میخواستم سرمو به خاطر چیزی که مشاهده کردن و فکری که کردن بکوبم به دیوار.
از جام پریدم.
صدای کشیده شدن صندلی روی سرامیکهای کف فضارو ناخوشایندتر کرد.
بدون خیره شدن به صبحانهی نصفهونیمه یا صورت همین با عجله چند جمله بیان کردم و به سمت اتاقم پا سریع کردم.
_ من سیر شدم؛ میرم اتاقم بخوابم.
نرسیده به پلهها بار دیگر برگشتم.
اینبار به نگاههای متعجبش زل زدم و انگشت اشارمو بالا آوردم و تهدید کردم:
_ امروزگار شرکت تعطیله… استراحت کن.
بدون اینکه صبرکنم تا عکس العمل اون یا انیسهی دارو به دست و خشک شده رو ببینم برگشتم و راهی شدم.
اینبار بدون مکث پلههارو بالا حرکت کردم و وارد اتاقم شدم.
خودمو روی تخت انداختم و صورتمو توی بالشت فرو کردم.
چندتا جیغ آروم کشیدم و به خودم فحش دادم.
تازه بعداز انجام این کارهای غیر منطقی و نه چندان عجیب، آروم شدم.
با آهی که کشیدم برای تعویض لباسم حرکت کردم و بعدش بهسرعت زیر لحاف فرو حرکت کردم.
خستگی و بیخوابی دیشامگاه کار خودشو کرد و قبل از اینکه بتونم به فکرای مسخرهم بال و پر بدم خوابم برد.
وقتی بیدار شدم ساعت از یک ظهر هم گذشته بود!
بسیار بیشتر از چیزی که انتظارشو داشتم خوابیدم.
ولی قسمت عجیب ماجرا اینجاست هنوز خستهم…
راست میگن خواب، خواب میاره!
یکم بین ملافهها غلت زدم و به سختی تن کوفتهمو از تخت بیرون کشیدم.
دست و صورتمو شستم و با عوض کردن پیژامهم با یه باماز و شلوار خونگی و راحت از اتاق بیرون زدم.
به محض پایین اومدن از پلهها هامینو با روزنامهی توی دستش روی مبل متوجه شدم.
نیشم بیاختیار باز شد.
خونه مونده…
از وقتی بیدار شدم ذهنم درگیر این بود که خونه است یا زیر حرفش زده و حرکت کرده شرکت.
و الان با متوجه شدنش قلبم آروم شد.
به سمت مبلهای توی سالن حرکت کردم که با صدایی که گوش دادم سرمو برای متوجه شدن مهتاب چرخوندم.
با کف دستمال توی کف دستش مشغول پاک کردن گلدون گوشهی سالن بود.
ابروم بالا پرید…
الان چه وقت دستمال کشیه؟
روی مبل روبهروی هامین نشستم و با آوای قد بلند سلام کردم.
از قبل اون وضعیت شرمآور سر میزصبحانه رو فراموش کرده بودم.
به هرحال که با فکرکردن و اذیت کردن خودم نمیتونم اون حماقتو پاک کنم!
پس بهترین کار کمتر اندیشیدن بهش یا اصلا فکرنکردنه….
روزنامهی توی کف دستشو جمع کرد و روی میز گذاشت و جوابمو داد.
_ ناهار خوردی؟
برای صحبت کردن پیش قدم شدم.
روحیهام بهشدت خوب بود.
نمیدونم به خاطر خواب خوبی بود که داشتم یا متوجه شدنش توی خونه…
هرچی که هست حالم حسابی خوب بود.
_ هنوز نه.
سرمو یکم کج کردم.
_ عجیبه که تا این ساعت انیسه و آقا ابجادهیم میزو نچیدن…
هیچی ناظهار کرد که با فکری که تو ذهنم جرقه زد نیشم بازتر شد.
_ یا منتظر بودی که باهم غذا بخوریم؟
خندهی توی صدام بسیار مشخص بود.
موشکافانه نگاش کردم.
بدون تغییر چهره بهم زل زد.
_ زیاد فکر میکنی.
چشمهامو براش گرد کردم.
البته که خودمم بهشدت به این احتمال امیدوار نبودم…
احتمال اینکه از غذا خوردن تا این ساعت فراری باشه و انیسه و آقا ابمسیریم هم حریفش نشده باشن بسیار بیشتره.
از جام بلند شدم.
_ برم ببینم ناهار آماده است یانه. خیلی گشنمه میتونم یه گاو سالمو بخورم.
با حس و حال خوب گفتم و به سمت اشپز خونه پا شتابزده کردم.
فقط موقع رد شدن ازکنار مهتاب قدمام مکث کرد.
سرشو با تبسم برام تکون داد.
_ صبح بخیر خانوم.
متوجه شدم که موقع خندیدن یه سمت صورتش چال میافته.
یه جورایی بامزست.
باید قبول کنم که خندهی شیرینی داره.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن