دستمال کاغذی که سمتم دراز شده بودو گحرکت کردم و تشکر کردم.
صورت خیسمو پاک کردم.
_ چرا معذرت خواهی میکنی؟ همه تو زندگیشون لحظههای سختی دارن عزیزم.
بهم تبسم زد.
_ خوبه که میتونی با گریه کردن خودتو آروم کنی.
چشمهاشو توی صورتم چرخید.
_ این همه گریه هم هیچی از زیبایت کم نکرده.
با این حرفش آروم ریز خندیدم.
آخه بهشدت بامزه اظهار کرد.
یه لحظه یاد «بسیار زیبای» گفتن هامین افتادم.
هرچند که این کجا و اون کجا…
ولی باز صورت هامین جلوی نگاهم اومد.
مادر و پسر خیلی شامگاهیه همن.
همون مدل دیده و رنگ پوست چینی مانند.
همون ظرافت و طرح لبها.
فقط هامین یه قالب بسیار مردونه داره…
چیزی که اصلا و ابدا نمیشه برچسب زنونه بودن بهش زد.
اخلاقها و عادتهاشونم بسیار شامگاهیه همه.
همین مدت کاملاً متوجه شدم چقدر هم به هم وابسته ان.
البته نه از اون مدل وابستگیهای سمی.
یه جور محبت و علاقه که باعث میشه آدم غبطه بخوره.
کنار این مادر و پسر بودن برای منم خیلی خوبه.
همینجوری پیش بره اعتماد به نفسم بالا میره.
🏷🏷🏷
🏷🏷
🏷
#پارت717
………..
بعد از حرکت کردن نساء خاتون با روحیهی یکم پیچیده توی اشپزخونه تنها موندم.
میتونستم منظورم نساء خاتون از گفتن اون حرفارو درک کنم.
با این وجود بازهم برام روبه رو شدن با این شرایط سخت بود.
اینکه میتمایل داشت بهم روحیه بده و بگه با اامان خبر بد خودمو نبازم بسیار برام ارزش داشت و باعث شد به خودم بیام.
یکمم از خودم ناامید شدم.
کنار هامین بودن مطمئنن آسون نیست؛ اینواز بسیار وقت پیش درک کردم.
ولی قراره با هربار گوش دادن خبرای تاامید کننده اینجوری خودمو ببازم؟
با این شرایط بازم حق دارم بگم میخوام کنارش باشم؟
اگه اینجور حرکت کردار کنم بیشتر باعث ضعفش نمیشم؟
سرمو تکون دادم چ صورتمو بین کف دستهام گرفتم.
نمیدونم.
واقعا نمیدونم چی درسته و چی غلط.
احساساتم بسیار به هم پیچیده….
روحیهم داغونه و خودمم خستهم.
ولی تنها احساسی که ازش مطمئنم درد قلبمه.
قلبم اینقدر درد میکنه که قلبم میخواد محکم چنگش بزنه.
اگه حال من اینه پس هامین چطوره؟
اشتباه کردم.
جای اینجوری فرار کردن باید بغلش میکردم ومیگفتم چیزی نیست؛ میتونیم از پسش بر بیاییم.
واقعا و واقعا ناامیدم.
ولی نه از وضع هامین که از ضعف خودم.
🏷🏷🏷
🏷🏷
🏷
#پارت718
یکم که تونستم خودمو جمع وجور کنم از جام قد بلند شدم.
توی سینک ظرفشویی صورتمو شستم و با دستمال خشکش کردم.
الان فقط میخوام کنار هامین باشم و کف دستیو که ول کردم محکم بچسبم.
الان که فکرشو میکنم با گرفتن دستم سعی داشت بهم قلبداری بده؟
جای تأسف داره که نتونستم اون لحظه درکش کنم و اینقدر خودخواه بودم که به احساسات خودم بیشتر از اون اهمیت میدادم.
حتی نساء خاتون هم برای دلداری دادن به من اومد.
الان واقعا خجالت میکشم.
وارد سالن که شدم خبری از هامین و مبین نبود.
نساء خاتون و محمود خان کنار هم نشسته بودن و مشغول پچپچ بودن.
متوجهی حضورم که شدن محمود خان با کف دستش به یه سمت اشاره کرد.
_ هامین توی اتاق کاره.
برای تشکر سری براشون تکون دادم و قدمهامو سمت اتاق کار کشوندم.
ممنونشون بودم که چیزی ازم نسؤال کردن.
چند ضربهی سبک به در زدم و صدای بفرماییدشو که متوجه شدم درو باز کردم.
پشت میز قرار گرفته بود و به لپ تاپ زل زده بود.
حتی سرشو برای دیدن کسی که وارد شد بالا نیاورد.
چقدر عینک بهش میاد…
اولین باره میبینم عینک زده.
اونم یه عینک بدون فریم و سبک.
بسیار به فرم صورتش میاد.
یه جورایی حس بالغ بودن داره.
سرشو که بالا آورد یه لحظه به خودم لرزیدم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن