صوتی هوم کوتاهش نشون داد که دیگه نمیخواد چیزی بگه.
احساسات دوگانه حنا کف دست و بالمو برای حل کردن این اوضاع بسته.
باید ببینم چی پیش میاد.
بعد از یکم خیس خوردن، خودم و اونو شستم و از وان کشیده شدم.
یه حولهی بزرگ گیر آوردم و دورش پیچیدم و قد بلندش کردم.
حموممون اونجور که تصور میکردم پیش نرفت ولی همچین چیزایی رو نمیشه مجبور کرد.
باید حس و حالشو داشته باشی.
به قول دانیال حتی واسه کردن هم اون پایینی باید پر انرژی باشه.
درحالی که با یه حولهی کرکی روی تخت قرار گرفته بود اتفاقی یه کف دست لباس خواب براش آوردم و کمکش کردم بپوشه.
خیلی مطیع و سربه زیر تمایل داشتههامو دنبال کرد.
در نهایت پتورو روش کشیدم و پیشونیشو بوسیدم.
_ برات یه لیوان شیر میارم.
خودمم جدا از شورت اولیه، یه شلوار راحتی پوشیدم و از اتاق بیرون زدم.
این وقت شامگاه ساعت کار همهی خدمهی ویلا جز نگهبانهای بیرون تموم شده.
پای گاز منتظر گرم شدن شیر موندم و درنهایت توی لیوان ریختمش.
یه قاشق عسل هم اضافه کردم و تمام
راضی از خودم و کارم چرخیدم که با دیدن شخص پشت سرم دوتامون جا خوردیم.
_ هامین خان
_ اینجا چیکار میکنی؟
_ م… من… اومدم…
با اخم من منشو قطع کردم:
_ این ساعت شب هیچ کدوم از خدمه حق راهی شد و وارد شد توی خونه رو ندارن چرا اینجایی؟
_ دارو…
لیوان داغو تو دستم جابه جا کردم
_ چه دارویی؟
نفس عمیقی کشید و یهو مثل ضبط صوت پشت سر هم جملههاشو اظهار کرد:
_ داروهای فشار خاله جا مونده بود اومدم اونارو بردارم اقا
بعداز حرفشم تند سمت کابینت حرکت کرد و یه قوطی قرصو برداشت و جلوم گرفت
با متوجه شدن این اخمام باز شد.
_ خیلی خب زودتر داروهارو ببر واسه انیسه.
با دیدن اینکه همچنان بی حرکت جلوم مونده دوباره با گیجی اخم کردم
به چشمهایی که هر چند لحظه با خجالت بهم نگاه میکرد و دزدیده میشد خیره شدم:
_ چیز دیگهای میخوای؟
_ نن..نه اقا
همینو بیان کرد و بهسرعت فرار کرد
سرمو تکون دادم و سمت اتاق برگشتم
دستگیرهی درو که گرفتم با یاداوری چیزی به بالا تنهی برهنهم خیره شدم.
فاک…
چطور یادم رفته بود؟
تو ذهنم یادداشت کردم که باید با انیسه دربارهی حرکت کردار خواهر زادهش صحبت کنم.
حتی اگه برای بردن داروهم باشه نباید این وقت شامگاه توی خونه بچرخه.
شیر گرمو به حنایی که به سختی چشمهاشو باز نگه داشته بود دادم و زیر لحاف کنارش دراز کشیدم.
لیوان خالیو از دستش گحرکت کردم و کنار گذاشتم.
با بغل کردنش چشم هامو بستم.
فردا روزگار طولانی در پیش داریم.
………………
«محنا»
با کف دستی که با فشار روی سرم گذاشته شد روی صنقلبی پایینتر حرکت کردم و خم شدم.
_ یکی دیگه داره میاد.
با این حرف یکم گردنمو برای متوجه شدن شخص بیرون دراز کردم.
_ چیکار کنیم؟ دم درش نگهبان دارن چطور بریم تو؟
کلاهی که دقیقاً شامگاهیه مال من بودو روی سرش گذاشت.
_ تو همینجا بمون میرم ببینم میتونم یه جادهی واسه داخل شدن پیدا کنم یانه.
با اینکه دلم نمیتمایل داشت اما کار دیگه ای از کف دستم برنمیومد.
_ باشه.
گوشیشو برداشت و قبل از اینکه یواشکی بیرون بره نشونم داد:
_ این مواقع کسی با دوربین حرفهای نمیره جاسوسی، تلفنت کافیه.
دوربینمو محکمتر گرفتم.
_ عادته.
یه ربع بعداز حرکت کردنش یه ماشین جمتوجه شد دم دروازه اومد و بعداز چک نگهبانا داخل شد.
این دهمین ماشین توی یک ساعت اخیره.
ولی خب هیچ کدومشون قد ماشین آشنایی که مارو به اینجا رسوند مهم نبودن.
نیم ساعت بعداز راهی شدنش نگران شدم و تقریباً یک ساعت بعدش کاملاً مضطرب بودم.
نکنه گیر افتاده؟
چیکار کنم؟
باید خودم واسه چک کردن برم؟
بیست دقیقهی دیگه تحمل کردم ولی اخر سر صبرم ته کشید.
با احتیاط از ماشین پیاده شدم و توی سایه و سمت دیوار یکم نزدیکتر شدم.
فقط از دور یه نگاه میندازم.
پشت یه درخت یکم خم شدم و به چند نگهبان دم در نگاه کردم.
اینور چیزی عایدم نمیشه
با دور شدن از در ورودی، خونه باغو دور زدم و به سمتی که میلاد راهی شده بود راهی شدم.
دیوارهای کشیده، فضای تاریک و نگهبان…
اینجور پیش بره اومدنمون بیفایده میشه
تازه میلادوهم گم کردم
بعداز یه ربع جاده رفتن توی تاریکی و فحش دادن به خودم به خاطر بی عقلیم با مشاهده کردن یه تیکه از دیوار گِلی فروریخته توقف کردم.
هرچند هنوز ارتفاعش کشیدهه ولی از خیلی قسمتهای دیگه بهتره.
با یه نگاه به دوروبرم به سختی چندتا سنگو تا لبهی دیوار کشیدم و روی هم چیدم.
گوشیمو توی جیبم گذاشتم و با رفتن روی سنگها لبهی دیوارو گحرکت کردم و سعی کردم خودمو بالا بکشم.
به سختی آرنجموروی لبهی دیوار گذاشته بودم که خاک و کلوخ زیر دستم کنده شد و بدون مسیری برای نگه داشتن خودم به پشت افتادم.
چند ثانیه طول کشید تا مغزم از درد و شوک واکنش نشون بده.
با نفس عمیقی که از درد کمرم کشیدم کف کف دستهامو برای متوجه شدن بالا آوردم.
توی تاریکی مشاهده کردم که یه تیکه کوچیک از پوست هردوتا کف دستم کنده شده.
با فوت کردن و تکون دادن کف دستم سعی کردم سوزششو کم کنم.
کف دستی هم به کمر دردناکم کشیدم و به سختی بلند شدم.
می هراسیدم سروصوتی این سمت توجه کسیو جلب کنه.
یکم که به اطراف چشم دوختم و از نبود کسی مطمئن شدم کف دستهای یخ زده و زخمیمو مشت کردم.
زیپ کتمو بالاتر کشیدم و برای آوردن چند تیکه سنگ دیگه اطرافو گشتم.
به این راحتیا تسلیم نمیشم…
یکم که ارتفاع زیرپاییمو بالا بردم بار دیگر با گراهی شدن لبهی دیوار خودمو بالا کشیدم.
اما این دفعه مطمئن شدم که یه تکیه گاه محکم واسه کف دستام انتخاب میکنم
با شمارش توی ذهنم و شمارهی سه خودمو بالا کشیدم و اینبار موفق شدم.
اول آرنجها و بعد یکی یکی پاها بالا آوردم و روی لبهی دیوار نشستم.
با نفس نفس زدن کف دستهای دردناکمو بغل کردم
بعد از چندتا نگاه به تاریکی باغ مقابلم و ندیدن کسی با یه نفس عمیق پریدم
هنوز پاهام روی زمین محکم نشده بود که با صوتی پارس سگ از کنارم روح از تنم بیرون رفت
با یه جیغ محکم به عقب افتادم و با باسن روی زمین جای گرفتم.
پارس سگ با متوجه شدن صدای جیغ من کشیده تر و وحشیانه تر شد
توی چند ثانیه بدنم از ترس و وحشت خشک شد
یه جیغ دیگه و صوتی پارسهای بیوقفه
با ترس خودمو روی زمین عقب کشیدم
به سختی گوشیمو بالا اوردم و با نور صفحه صحنهی وحشتناک روبه رو مو دیدم
دهن کاملا باز با دندونهای زرد و بزرگ
یه جوری با مشاهده کردن این صحنه قبض روح شدم که دیگه حتی نمیتونستم جیغ بزنم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن