یکم توی سالن نشستم و با گوشیم سرگرم شدم و یه چشمم همش به راهروی منتهی اتاق هامین بود.
الان داره چیکار میکنه؟
نکنه باز داره کار میکنه؟
نیم ساعت بعد که بالاخره صبرم تموم شد به قدمهای مستأصل به سمت اتاقش راهی شدم.
پشت در اتاق مکث کردم و کف دستمو برای ضربه زدن به در بالا اوردم.
ولی در نهایت نتونستم در بزنم و انگشتهامو جمع کردم.
اگه ازم بپرسه اینجا چیکار دارم چیباید بگم؟
اصلا دلیلم برای اینجا بودن چیه؟
اینکه شک داشتم داری کار میکنی و اومدم جلوتو بگیرم؟
بهشدت مسخره نیست؟
به هرحال که نمیشه همیشه از کارش دورش کرد.
اما خب پس چی؟
نفس عمیقی کشیدم و بار دیگر سعی کردم.
اینبار موفق شدم چند ضربهی آروم به در بزنم.
وقتی خبری نشد شک کردم که صدای ضربههام اینقدر آروم بوده که متوجه نشده.
دوباره در زدم و اینبار یکم رساتر…
بازهم صدایی از داخل نیومد.
یهو یه حس بد بهم دست داد…
چرا جواب نمیده؟
چند ضربهی محکمتر زدم و باز هم خبری نشد.
ذهنم پر شده بود از سناریوهای هامینی که روی زمین از هوش رفته…
اخرسر طاقت نیارودم و با استرس کف دستگیرهی درو گرفتم و وارد اتاق شدم.
به محض ورودم به اتاق دل پر تلاطمم ساکن و نفسی که توی سینهم حبس شده بود رها شد.
روی تخت خوابیده بود…
با شک و تردید به سمت تخت قدم برداشتم و کنارش موندم.
لباس راحتی پوشیده بود و خیلی آروم روی تخت دراز کشیده بود.
انگشتمو دراز کردم و زیر بینیش گراهی شدم.
نفس راحتی کشیدم.
پوست رنگ پریدهی صورتش و لبهای بیرنگش حسابی آدمو میترسونه.
انگار که یه تیکه یخه.
مژههای بلندش روی صورتش سایه انداخته بودن و حسابی قلببری میکردن!
انگشتی که زیر بینیش گرفته بودم آروم به سمت مژههاش حرکت کرد اما یهو به خودم اومد و کف دستمو پس گراهی شدم.
دارم چه غلطی میکنم؟
نکنه میخوام بیدارش کنم؟
اونوقت چطور قلبیل وارد شدن بیاجازه به اتاقشو براش توضیح بدم.
اصلا هم به صوتیی که درونم میگفت «یعنی اگه دلواپس بیدار شدنش نبودی لمسش میکردی؟» توجه نکردم.
با احتیاط پتو رو روی تنش بالاتر کشیدم.
یکم دیگه موندم و به چهرهی غرق خوابش خیره شدم.
درنهایت با احساس گراهی شدی سینهم از اتاق بیرون رفتم و بعداز بستن در بهش تکیه دادم.
سرگردون و آشفته به اتاقم رفتم و دوربین و پالتومو برداشتم.
دوربینو دور گردنم آویزون کردم و به حیاط حرکت کردم.
به محض قدم گذاشتن به حیاط یه تماس از ارشدم به خاطر کارهای نمایشگاه دریافت کردم و بعداز مطمئن شدن از نبود مشکلی با خیال راحت تماسو قطع کردم.
با قطع تلفن مات و مبهوت به فضای مقابلم خیره شدم.
اینجا….
پاهام ناخودآگاه منو پیش اون دریاچهی دردسر ساز کشوندن…
واقعا یه چیزیم میشه…
پالتومو محکمتر دورم پیچیدم و روی نیمکت جای گرفتم.
دیگه حتی حس و حال عکس گراهی شدن با دوربینمو هم نداشتم.
دستمو روی دوربینم کشیدم.
لمس سرد و فلزیش باعث شد از اون مه توی ذهنم یکم دور شم.
واقعا نمیدونم میخوام با زندگیم چیکارکنم.
با خودم، با هامین…
با این کلاف سر درگم احساسات….
این همه ترس و تردید برای چیه؟
بالاخره به خودم اجازه دادم به سوالی که این چندوقت برام پیش اومده فکرکنم.
چیزی که تاحالا جرات پرسیدنشو از خودم نداشتم.
من واقعا هامینو دوست دارم؟
مگه چقدره که میشناسمش؟
اصلا چرا باید دوستش داشته باشم؟
اصلا شامگاهیه تایپ مردهایی که دوست دارم نیست!
زیادی خوشگله و خواستنیه!
دقیقا شبیه مدلا میمونه.
با اون قدو بالا و هیکل…
همیشگی قلبم میخواست پارتنر آیندهم یه چهرهی عادی داشته باشه.
اینحور دیگه لازم نیست بسیار نگران نگاه زنهای اطرافش باشم.
هرچی نباشه خودمو خوب میشناسم…
حتی با اینکه تجربهای توی این مورد روابط ندارم ولی خوب میدونم چقدر حسود و غیر منطقیام.
جدا از قیافش اخلاقشم خیلی بده.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن