شنیدی … مادرت ازت مخفی کرده بود زیرا میهراسید آسیب ببینی…ولی من بارها بهش اعتراض کردم…پسر رو باید مردونه بار آورد نه مثل دخترای نازک نارنجی… منم ازت توقع دارم مثل یه مرد،مردونه حرکت کردار کنی … تحت تاثیر حرف این و اون قرار نگیری و فکر نکنی جای مادرت اشغال شده ……چیزی که ازت میخوام اینه که گذشته رو بزاری کنار و توی همین لحظه زیستن کنی … توی این مدت تو مادرتو از دست دادی و شهره فرزندشو..امیدوارم که بتونید به هم نزدیک بشید تا مثل یه خانواده دور هم باشیم…

هزارتا سوال و حرف سر قلبم مونده بود…یعنی مولینم چراکه برای گذشته بوده و حالا نیست فراموشش کردی؟ با همین منطق منم باید فراموشش کنم؟ اگه شهره جای مامانمو اشغال نکرده پس چی مامانو از پا درآورد؟ اگه این زن قاتلش نیست پس کی قاتلشه؟ من یا تو بابا؟ فکر نمی کنی بعد از شهره من و تو هم بهش ضربه زدیم…با بی مهریمون با نبود هامون…با نمتوجه شدن هامون…بابا چطور تونستی جای مامانم این زن که هیچ برتری هم نداره بنشونی؟
بابا داره نگام میکنه و منتظره نظرمو بدونه … الان دیگه برای سؤال کردن این سوال ها خیلی دیره… تنها کاری که از دستم برمیاد اینه که بغضمو تو گلو حبس کنم و با علامت سر حرفشو تایید کنم …آواش باز تو گوشم میپیچه
-دلم میخواد دقیقا همون روزبه ای باشی که انتظارشو دارم …. یه پسر وظیفه شنان برای من و شهره و یه مدیر موفق برای شرکت
شهره در نقش مادر مهربان ظاهر میشه و میگه
من بهت حق میدم که نتونی منو بپذیری…اما امیدوارم با گذشت وقت رابطه مون روزگار به روزگار بهتر بشه
اونقدر تو صورتش تاسف ریخته که حالم از این همه تظاهر به هم میخوره
نگاه بابا مستقیم رو صورتمه….صوتم از لای اون همه بغض به سختی گوش داده میشه..نگاهشون نمیکنم ولی به حرف میام
-این روزگارهای بعد از مامان روزهای خیلی سختی رو دارم تجربه میکنم و نمی تونم اونطور که باید و شاید وظایف فرزندیمو به جا بیارم ولی…
نگاهی کوتاه به شهره میندازم و میگم
-همین که شما کنار بابا هستید خیالم راحته
بابا نفس راحتی میکشه…نمی دونم بیشتر دلواپس منه یا سوگلیش…شایدم جفتمون..نمیدونم ..
سرمو میندازم زیر و به حاشیه رومیزی خیره میشم…بابا میگه
-به‌شدت دلواپس این موضوع بودم…مخصوصا زیرا تازه خبر شدی که من و مولینت از هم جدا شدیم …امیدوار بودم مثل یه مرد مثل یه مدیر مثل یه حرفه ای عمل کنی و این مرحله رو پشت سر بگذاری …الان که نظرت رو شنیدم تایید منو داری…میتونی از فردا بیای شرکت و بخش خودتو مدیریت کنی.
شهره ذوق زده شده و میگه
-آره…چه فکر خوبی اردشیر جان …
خطاب به من میگه
– شاید اگه مشغول کار بشی فکر و خیال کمتر اذیتت کنه… روزگاربه جان میشه قبول کنی؟
یاد جادوگر قصه ها میوفتم…بی حوصله، کلافه از این همه دورویی و خسته از این روز لعنتی فقط میگم
– قصد ندارم مدت زیادی ایران بمونم
بابا برای به کار گحرکت کردنم مصره چون او بهتره از هر کسی میدونه پسرش که دکتری مدیریت ام بی ای امپریال کالج انگلیس داره تا چه اندازه برای شرکتش مهره ارزشمندیه
-توی همین مدتی که اینور هستی بیا و کارشناسامو آموزش بده…پول خوبی بهت میدم
تلخ میشم … چرا باید بگی بخاطر پول خوب بیام شرکتت ؟… نمیدونی برای کسی مثل من که دروارد شد خیلی خوبی تو دانشکده دارم این اصلا تحریک کننده نیست؟ …بابا بهتر نیست بگی چراکه بابامی و ازم کمک میخوای قبول کنم و بیام شرکت…این کمک کردن به تو بیشتر ترغیبم میکنه که بیام…فکر نمیکنی اصلا منو نمیشناسی؟
شهره که حس کرده میخوام جواب منفی بدم با تاسف میگه
-کاش میموندی روزگاربه جان..پدرت خیلی به تو نیاز داره..هم تو خونه هم شرکت
نگاهم رو صورت هر کدومشون که منو مخاطب میدن میچرخه…بابا میگه
-فردا بیا شرکت…خدا رو چه متوجه شدی شایدم از کسب و کار من خوشت بیاد و موندگار بشی…شایدم من و شهره باید خدا خدا کنیم یه دختر وطنی قاپ دلتو بدزده و مجبورت کنه همینجا بمونی …

بابا دستشو دراز میکنه روی میز و دستامو میگیره و با محبتی که تو چشاش برق میزنه میگه
-راستش دیگه هیچ آرزوی واسه خودم ندارم اما تا دلت بخواد واسه تو آرزو دارم…قلبم یه مدیر موفق بشی … قلبم میخواد دوماد بشی … یه زن خوب کنارت داشته باشی و بچه هایی که هر لحظه خنده رو لبات بیارن ….منم خودمو بازنشسته کنم و با نوه هام برم پارک و سینما و… زندگی کنم
بابا حسابی با خیال پردازیش ذوق کرده … لبخند کمرنگی رو لبام میاد ….شهره تذکر میده و میگه اردشیر جان روزگاربه هنوز داغ داره… بهتره بعدا درباره این موارد صحبت کنیم
بابا تاکید میکنه که حرف بدی نزده و با شیطنت به شهره میگه
– میدونم تو بیشتر از من ذوق زده ای که روزگاربه ازدواج کنه و یه همدم گیرت بیاد…همیشگی از تنهایی قرقر نمیکردی؟
شهره برای بابا چشم و ابرو میاد و با قلبخوری ساختگی میگه
-ای بابا …کی قرقر کردم؟
بابا میخنده و به کل کل کردن با همسرش ادامه میده
روبه روشون نشستم و دارم نگاشون میکنم…کلا حضور منو فراموش کردن …
به بابا خیره میشم … داره با یه محبت خاص به شهره نگاه میگه
بابا چطور قلبت تغییر کرد؟ تو که عاشق مولینم بودی..تو که با من و مولین خوشبخت بودی….کم گذاشتیم واست که ولمون کردی حرکت کردی سراغ یه غریبه؟
تلخ تر میشم… قهوه تلخمو سر میکشم شاید بغض هامو بشوره و از این حال بد خفگی نجاتم بده …نگاهم به شهره میوفته که کف دستشو زده زیر زیراه اشو و تو چشمای بابا زل زده و داره بهش تبسم میزنه .. میگم
-همینطوری قلب مامانمو سوراخ سوراخ کردی؟….
نگاه شهره تو نگاهم گره میخوره
بهش کاملا مفهوم میکنم که منتظر تقاص پس دادن باشه …شهره با تمام وجود مفهوم نگاه سرد و نافذم رو درک میکنه و لبخند رو لباش خشک میشه.
*​
*​
تو اتاق بخش آر اند دی شرکت بابا قرار گرفتم و دارم یکسری اسناد و پرونده های شرکت رو مرور میکنم که رابطم تماس میگیره
-تونستی درباره روشنا معزی تحقیق کنی؟

-بله قربان… اینطور که متوجه شدم وضع مالیشون بدجوری خرابه … دختره از صبح که از خونه اومده بیرون داره همه جا دنبال کار میگرده…الانم رفته توی رستورانی که کارگر ساده میخواد قبل از اینجا هم به دفتر چند تا مجله و انتشاراتی و یک روزگارنامه هم سر زد و ناامید اومد بیرون …وقتی پرس و جو کردم متوجه شدم نوشته هاشو آورده بوده بفروشه که همگی کف دست رد به سینه اش زدن … آخه کدوم ناشری تو این دوره زمونه حاضر میشه نوشته های یه آدم تازه کار رو چاپ کنه و ضرر بده؟!
-درباره معصوم چی؟
-حرکت کردم پیش دکتری که معاینه اش کرده … زانو پیرزنه باید هر چه زودتر عمل بشه و گرنه برای همیشه زمین گیر میشه …عملش چند میلیونی آب میخوره..فک کنم دختره به همین قلبیل داره خودشو به آب و آتیش میزنه که پول جور کنه ..
-مردم درباره این مادر و دختر چی میگن؟ خورده شیشه ای، ضعفی چیزی نداردن؟
-نه آقا… هیچ نقطه ضعف یا حرف و حدیثی اطرافشون نیست…یه دختر محجب و مثبت با یه مادر از خودش بهتر..اینجور آدم های بی حاشیه اینروزا کم پیدا میشن…
میخنده و ادامه میده
-از هر کی پرسیدم فکر کرد نظر مثبتی به دختره دارم …بهم میگفتن شک نکن و برو تمایل داشتگاریش …
بازم سرخوش میخنده و میگه
– آقا.. راستشو بخواید منی که اصلا ازدواج تو کتم نمیره وسوسه شدم به ننه ام بگم پا پیش بگذاره …اینجور که مردم میگن این مادر و دختر یه چیزی تو مایه ی فرشته آسمونین تا بشر خاکی.
سکوت کرده بودم و داشتم به حرفایی که اضافه کرده بود فکر میکردم که یهو میپرسه
-آقا چه برنامه ای برا ی دختره داری؟
خشمگین میشم از اینکه پاشو از گلیمش دراز تر کرده …با لحنی محکوم کننده میگم
– چیه؟نکنه مضطربشی؟…
-نه آقا… این غلطا به ما نیومده …

باید هم حساب کار کف دستش بیاد و هم بسنجم که چند مرده حلاجه
– شنیده بودم کاری نیست که بخوام و برام انجام ندی؟ …به همین قلبیل هم اومدم سراغت
به من و من میوفته و میگه
– ما در خدمتیم قربان فقط..
-فقط چی؟
اینجور آدما یه بدی ای دارن
– منظورت چیه؟ پول بیشتری میخوای؟
-نه به جون ننه ام….نمیخوام دبه کنم ….اینجور آدم ها…. نه اینکه خیلی خاطرخواه خدان … خدا هم یه جور دیگه هواشونو داره…خار به کفششون کنی فکرش مثل خوره میوفته به جونت و تا دق مرگت نکنه ولت نمیکنه
پوفی میگم و برآشفته تاکید میکنم
-من به این خرافات اعتقادی ندارم… اگه نمیتونی فقط بگو نمی تونم تا کارو بدم کف دست یکی دیگه
نمیخواد پولو از کف دست بده..هول میشه و میگه
-شما امر کنید … باید چیکار کنم با دختره؟
-نقطه ضعفش چیه؟
به‌شدت رک و صریح میگه
-آبروش
مغزم هنگ کرده …
-چی ؟
شمرده شمرده توضیح میده
-آقا اینجور آدم ها چیزی ندارن جز انسانیت و آبروشون …ااما که جزئی از وجودشونه ولی دومی رو راحت میشه ازشون گحرکت کرد …
فقط یه چیز از ذهن هنگ کرده ام میگذره .لب میزنم
-نکنه منظورت…؟
-بله دیگه…باید یکی دامنشو لکه دار کنه و خبر این اتفاق گوش به گوش و دهن به دهن بچرخه…
پلک هام از شدت دردی که تو سرم میپیجه بسته میشه …صدایی از درونم بلند فریاد میکشه نـــــــــــــــــه
توضیحشو ادامه میده
– وقتی مردم به هم نشونش بدن و تو محله سنگسارش کنن چیزی ازش نمیمونه جز یه مرده متحرک…بدترین انتقام از یه زن پاکدامن همینه
آوای درونم هنوز فریاد میکشه “تو نمی تونی مثل شهره این کارهای کثیف رو انجام بدی”…وجدانمو خفه میکنم و قبل از اینکه از تصمیمم پشیمون بشم میگم
-بذارش تو برنامه ات…
به من و من میوفته و میگه
-آقا …منو ببخشید …. درسته خلاف زیادی تو پرونده ام هست اما اینکاره که نیستم! … ولی ….ولی آدمشو میشناسم … رو چِشَم…. ردیفش میکنم
دستام داره محسوس می لرزه…انگشتامو تو مشتم پنهون میکنم تا بیشتر از این ضعفمو به رخم نکشه..مصمم و قاطع میگم
– وقتی زیادی ندارم …باید زودتر کارامو راست و ریس کنم و برگردم لندن…کار و انجام بده و خبرم کن.

***

روزگاربه:
ردپای کم خوابی بدجوری تو صورتم دیده میشه.دیشامگاه از بس کابـ ـوس متوجه شدم و اذیت شدم یه شب جهنمی رو تجربه کردم.حالا هم سرم سنگینه و دیدهام داره میسوزه…پیــشونیمو تکیه میدم به میز و پلک هامو میزارم رو هم تا شاید بتونم این گیجی و کم خوابی رو جبران کنم…هنوز چرتم نبرده که آوای ویبره گوشی یهو از عالم خواب و خیال پرتم میکنه وسط واقعیت …شماره ای که رو صفحه افتاده واسم آشاست…فورا اسم روشنا از ذهنم میگذره….میمونم جواب بدم یا نه…بالاخره تماس و برقرار میکنم تا ببینم حرف حسابش چیه
-سلام آقا روزگاربه…مزاحم شدم حالتون رو بپرسم…
نمیدونم اثر کم خوابیه یا واقعا خنگ شدم .با تعجب می پرسم
-حالمو بپرسید؟
من و من میکنه و میگه
-آخه با اون حالی که از پیش ما حرکت کردید مضطربتون شدیم … معصوم جون ازم میل داشت باهاتون تماس بگیرم…
به‌شدت جدی و کوتاه گفتم
– خوبم!
یکم این پا اون پا میکنه و بالاخره بسیار محتاط جوری که باز بهش نپرم میگه
-راستشو بخواید… فقط برای احوالپرسی زنگ نزدم… میمیل داشتم بگم که از شما ومادرتون به خاطر حس انساندوستی که دارید و میخواید یه مادرو دختر رو بعد از این همه سال از هم باخبر کنید واقعا ممنونم و…. بگم این لطفتون رو هیچوقت فراموش نمیکنم…
واقعا مونده بودم چی باید بگم…آیا واقعا لطفی کرده بودم که اینطوری ازم تشکر میشد؟ …شاید باید از خودم خجالت بکشم.. کوتاه میگم
– من کاری نکردم که شما تشکر میکنی

به وضوح ذوق و اشتیاق رو تو آواش میشنوم…ذوق زده میگه
– اونروزگار که تشریف آوردید واقعا خوشحال بودم…همین که اضافه کردید خبری از مولینم دارید یه دنیا منو خوشحال کرد …راستش دیگه طاقت ندارم تو بی خبری بمونم … میشه تلفنی بگید چی درباره اش میمیل داشتید به من بگید؟…. شما مامانم رو مشاهده کردید؟میدونید کجاست؟
در جواب اون همه ذوق و اشتیاق سرد و کوتاه میگم
-نـــــه..
دیگه صوتی نفساشو نمیشنوم … انگار پشت گوشی جون داد…. انگار دلش فقط به همین امید می طپید و تا ناامید شد برای دقایقی وایساد…نفسشو بالاخره با یه آه جگر سوز بیرون داد … حالا میدرک کردم رابطم چی میاظهار کرد… راست میبیان کرد ، حتی مایوس کردن این آدم ها هم درد داشت چه برسه به آزار و اذیت کردنشون… قلبخوشی های این آدم ها چیزهای پیچیده ای نیست ولی …همه ی چیزیه که دارن!
توقع داشتم بعد از جواب رک و صریح و کوتاهم عصبی بشه…فحش نثارم کنه و بگه ازم متنفره که دارم بازیش میدم و به سخره گحرکت کردمش… اما اون دختر در کمال ناباوری میگه
– فکر کنم وقت بدی با شما تماس گرفتم با اجازتون قطع میکنم و یه فرصت دیگه تماس میگیرم
حرصم میگیره از این همه ادب و خودداری و صبر… زیر لب میگم “دختره اعصاب خورد کن ِ احمق”
بین صوتهای درونم جنگ و دعوا میشه … وجدانم فریاد میکشه “این شکل انتقام حق اون دختر نیست … نکن اینکارو” … تا خداحافظ رو ادا میکنه یک قلب میشم و فورا میگم
-صبر کن
آنقدر مشتاقانه میگه “چیزی یادتون اومد؟” که سنگ سخت دلم ترک برمیداره…دقایقی سکوت میکنم و به جنگ و دعوای که درونم به پاست گوش میدم …
روشنا صوتم میکنه
-آقا روزبه؟ ….حالتون خوبه؟
نه… حالم خوب نیست…حالا که نزدیک انتقامم و میبینم توانشو ندارم که اینکارو با اون دختر بکنم اصلا حالم خوب نیست … باید خوب باشم …باید راضی باشم که صدمه ببینه ولی وجدانم ..وجدانم نمیگذاره حالم خوب باشه
بی اختیار لب میزنم
-نه…خوب نیستم
و میشنوه…حتما صوتی فریاد کمک منو توی همون آه و نجوای کوتاهم میشنوه که میگه
-دارم مضطربتون میشم…نکنه مریض شدید؟ نکنه تنها هستید و هیشکی نیست کمکتون کنه؟ نکنه…
عصبی میشم …قلبسوزی اون دخترو نمیخوام …دلسوزی هیچ کس را نمیخوام مخصوصا مال اون دختر رو…
داغونم… فکرم ..درونم ..همه وجودم آشفته اس … نگاهم روی ساعت دیجیتال ماشین ثابت میشه…رابطم اظهار کرده ساعت ۶ دم در دانشگاه میدزدنش و کارو تموم میکنن…ساعت دیجیتال ماشین پنج و چهل و شش دقیقه عصر و نشون میده…دیگه وقتی نمونده..
دختره دست بردار نیست … بهش بدی کردم ولی داره خودشو میکشه از بس نگران حالم شده
انگار چیزی کشف کرده باشم با خودم میگم
نه…. به نظرم احمق نیست …از جرگه آدم های زیادی خوبه…از این کف دست آدم ها زیاد نمتوجه شده بودم …شایدم جز مامانم تو تمام زندگیم کسی و اینطوری نمتوجه شده بودم.

راوی:
فرمان ماشین زیر فشار انگشتانش داشت له می شد…میان آنچه میتمایل داشت و نمیمیل داشت جنگ شده بود …ثانیه ها زود میگذشسریع و او مـ ـستاصل مانده بود…قطعه عکس مادرش یکباره جلو دیدهش رسید…مادر نگاهش میکرد ..مـ ـستقیم …انگار که جلوی مهم ترین زن زندگیش شرمنده باشد نگاهش را از مادر دزمشاهده کرد…داشت نامردی میکرد و این رسم مردانگی نبود…این فکر را کدامین شیطان ملعون در ذهنش انداخته بود؟….باید آرام آرام و جوری که شایسته بود انتقام می گرفت..باید همانطور که مادرش آن زهر تلخ را چشیده بود…ذره ذره..لحظه به لحظه..روزگار به روزگار تلافی میکرد ….فریاد کشید و از روشنا جویا شد
-الان کجایی؟
رها هراسید…مو بر اندامش سیخ شد ..ترسیده جواب داد
-دارم از دانشکده میام بیرون
ماشین با غرش ترسناکی متوقف شد…در عرض چند ثانیه دور زد و مسیر دانشکده را در پیش گراهی شد و عصبی اضافه کرد
– برو یه جای شلوغ…همین الان!… فهمیدی؟
روشنا من و من کنان پرسید
-آخه چرا باید اینکارو بکنم ؟
روزگاربه کلافه دستش را چراکه چنگ در خرمن موهای مشکیش فرو کرد و عصبانی اظهار کرد
-هیچی نپرس…فقط برو جایی که شلوغ باشه …. همونجا منتظرم بمون
روشنا با حیرت جویا شد
-دارید میاید اینجا؟
جای جواب دادن آمرانه اظهار کرد
-تا منو ندیدی با هیشکی هیج جا نرو…به نفعته به من اعتماد کنی…فهمیدی؟
-دارید منو میترسوند…کسی دنبال منه؟
-فقط برو… برو یه جای امن..همین حالا

***

راوی:
ساعت از شش گذشته بود که روزگاربه سراسیمه وارد دانشکده شد .در این مدت هر چه تلاش کرده بود موفق نشده با رابطش تماس بگیرد و بگوید از تصمیمش منصرف شده …
کلافه و عصبی شماره روشنا را برای دهمین بار گرفت…باز هم آن دختر در کف دسترس نبود و این روزگاربه را کلافه تر کرد…
شروع کرد بی هدف دویدن و گشتن…توی محیط بزرگ دانشگاه پیدا کردن روشنا مثل پیدا کردن سوزن در انبار کاه بود …گشت..دوید ..از این سمت به آن سمت تا از نفس افتاد … تقریبا همه دانشکده را زیر پا گذاشته بود
وقتی از گشتن ناامید شد در میدان اصلی دانشکده حرصش را سرگلدان بزرگ وسط میدان خالی کرد و با بیان کردن ” دختره ی احمق” اوج برآشفتهتش را به همه نشان داد و نگاه متعجب چند دانشجو را به خود جلب کرد
برای بار یازدهم شماره روشنا را گراهی شد و باز مشترک در دسترس نبود.. .مانده بود چکار کند…کف دست روی پوست گردن کشید و با ناامیدی اطراف را از نظر گذراند..
ساعت هفت بعد از ظهر را نشان میداد … دانشکده خلوت شده بود..در فاصله ای دورتر دختری چادری با یک عینک بزرگ و یه عصای سفید خاص نابینایان به او نزدیک می شد و همچنان هیچ اثری از روشنا نبود … روزگاربه لحظات تلخی را می گذراند ..عذاب وجدان داشت خفه اش میکرد …
ناامید از همه جا جسم خسته و ناامیدش را روی نیمکت فلزی رها کرد … سرش را خم کرد و زیر فشار انگشتانش گراهی شد …نفهمید چقدر گذشت که حس کرد چیزی به پاشنه ی کفشش ضربه میزند .نگاهش از نوک عصای سفید و کفش مندرس دختر بالا رسید از چادر مشکی گذشت و روی عینک سیاه و درشت دختر متوقف شد…خودش را از مسیر عبور دختر کنار کشید تا دختر بی مزاحمت او رد شود و برود…ولی در کمال ناباوری آوای روشنا را از فاصبه ای نزدیک گوش داد…همان صوتی آرام و ساکتشبخش
-به‌شدت دیر نکردید؟

روزگاربه که تا این لحظه ناامید و عصبی بود حالا گیج و منگ شده بود …اطراف را تند از نظر گذراند..هیچ بنی بشری جز آن دختر مشاهده کرده نمیشد
دختره همانطور که نقطه ای نامعلوم دوخته بود بیان کرد
-خودمم …روشنا معزی
عینکش را که برداشت روزبه مثل فنر از جا پرید و عصبانی اظهار کرد
-این دیگه چه ریخت و قیافه ایه که واسه خودت درست کردی؟
-چرا اینقدر خشمگین هستید؟
روزبه سرش فریاد زد
-چرا گوشیتو جواب نمیدادی؟
روشنا هراسیده بود… گوشی خاموش رو سمت روزگاربه گحرکت کرد و من من کنان گفت
-شارژش…. تموم شد…خاموشه
روزگاربه پوفی کرد و با حرص اظهار کرد
– مگه بهت ناظهار کردم برو یه جای امن…اونوقت وسط دانشکده واسه خودت قدم میزنی؟
روشنا روزبه رو دعوت به قرار گرفتن کرد تا کمی ملایمش کند…بطری شربتی که برای افطارش همجاده آورده بود را به سمتش گراهی شد و اظهار کرد
-یکم بشینید و از این بخورید …من واستون توضیح میدم
روزبه کف کف دستش را روی پیشانی عرق جای گرفته اش کشید و با اصرارِ دختر قرار گرفت … بطری را با بد قلبی زیر نظر گرفت و اضافه کرد
-این دیگه چیه؟
-شربته…یکم بخورید…. تمیزه خودم درستش کردم …
-روزگاربه یک جرعه با احتیاط مزمزه کرد و انگار از آسمان به زمین آمد..
روشنا که روزگاربه را آهسته تر میمتوجه شد با هیجان توضیح داد
-من نویسنده گروه تئاتر دانشکده هستم ..وقتی اظهار کردید یه عده دنبالمن فکرکردم مثل فیلم ها تغییر چهره بدم …
به عینک و عصاش اشاره کرد و گفت
-این ها رواز گروه قرض گراهی شدم … لباس مبقلب پوشیدم که پیدام نکنن…
روزگاربه با تاسف سر تکان داد…روشنا در حالی که سعی داشت خنده اش را پنهان کند جویا شد
-میشه به من بگید کدوم نادونی دنبال دزدیدن دختر بی پاما مثل منه؟
روزگاربه که خنکی و شیرینی شربت به مذاقش خوش وارد شده بود یک جرعه دیگر نوشید و نگاهش را به ناکجا دوخت و اضافه کرد
-لابد یه خری پیدا شده دیگه!
از جواب صریحش روشنا نتوانست خنده اش را کنترل کند… از ته قلب ریز خندید و بیان کرد
-چه عالی…کاش تو دانشکده شایعه بشه که میتمایل داشتن منو بدزدن چراکه کلی معروف میشم
روزگاربه اخم هاشو در هم کرد و اظهار کرد
-نکنه خیال میکنی باهات شوخی کردم؟
روشنا بی توجه به عصبانیت روزگاربه سرخوش گفت
-راستشو بخواید دقیقا همین فکرو کردم
روزبه که خشمگینتش تازه فروکش کرده بار دیگر آتش خشمش شعله ور شد… سریع از جا پرید و مچ روشنا را در هوا قاپید و سرش را تا حد ممکن به صورت روشنا نزدیک کرد و بسیار جدی و سرد گفت
-من هیچ شوخی ای با تو ندارم دختر خانوم … حالا هم به نفعته تا پشیمون نشدم زود با من بیای
روشنا که رگه های خشم را به وضوح در نگاهان روزبه دیده بود به زحمت آب دهنش را قورت داد … دستش را از زیر فشار انگشتان روزبه بیرون کشید و گفت
-باشه …باشه … حرفاتو باور کردم ولی اینجا دانشگاهه … هیشکی نمی تونه جلو این همه چشم منو بدزده…شما هم حق نداری دست منو بگیری فردا هزار جور شایعه واسم درست میشه
و شروع کرد به ماساژ دادن مچ دردناکش
نگاه روزبه روی کبودی دست روشنا ثابت ماند…خودش را کنترل کرد و آهستهتر اظهار کرد
-خیلی خب… زود باش دنبالم بیا …

روشنا با علامت سر تایید کرد و پشت سر او راه افتاد
روزگاربه که سریع قدم برمیداشت جلوی در دانشکده به سمت او برگشت و به سمت راست اشاره کرد و بیان کرد
-ماشینم اونطرفه..عجله کن
روشنا عینک و عصایش را جمع کرد و مسافتی دنبال روزبه دوید
جفت ماشین که رسیدند روشنا نفس کم آورد و به سرفه افتاد …روزبه در را باز کرد و اشاره کرد که برود داخل …روشنا که روی صنقلبیش جای گرفت روزگاربه در را بست و سریع پشت رل نشت
صدای سرفه های روشنا موجب شد روزگاربه بطری آّب معدنی را به سمتش بگیرد و آمرانه بگوید
-بخور
روشنا میون سرفه ها بریده بریده اظهار کرد
-نمیخوام ممنون
روزگاربه اصرار کرد
-میگم بخورش
-نمیتونم …من روزگاره ام
روزگاربه درحالیکه بطری آب رو سرجایش برمی گرداند زیر لب غر زد
-همینطورشم پوست و استخونه …روزگاره هم میگیره!
روشنا کلام روزگاربه را متوجه شد ولی ترجیح داد جوابش را ندهد و به جای آن جویا شد
-کجا میرم؟
-نمیدونم…هر جایی غیر از اینجا!
نگاه روشنا در آینه روی چهره آشفته و درهم خودش ثابت شد …مقنعه اش روی سرش چرخیده و درز جلو جفت گوشش بود … یک دسته ی کوچک از موهایش پریشان گوشه صورتش پخش شده بود و تارهایی از موهای جلوی سرش زیر نور خورشید می رقصید
روشنا مقنعه رو روی سرش مرتب کرد و تارهای رقصان را با دقت زیر مقنعه پنهان کرد … لبه های چادرش را روی زانو تراز کرد و
متوجه شد که روزگاربه برای چندمین بار از آینه جلو ،ماشین های پشت سر را زیر نظر گرفت تا اگر تعقیب کننده ای هست مسیر را تغییر دهد …
روشنا با احتیاط جمله اش را انتخاب کرد و جوری که کمترین واکنش روزگاربه را برانگیزد گفت
-منو ببخشید … نه اینکه بهتون اعتماد نداشته باشما نه!… ولی…میشه خیلی از دانشکده دور نشیم
روزگاربه کلافه بیان کرد
-بله…خودم هم قصد ندارم ببرمت خونه ام
روشنا از این جواب رک روزبه خجالت زده شد و دندانش را مخفیانه روی لب فشرد
چندین خیابان را طی کرده بودند و روزگاربه همچنان سکوت کرده بود … روشنا احساس کرد روزگاربه از کف دست او آزرده است ..نیم نگاهی به سمت او انداخت و با مشاهده کردن ابروهای مشکی گره خورده درهم مرد ، شکش به یقین بقلب شد … خود را برای عذرخواهی آماده کرد ولی روزگاربه زودتر به حرف آمد
-درباره امروزگار…. ازم هیچ توضیحی نخواه….فقط بدون امروز بخت باهات یار بود…
روشنا با علامت سر تایید کرد …. لبه چادر را در مشت فشرد و میل داشت بگید بابت این همه دردسری که درست کرده متاسف است ولی با متوجه شدن چهره عبـ ـوس روزگاربه ترجیح داد فقط خاموشی کند….
نگاهش را از چهره روزگاربه گرفت ولی عکس کوچک زنی روی داشبورد ماشین توجش را به خود جلب کرد…روزگاربه فورا رد نگاه روشنا را زد و فورا عکس را برداشت و به‌سرعت در جیب پیرهن جایی کنار قلبش پنهانش کرد ….روشنا هنوز گیج این حرکت روزبه بود که ناگهان با ترمز آنی و وحشتناک روزگاربه به شیشه جلو ماشین پرتاب شد و سرش بدجوری دردناک شد.
روزگاربه جای عذر خواهی ، صریح و جدی اظهار کرد:
– پیاده شو
روشنا کف دستش را روی نقطه دردناک سرش گذاشت … با مشاهده کردن چهره عصبانی روزگاربه جای اینکه بابت ترمز خشن و یکباره اش معترض شود عذاب وجدان گراهی شد و مضطرب گفت
-شما بسیار خشمگین هستید؟ این بخاطر منه؟
روزگاربه مراعات کردن در کار نبود… با لحنی مکوم کننده اضافه کرد
-آره دقیقا بخاطر توِ…حالا پیاده میشی؟
روشنا از اینکه باعث ناراحتی اون مرد شده احساس گ*ن*ا*ه داشت …هیچ کاری از کف دستش برنمی رسید جز عذرخواهی… با لحنی متاسف گفت
-باشه… اگه اینطور آروم تر مشید همین کارو میکنم..متاسفم که به خاطر من تو زحمت افتامشاهده کرد ….مراقب خودتون باشید و خدانگهدار.

روشنا پیاده شد و به سمت ایستگاه اتوبـ ـوس راه افتاد در حالیکه تمام طول جاده از یاد آوری روزبه و حرف های اخیرش هر لحظه متاثرتر میشد
روزبه که هنوز ماشین را حرکت نداده بود از دور روشنا را زیرنظر گحرکت کرده بود…وقتی می دید روشنا عین خیالش نیست و دارد برای خودش قدم میزند.ماشین را حرکت داد و وقتی کنار دختر رسید پنجره را پایین داد و با تندی به او اظهار کرد
-مثل اینکه اصلا تو باغ نیستی..یه عده دنبالتن و میخوان بدزدنت اونوقت داری واسه خودت راحت قدم میزنی؟
روشنا که از روزگاربه و پرخاشگریش آزرده شده بود قلبخور گفت
– خب دارم میرم ایستگاه اتوبـ ـوس ..اونجا هم شلوغه و هم امنه .. با اتوبـ ـوس مـ ـستقیم میرم تا میدون شوش و بعدش با اتوبـ ـوس بعدی میرم خونه دیگه!
روزگاربه کلافه روی ترمز کوبید. از بین دندان هاش واژه” احمق” را به زور بیرون داد … در عرض چند ثانیه پیاده شد و بازوی روشنا رو گرفت و تقریبا پرتش کرد داخل ماشین ودر را با حرص به رویش بست و بار دیگر پشت رل نشست
روشنا بیش تر از همیششه هراسیده بود .قلبش مثل دل گنجشکی هراسیده ، به سیـ ـنه میکوفت
روزبه به ساکتش نیاز داشت … سرش را از پشت چند بار ملایم به پشتی صندلی کوفت و بعد که کمی آهسته تر شد بی آنکه زحمت چشم دوختن به مخاطبش به خود بدهد گفت
– میرسونمت خونه…اما فقط همین یه بار!
و بعد با فاصله ی یک بند انگشت از روشنا روی او خم شد و کمـ ـربند ایمنی را برایش بست..نفس روشنا تحت تاثیر این همه نزدیکی لحظاتی در گلو حبس شد و دلش لحظاتی از ریتم همیشگی افتاد و فرم جمتوجه شدی تپید
روزگاربه ولی بی توجه به حال و روزگاری که برای دختر بیچاره موجب شده به صنقلبی خود برگشت و ماشین را با صوتی وحشتناکی از جا کند
رها آرام به‌آرامی نفس حبس شده اش را بیرون داد و اامان نفسی که گرفت پر از رایحه تلخ و خنک ادوکلن روزگاربه …نگاهش را از پنجره به بیرون دوخت ..هنوز هوا کم داشت ….کلید شیشه بالا بر را فشرد ..قلبش میتمایل داشت باد را روی پوست صورتش حس کند و حال و هوایش عوض شود …ولی روزگاربه انگشتش را روی انگشت روشنا گذاشت و دکمه را طوری فشرد که بر خلاف میل روشنا بود …. حین بالا راهی شدن شیشه اظهار کرد
-هوای بیرون آلوده اس…
و به خیال اینکه روشنا گرمش شده تکمه کولر را زد
روشنا انگشتش را در مچش پنهان کرد.پلک هایش را روی هم گذاشت و عصبانیت را ذره ذره در درون خود حل کرد
خاموشی سنگین ماشین روزبه را کلافه کرد…رادیو را روشن کرد تا آن خاموشی مرگ آور از بین برود…روشنا هیچ واکنشی نشان نداد…روزگاربه از آینه بغـ ـل نگاهی به روشنا انداخت..دختر بیچاره در صندلیش مچاله شده بود و با نوک انگشت نقطه آسیب دیده سرش را معاینه و وارسی میکرد
روزبه میاطلاع داشت بسیار سریع و خشن حرکت کردار کرده …میفهمید که حق این دختر نیست که اینطور قصاص شود اما آنقدر بعد از مرگ مادر کامش تلخ شده بود که با آن روزگاربه محبوب، که در کوتاه ترین زمان ممکن در قلب ها نفوذ میکرد و دختران کالج لقب سه ثانیه ای به او داده بودند فرسنگ ها فاصله گراهی شده بود. قلبش به رحم آمد و با لحنی متاسف گفت
-نمیتمایل داشتم بهت آسیب بزنم
دل رحمی روزگاربه آنقدر کیمیا بود که روشنا ناخوداگاه حس و حال کودکی پیدا کرد که بعد از تحمل جهانی بی رحم بیرون به آغـ ـوش والدینش برگشته ..قلبش پرکشیده برای ضجه زدن و وقتی در جواب روزگاربه واژه ” میفهمم” را ادا کرد صدایش آنقدر بغض داشت که به رعد و برقی میماند که در پسش بارانی سیل آسا بود
روزبه آهسته نجوا کرد
-اگه میدونی که قصدی جز کمک کردن نداشتم پس… گریه نکن… متوجه شدن گریه یه زن اعصابمو خورد میکنه .