_ خوبه… اراده از تو، درمانش از ما دکترها.
_ بهتون اعتماد دارم دکتر.
_ تو یه تنه قد کل مریضام دهن منو سرویس کردی پسر بعد میگی اعتماد داری؟
لبام یکم کش اومد.
_ دکتر لطفا به مولین و بابا از جراحی حرفی نزنید؛ خودم تنها برای عمل میام.
_ مطمئنی؟
_ آره…
آه کشید.
_ اینجوری سال جمتوجه شدو باید تک و تنها و توی کشور غریب بگذرونیها.
سرمو پایین انداختم و به کاشیهای کف زل زدم.
_ میدونم؛ ولی نمیخوام باز ناامید شن؛ میدونید که ما قبلاً هم سعی کردیم این جراحیو انجام بدیم.
جراحی که وسطاش به خاطر شرایط بد و واکنش نشون دادن بدن و تومور متوقف شد.
_ ولی اینبار میشه…
_ امیدوارم.
اینم یه ریسکه.
حتی اگه باز جراحی متوقف شه چیزو از دست ندادم.
تنها افسوسم به خاطر از کف دست دادن اامان سال نو بعداز ازدواجمون کنار محناست.
…….
ماشینو توی پارکینگ پارک کردم و سمت صندلی هممسیر چرخیدم.
کمربندشو باز کرد.
_ ممنون از رانندگیتون هامین خان.
ریز خندیدم.
_ همین؟ یه تشکر خشک و خالی فقط؟
چشمهاشو درشت کرد و لبشو گاز گرفت.
_ بله وظیفهتونه.
بعداز حرفش مثل ماهی لیز خورد و از ماشین پیاده شد.
دستی که برای گرفتنش دراز کرده بودم خالی موند.
_ من دیگه میرم دیرم شده، فعلا بای بای همسری..
همینجوری رفت و منو توی شوک این شیطنت و همسری اظهار کردنش گذاشت.
پیشونیمو روی فرمون گذاشتم و یکم به این حرکت کردار بی پرواش ریز خندیدم.
توی این مدت متوجه شدم محنا مثل یه گله…
یه غنچهی ظریف و زیبا که از ترس آسیب مشاهده کردن خودشو توی غلافش جمع کرده ولی هرازگاهی با شیطنت شکوفا میشه.
هرچقدر بیشتر بهش دلدادگی و احترام بدی شاداب تر میشه.
با صوتی ضربه به شیشهی ماشین سرمو قد بلند کردم.
پیاده شدم و به امیر دست دادم.
_ چرا تو ماشین ماتت برده بود؟ حالت خوبه؟
باهم سمت آسانسور حرکت کردیم.
_ عالیم.
_ به اون تبسم احمقانه روی لبت که نگاه میکنم میفهمم راست میگی.
بهسرعت تبسممو جمع کردم.
اصلا متوجه نبودم که دارم میخندم!
_ یادت باشه من هنوز رئیستمها…
از آسانسور پیاده شدم و سمت اتاقم حرکت کردم.
_ میلادو پیدا کن بیایید اتاقم یه چیز مهم باید بهتون بگم.
کتمو پشت صندلیم انداختم و لپتاپمو روشن کردم.
مشغول خوندم اطلاعت جراحی شدم که دکتر شکور برام فرستاده.
با ورود میلاد و امیر منم خوندن اطلاعات ااماه رو تموم کردم.
با قرار گرفتنشون لپتاپو سمتشون چرخوندم.
امیر برای خوندن اطلاعات خم شد و ابروشو بالا انداخت.
_ میخوای جراحی کنی؟
سرمو تکون دادم و منتظر شدم که میلاد هم خوندمو تموم کنه.
_ مگه نبیان کردن که نمیشه عملو انجام داد؟
_ انگار این دکتر گفته میتونه؛ اما قبلش باید واسه انجام آزمایشات و معاینه برم آمریکا.
لپ تاپو سمت خودم چرخوندم.
_ به هرحال که چیزی واسه از دست دادن ندارم.
امیر با ترمشاهده کرد گفت:
_ اگه عملت انجام شه اونوقت…
حرفشو ادامه دادم.
_ اونوقت میتونم شیمی درمانی و بعدش برداشتن تومورو شروع کنم.
بیماری دلیم چیزی نیست که تااین لحظه بهشدتها ازش خبر داشته باشن.
در اصل به عنوان مشکل اصلیم برای جراحی مغز، به خوبی پنهان شده.
_ عالیه، کی میخوای بری؟
موهامو عقب دادم.
_ پس فردا.
_ خاله اینا خبر دارن؟
سرمو تکون دادم.
_ کسی نمیدونه، نمیخوام تا وقتی جراحی انجام نشده کسی بدونه.
نمیخوام بیشتر از این باعث ناامیدی بقیه بشم.
میلاد بلند شد.
_ نمیشه که تنها بری؛ لااقل بذار من باهات بیام.
سرمو تکون دادم.
_ شما دوتا باید بمونید و حواستون به شرکت باشه. باید مطمئن شید این چند وقت قبل از مزایده مشکلی پیش نمیاد.
به پشتی صنقلبی تکیه دادم.
_ نمیخوام منفی بازی کنم ولی چی میشه اگه جراحی خوب پیش نره؟ مطمئنی نمیخوای با مولین بابات صحبت کنی؟
_ نهایت اگه خوب پیش نراهی شد مثل دوبار قبلی همه چیزو از وسطش ول میکنن و برمیگردم.
_ پس محنا چی؟
با حرف میلاد مکث کردم.
نگامو پایین انداختم و با انگشتم چند ضربه به میز زدم.
_ محنا چیزی نمیدونه، نباید بفهمه.
نگاهی که باهم رد و بدل کردنو مشاهده کردم و بهسرعت انگشتمو سمتشون گراهی شدم و چرخوندم.
_ جدی میگم، به محنا چیزی نمیگید.
آروم زیر لب زمزمه کردم:
_ نمیخوام به دلواپسیهاش اضافه کنم.
میلاد هوف کشید و کشیده شد:
_ میرم پرونده هایی که باید توی این چند روز تأیید کنیو بیارم.
امیرم بلند شد:
_ منم میرم به دانیال زنگ بزنم.
اکراهشونو درک میکردم برای همین هیچی نبیان کردم و در سکوت تأیید کردم.
در عرض چند دقیقه بار دیگر تنها موندم.
خسته به صنقلبی تکیه دادم و نگاههامو بستم.
نمیدونم چطور با حنا صحبت کنم.
عاشق شدم اامان سال جمتوجه شد ازدواجمونو کنارش باشم.
از همون لحظهی ااما که با اون مقنعه کج و موهای شلخته متوجه شدمش میدونستم این دختر قراره حیاتمو زیرو رو کنه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن