قبل از حرف زدن مکث کرد.
_ رئیس قبلا دعوت به ناهار فردارو قبول کرده تا موقعیت جناب قیمی رو تثبیت کنه. قول دادن که تا اخر هفته همهی موانعو برای خانوادتون کنار بزنن.
خب پس هامین خان توی ماشین بود.
بلند شدم و کباب کف دست نخورده رو توی کف دستم گراهی شدم و قوطی نوشابه رو توی دست محافظ گذاشتم.
_ برای شما…
در ماشین رو باز کردم و نشستم.
_ بندازش بیرون.
سرمو چرخوندم و به مردی که کنارم قرار گرفته بود نگاه کردم.
_ چیزی که توی کف دستته رو بنداز بیرون.
جناب افروزگار، به عنوان یکی از ظالمترین صدرنشینهای نظام سرمایه داری، بهشدت خوب به نظر میرسید.
فضای فوقالعادهای اطرافش داشت که وقتی به مردم خیره میشد ترسناکترش میکرد.
گوشهی بیرونی دیدهش کمی بالا اومده بود؛ لبهای تیره و صورت رنگ پریدهاش با طرح کلی عبوس و سنگین صورتش کاملا مطابقت داشت.
با پیراهن و شلوار مشکی دقیقا شامگاهیه روحی بود که از جهنم بیرون اومده بود.
به نگاههاش خیره شدم و در رو فشار دادم تا از ماشین پیاده شم.
به سمت صنقلبی جلو حرکت کردم و محافظیو که تازه قرار گرفته بود بیرون کشیدم تا کباب رو توی کف دستش بذارم.
_ اینم یه هدیهی دیگه. خوب بخور و هدرش نده.
روی صنقلبی جلو نشستم و درو محکم بستم.
پلکهامو بیتوجه به سکوت شدید ماشین روی هم گذاشتم.
_ خانوم قیمی بهتره نیست به صندلی عقب برید؟ اگه تصادفی پیش بیاد…
صنقلبیو کمی بیشتر خم کردم و کف دست به سینه شدم.
هامین خان کف دستور داد: راه بیفت.
راننده سکوت کرد و ماشین رو روشن کرد.
یه لحظه قلبم به حال محافظ بیرون ماشین سوخت.
دستور روشن کردن کولر ماشینو که گوش دادم توی قلبم یه پیش بینیشوم داشتم…
بعداز چنددقیقه همونطور که انتظارشو داشتم سرما کاملا به تنم نفوذ کرده بود.
به سمت هامین خان چرخیدم و به نگاههاش خیره شدم.
نیشخندی زد و گفت: حالا میتونی بخوابی؟
دیوونه…
_ قبل از سوار شدن یه کاسه کوفته، یه پیتزای دونفرهی کامل و یه لیوان پر موهیتو خوردم…
_ داری خودنمایی میکنی؟
به شکمم اشاره کردم: منظورم اینه زیاده روی کردم. اگه همینجوری به یخ زدن ادامه بدم بالا میارم.
به فضای ماشین اشاره کردم.
_توی ماشین استفراغ میکنم.
به هم خیره شدیم تا اینکه با انزجار نگاهشو به سمت دیگهای چرخوند.
_ کولرو خاموش کن.
راننده آه راحتی کشید و کولرو خاموش کرد.
به حالت دراز کش خودم برگشتم چشمهامو بستم.
چیزی نگذشته بود که ماشین جلوی بیمارستان توقف کرد.
هامین خان از ماشین پیاده شد ولی من بار دیگر نگاه هامو بستم و حرکت نکردم.
راننده در صنقلبی مسافرو باز کرد.
_خانوم قیمی، رسیدیم.
دیدههامو باز کردم و با اکمسیر از ماشین پیاده شدم.
_ نمیری خونه؟ اینجا چیکار میکنی؟
تبسم بی احساسی زد.
_ تو را آوردم تا شکمتو شستشو بدی.
_ اگه تو پرداخت کنی این کارو میکنم.
با نگاههای سردش نگاهی به من و سر پایین راننده انداخت و بیحرف به داخل بیمارستان حرکت کرد و منم دنبالش کردم.
بااون قد قد بلند و پاهای کشیدهش، قدمهاشم حسابی قد بلند بود.
به غیر از ظاهر رنگ پریده و اندام نحیفش هیچ نشونهی دیگه از بیماری سختی که باید داشته باشه نبود.
پشت سرش مسیر رفتم و به دقت بررسیش کردم.
به سمت بخش بستری رفتیم و بعداز رسیدن به بخش یهو متوقف شد و به سمتم چرخید.
_ خوب به نظر میرسم؟
پست سرش هم چشم داشت؟
_ زشت…
_ امیدوارم تا آخر همینطور شجاع بمونی. خواهرزادهم تصادف کرده. بهتره وقتی رفتیم تو ساکت باشی و حرف مفت نزنی.
بی ادب…
پشت سرش وارد اتاق شدم و به پسر جوون خوابیده روی تخت چشم دوختم که با صمیمت به هامین خان سلام میکرد.
هامین هم با سردی جوابشو داد و کنار تخت جای گرفت و از مصدمیتش پرسید.
هیچ کدوم به من توجه نکردن پس خیلی راحت روی مبل گوشهی اتاق خصوصی جای گرفتم و به جفت عمو و خواهر زاده خیره شدم!
میگن حلال زاده به داییش میرهها!
ابروها و فرم کلی صورت هردوطرف واقعا شامگاهیه هم بود.
همین حالا هم میتونم تصور کنم موقع عصبیت صورت پسر جوون چه شکلی میشه.
ممکنه عمو و برادر زاده باشن ولی اونجور که گوش دادم اختلاف سنیشون فقط پنج ساله.
چند دقیقه به صحبتهای عمو و خواهر زاده گوش دادم تا اینکه بالاخره نگاه پسر بهم افتاد و با دیده وابرو بهم اشاره کرد.
هامین خان بالاخره یادشون افتاد که تنها وارد اتاق نشدن و یه نفر دیگه رو هم به زور همراه خودشون آوردن و اشاره کرد که نزدیکشون شم.
_ خواهر زادهام مبین.
به معنای درک کردن براش سر تکون دادم.
_ دایی این…
_ زن داییت!
زیراهشو بالا آورد و با سر بهم اشاره کرد.
_ میتونی زندایی صداش کنی.
خوب حداقل از چیزی که فکرشو میکردم بهتر بود…
انتظار داشتم بگه خدمتکار جمشاهده کردم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن