متوجه شدم که با دقت طرح و جنس لباسو بررسی کرد و سری به تأیید تکون داد.
اروم گوشهی کتشو کشیدم که سرشو به سمت چرخوند و با تعجب نگام کرد.
خجالت کشیدم و دستمو عقب کشیدم.
قبل از زدن حرفم یکم مکث کردم و در نهایت مصمم شدم بپرسم.
_ از قبل انتخاب کردی؟
_ میلاد طبق معمول لباسو سفارش داده.
نمیدونم چرا ناراضی بودم.
ست کت وشلواری که براش انتخاب کرده بودن بهشدت جذاب بود.
مطمئنم حسابی به تنش میشینه…
اما…
_ یعنی نمیشه بقیه کت و شلوارا رو هم نگاه کنیم؟ شاید یه چیز بهتر پیدا کردیم؟
برای چند ثانیه به نگاههام خیره شد و بعدهم به سمت مرد جوون برگشت.
_ بسته بندیش کنید.
نا امید به کاشیهای سفید و حسابی براق کف نگاه کردم.
_ چیزی دیدهتو گرفته؟
سرمو بالا اوردم.
_ چی؟
_ گفتی یه چیز بهتر انتخاب کنیم. چیز خاصی مد نظرته؟
_ پس این یکی…
_ موقعیت برای پوشیدن این ست زیاده.
ضربان دلم شتابزده شد.
یکم فکرکردم.
_ یه ست کت شلوار مشکی بگیریم؟
مخفیانه فکرکردم هم رنگ لباس من…
به سمت فروشنده برگشت.
_ از همین مارک، کت و شلوارهای مشکیشو نشونمون بمتوجه شد.
لبهام کش اومد.
با راهنمایی فروشنده به سمت یه رگال بهشدت پر زرق و برق حرکت کردیم.
همیشگی فکر میکردم که خرید لباس مردونه خیلی جالبه…
یه جوری آرزوم خرید و انتخاب همچین چیزایی بود.
هامین در ارامش کنار توقف کرد و خیلی واضح انتخابو به من سپرد.
از بین انبوه کت و شلوارهای برند و دیده گیر یکی که به نظرم بهتر بودو انتخاب کردم و به سمت هامین برگشتم.
به خاطر رسیدن به یکی از خواستههای دیرینهم نیشم باز شده بود.
آخرین باری که پواشک مردونه خریدم سال اول کنکورم بود.
وقتی حه بعداز کلی کار و خورد خورد جمع کردن پولهام تونستم برای تولد بابا یه پیراهن مردونه بخرم.
یه پیمسیرن سرمهای سر آستیناش و یقهش بسیار ظریف با دست کار شده بود.
اما نتیجه اینکه هیچ وقت اون لباسو تن بابام نمتوجه شدم.
یا دوستش نداشته یا اینکه شیما اونو دور انداخته…
هر کدوم که بود حسابی باعث غمم شد.
بیشتر به خاطر اون همه پاما که خرج کردم!
با اعتماد به نفس لباسو به سمتش گراهی شدم.
_ اینو پروو کن.
ابروهاش بالا پرید.
شاید از تغییر مود یا پرویی من…
با مکث کوتاهی لباسو گحرکت کرد و به سمت پروو راهی شد.
حالا نوبت منه که نظر بدم…
توی این مدت بار دیگر لباسهارو برای پیدا کردن مدلهای متفاوت زیر و رو کردم.
تازه یه ست جمشاهده کرد انتخاب کرده بودم که آوای باز شدن در اتاق پررو اومد.
چرخیدم و به هامینی که جلوی در مشغول درست کردن سر آستینهاش بود چشم دوختم.
دلربا و خوشتیپ…
تنها کلماتی که اون لحظه برای توصیفش به ذهنم اومد.
سرشو قد بلند کر د و مستقیم بهم خیره شد.
بدون پلک زدن خیرهش بودم.
آروم سرفه کرد و ابروشو بالا انداخت که به خودم اومدم.
شتابزده شدن ضربان دلمو احساس میکردم.
قلبیل حال الانم و این هیجانو درک نکردم…
چراکه لباسی که براش انتخاب کردم اینقدر بهش میومد هیجان زده شدم؟
چرا نمیتونم به قیافش عادت کنم؟ خجالت آوره.
میوحشت کردم صورتم قرمز شده باشه و اشتباه برداشت کنه.
تند چرخیدم و پشتمو بهش کردم.
چند نفس عمیق کشیدم و تظاهر کردم که دارم ستهای مقابلمو مقایسه میکنم.
اما خودمم میدونستم چیزی که براش میخوام دقیقا همینیه که پوشیده!
یکم که آروم شدم برگشتم و دیدم همون جای قبلی و دست به جیب مونده.
باید به خاطر سلیقم به خودم آفرین بگم.
کی فکرشو میکرد یه کت و شلوار میتونه اینقدر به یه نفر بیاد؟
مطمئنن بینش من توی انتخاب هم دخیله!
چند قدم بهش نزدیک شدم و از چپ و راست نگاش کردم.
سرمو با رضایت تکون دادن که بازهم ابروش بالا پرید…
تیک داره؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن