شیما بود که جوابمو داد.
_ یعنی اینکه دردسرهای خودمون کافیه دیگه وقت سرو کله زدن با مشکلاتی که بیعقلیهای تو اضافه میکنه رو نداریم.
دندونهامو روی هم فشار دادم و سعی کردم خشمگین به نظر برسم.
_ چه مشکلی درست کردم تا حالا؟ مگه هرکاری که اظهار کردیدو انجام ندادم؟
سمت بابا چرخیدم.
_ با کسی که به خونم تشنه است ازدواج کردم و زیر یه سقف دارم زندگی میکنم دیگه باید چیکار کنم؟
با حرفهام چهرهی بابا یکم درهم شد.
بذار یکم به حرفهام فکر کنه…
به جز اون قسمت تنفر هامین، بقیهی حرفهام واقعیت بود.
بازهم صوتی وزوز مانند شیما توی گوشم قد بلند شد.
_ اگه از همون اول گند نمیزدی و با وجود نامزدیت با مهران با هامین بی آبرویی بالا نمیآوردی اصلا لازم به این کارها بود؟
اینبار خندهی عصبیم واقعی بود.
اینا جدی جدی باور کردن که سندمو به اسم مهران زده بودن و تمام!
_اول اینکه من مقصر هیچ کدوم از این گندهایی که میگی نیستم. ثانیاً کدوم نامزدی؟ من حتی خاستگاری فرضی که میگی روهم یادم نمیاد چه برسه به نامزدی.
چونهمو بالا آوردم.
_ بعدش هم تاجایی که میدونم از هامین بهشدت بیشتراز چیزی که روی مهران سرمایه گذاری کرده بومتوجه شد سود بردید! اگه این به لطف همون به اصطلاح بیآبرویی من نیست پس چیه؟
_ اگه از همون اول جفت پا نمیپریدی وسط مهسا…
_ کافیه دیگه؛ با هردوتونم.
با صدای فریاد بابا شیما خفه شد ولی ذهن من روی حرفی که زد قفل شد.
اگه من خودمو قاطی نمیکردم مهسا چی؟
مهسا قرار بود چیکار کنه؟ میمیل داشتن مهسارو به هامین بچسبونن؟
دیدههامو به مهسایی که بیخیال درحال بازی با گوشیش بود دادم.
یعنی اگه اون اتفاقها نمیافتاد قرار بود همه چیز عوض شه؟
بسی خیال باطل…
نگاهمو ازش گرفتم و به بابا دادم.
_ مهم نیست مشکلتون با هامین سر چیه ولی الان به هیچوجه نمیتونی طلاق بگیری. شرکت هنوز حتی نصف بحرانشو هم پشت سر نذاشته؛ باید هرجور شده لین رابطه رو حفظ کنی؛ متوجه شدی؟
چه طلاقی؟ من تازه دارم زور میزنم این ازدواجو واقعی کنم.
البته الان شاید بد نباشه که فکر کنن با هامین مشکل دارم.
هرچی کمتر روی رابطهی ما حساب کنن، کمتر برای هامین دردسر درست میکنن.
پس سرمو برای تایید حرفش تکون دادم و زیرلب باشهی آرومی بیان کردم.
وقتی بالاخره احساس کردم که صحبتهاشون تموم شده از جام کشیده شدم.
حتی برای تظاهر کردن هم بابا ازم نتمایل داشت شامگاهو بمونم.
نه اینکه بخوام بمونم یا نظرم برای موندن تغییر کنه اما خیلی جالبه که هربار اینطوری توی صورتم میکوبن که من جایی توی این خونه و خانواده ندارم.
حتی نمایشی هم فقط تا وقتی که بقیه دوروبرمونن عضوی از این خانوادهام و بقیش یه مزاحم که نگاههاشونو آزار میده.
از در خونه بیرون زدم و نفسی از هوای سرد کشیدم.
این عمارت و خونه از بچگی برای من حکم زندان داره.
هیچ کدوم از اون رویاهای زندگی توی عمارت برای من صحت نداره.
اگه بگم توی بچگی و توی این خونهی قصر مانند اغلب به خاطر تنبیه شدن گرسنه میموندم کسی باور میکنم؟
_ تو هم کم زرنگ نبودیها…
بی توجه به آوای منفور پست سرم چند پله رو پایین حرکت کردم.
_ اگه از همون اول چموش بازی در نمیاوردی وضعت خیلی بهتر بود.
سمت صوت چرخیدم.
_ خوب بودن یا نبودن من هیچ ارتباطی به پدوفیل بدبختی مثل تو نداره.
نمیدونم چرا هنوز داره تبسم میزنه… قلبم میخواد مثل لبخند جوکر با چاقو دو طرف صورتشو جر بدم.
_ بچگیهات بسیار آرومتر و ملایمتر بودی. هرچند الانم بهشدت تمایل داشتنی شدی.
دندونامو به خاطر حرفها و نگاه کثیفی که به سرتا پام انداخت به هم ساییدم و مقابل پیچش معده و حالت تهوعم مقاومت کردم.
یه پله پایینتر اومد.
_ هنوز کامل یادمه بعداز هر تنبیه شیما چطور مثل یه گربهی ولگرد توی خودت جمع میشدی و با اون چشمهای گرد و پر آب به اطرافت زل میزدی.
از بین دندونهای به هم چسبیدهم غریدم:
_ خفه شو…
دوباره اون نیشخند نفرت انگیز.
_ یادته بعداز هربار کتک خوردنت کی قلبداریت میداد و بهت شکلات میداد؟ یا وقتی بابات سرت داد میزد کی ازت دفاع میکرد؟ توی بغل کی قائم میشدی؟ میدونی هنوز هم کلی از اون شکلاتهایی که دوست داریو توی اتاقم نگه میدارم؟
لرزش بدنمو حس میکردم…
صدامو بالا بردم و تقریباً داد زدم:
_ بهت بیان کردم خفه شو…
یه پلهی دیگه پایین اومد که ناخودآگاه یه قدم به عقب برداشتم.
_ حتی وقت عصبانیت هم بهشدت فریبنده میشی. این که میگن زنهای متأهل جذابیت خاصی دارن واقعا حق دارن... هرچند من اون ظاهر مطیع و سربهزیرو بیشتر دوس داشتم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن