تازه پشت میز قرار گرفته بودم که هامین خان هم تشریف فرما شدن.
نگاهش مستقیم به موهای سرم خیره شد.
لبهاش لرزید و اندیشیدم که میخواد چیزی بگه اما درنهایت خاموشی کرد و پشت صنقلبیش قرار گرفت.
زیاد به نگاه عجیبش فکر نکردم و بیتوجه یه قاشق از سوپ خوشمزه.ی مقابلم خوردم و کاملاً نامشاهده کردش گراهی شدم.
امروزگار با حرفها و کارهاش کم سکتهم نداده.
اصلا از همون اول کی بهش گفته بود که با اون ژست و حالت و توی اون وقت از روزگار کنار دریاچه بمونه؟
بعدش هم که سرگردونیم بیرون از خونه و آخرسرهم ترسی که توی آشچزخونه بهم القا کرد.
برای نمشاهده کردنش حتی سرمو بیشتر خم کردم.
یه قاشق سوپ برداشتم که وسط راه مکث کردم.
خم کردن سر…
فیزیو تراپی…
حرفی که ظهر موقع خوردن ناهار بهم اضافه کرد..
و درنهایت اون جمله ش توی آشپزخونه…
حس کردم پردهای که جلوی دیدمو گراهی شده کم کم کنار میره!
یواش یواش همه چیز برام واضح شد.
حس کردم سر تا پامو برق گرفته.
حرفی که از فیزیو تراپی زد ادامهی کف دست انداختن ظهرش بود!
داشت به خاطر دوربین دور گردنم بهم تیکه مینداخت که به فیزیوتراپی احتیاج پیدا میکنم.
ناباوررانه سرمو بالا آوردم و به چهرهی یخی و بی حالتش که مشغول خوردن سوپ بود چشم دوختم.
قبل از اینکه بخوام چیزی بگم نگام به چشمهای براق اقا ابجادهیم و انیسه افتاد که با دقت به غذا خوردن هامین نگاه میکردن.
در کمال تعجب متوجه شدم که بدون غر زدن و نیاز به التماس برای خوردن، تقریبا نصف کاسه ی سوپشو تموم کرده و هنوز کنارش نزده…
با مشاهده کردن این دیگه قلبی برای غر زدن و سرزنش کردن نداشتم.
هراسیدم نکنه هر حرفی که بزنم باعث شه دست از خوردن بکشه!
درخاموشی شاممو تموم کردم و زیر چشمی هم اونو میپاییدم.
حتی یک بار که یواشکی نگاهش کردم با نگاه مستقیمش روبهرو شدم.
ابروشو بالا انداخت که تند نگامو گرفتم و دیگه جرأت نکردم تااخر غذا خوردنمون نگاهش کنم.
هامین هم درکنار کاسه سوپی که تموم کرده بود چند قاشق برنج خورد.
با اینکه کم بود ولی همین هم روحیهی آقا ابجادهیم و انیسه رو چندین برابر بهتر کرد.
اینقدر خوب که حس میکردم امواج خوشحالیشون داره کورم میکنه…
بعداز شام هامین به جای اینکه برگرده توی اتاقش روی مبل قرار گرفت و یه کتاب برای خوندن برداشت.
از اونجایی که نمیدونستم باید چیکار کنم پس بیسروصوت روی مبل مقابلش نشستم و کف دست هامو روی پاهام گذاشتم.
دقیقا مصوتق بارز یه بچهی خوب و مودب…
در خاموشی و سر پایین مشغول خوندن کتابش بود.
فقط وقتی انیسه یه لیوان چای گیاهی مقابلش گذاشت برای یه لحظه سرشو بلند کرد و مجدداً مشغول خوندن شد.
به پشتی مبل تکیه دادم و یه قلوپ از قهوه مو خوردم.
به دست هایی که کتابو نگه داشته بودن نگاه کردم.
انگشتهای سفید و کشیده…
دستهاش از کف دستهای من دلنشینتربود!
ناخونای گرد و مرتب شده…
پوستش اینقدر رنگ پریده بود که به وضوح بیشتری میتونستم رگهای برجستهی آبی و بنفش کف دستشو ببینم.
به انگشتهای خودم چشم دوختم.
ناخونهای نصفه و نیمه و پوست کف دست خشک و پوسته پوسته شده!
آروم انگشتامو مشت کردم و عقب کشیدم.
نگاهمو به کتابی که داشت میخوند منحرف کردم.
اما هرکار کردم حتی یه کلمه از نوشتههای روی جلدشو هم نتونستم بفهمم…
حتی نتونستم تشخیص بدم به چه زبانیه…
فقط میدونستم فارسی و انگلیسی نیست!
نمیدونم چقدر توی اون حالت و مشغول خیره شدنش بودم که متوجه شدم چشمهاش بسته شده.
سرشو به پشتی مبل تکیه داده بود و آروم خوابیده بود.
سریه انگیزهی یهویی از جام بلند شدم و به سمتش راهی شدم.
روی مبل کنارش نشستم و از نزدیک نگاهش کردم.
مژههاش بسیار بلند و پرپشت بود و با پس زمینهی پوست سفید و رنگ پریدهش بیشتر خودنمایی میکردن.
انگشتام واسه کشیده شدن روی مژه هاش به خارش افتاده بود.
یه مردو میشه خوشگل توصیف کرد؟
اگه بشه پس این مرد بی نهایت قشنگه!
بینی ایتالیایی، لبهای نازک و رنگ پریده.
آب دهنمو قورت دادم.
گاهی درک افکارم برای خودمم سخت میشد.
مثل همین حالا که نمیدونستیم چرا حرکت کردم و اینجور بهش زل زدم…
دقیقاً مثل یه منحرف!
ولی مگه جذابییها واسه قدر دونستن نیستن؟
واسه منم دقیقا همینطوره.
به هیچ وجه توی اطرافیانم همچین چهرهی تأثیر برانگیزی رو نمتوجه شدم.
جوری که آدم محوش میشه.
اما چه حیف…
سرش یهو از حالت مستقیم به سمتم چرخید.
یه لحظه واقعا ترسیدم.
اما برعکس انتظارم بیدار نشد.
توی خواب حرکت کرده بود…
منم سرمو به پشتی صندلی تکیه دادم و با همون حالت کجکی به صورت غرق خوابش خیره شدم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن