زیرلب اضافه کردم و لبهامو به هم فشار دادم.
نتونستم جلوی پرسیدنشو بگیرم.
میخوام بدونم من کجای حیاتشم.
سرشو کنار گردنم گذاشت
نفس گرمشو روی گردنم حس میکردم.
_ تو گذشته و حال و آیندهی منی حنایی.
انگار وسط زمستون و برف یه آتیش گرم وسط دلم روشن کردن.
_ تو دلیل حال خوبمی.
گردنم از بوسهی کوچیکش آتیش گرفت.
هرچند که دوستت دارم از زبونش نمتوجه شدم
اما همین دو جملهی کوچیک برای آروم کردن قلبم کافی بود.
چی میشه اینارو همون اول بگی؟
حتما باید یه دوره غم و فراغو پشت سر بذارم تا زبون باز کنی؟
گوشت تنمو آب کرد با این بیخیالیش.
آوام ناخودآگاه نازک و شیرین شد.
_ ولی من که تو گذشتت نیستم.
یه ذره با ناراحتی نمایشی گفتم.
_ کی اظهار کرده نیستی؟
_ هستم؟
اینبار واقعا کنجکاو شدم.
اولش اندیشیدم فقط همینجوری بین حرفش گذشته رو هم بیان کرده.
_ هستی.
ابروهام بالا پرید.
چشمهامو گرد کردم و سعی کردم برخوردامون با هامینو یادم بیارم.
اما مطمئنم ما تاحالا باهم رو در رو نشدیم.
_ چطور؟
🏷🏷🏷
🏷🏷
🏷
#پارت666
خاموشیشو که متوجه شدم بیقرار توی بغلش چرخیدم.
کف دستهامو روی شونههاش گذاشتم و بیصبر بیان کردم:
_ کی؟ کجا؟ چطور همو دیدیم؟
لبخند روی لبش خیلی دلنشین بود ها
ولی درحال حاضر ترجیح میدم لبهای قشنگشو از هم باز کنه و جوابمو بده.
_ خودت چی فکر میکنی؟
_ تو مهمونی؟
اامان احتمالی که توی ذهنم اومدو گفتم.
نیشخندش عمیقتر شد و ابروشو بالا انداخت.
_ چرا یکم بیشتر فکر نمیکنی؟
این نیست؟
جایی که منو هامین بتونیم همو ببینیم؟
در اصل جایی که اون منو ببینه!
چون من از همون اامان باری که توی مهمونی دیدمش چهرهی این پسر قشنگ توی ذهنم هک شد…
شاید ذهنم یخ کرده بود اما هیچی به ذهنم نمیومد.
یعنی هیچ احتمالی جز مهمونیهای اطرافمون نمیدادم.
_ اوم… بیمارستان؟
آروم و با ترمشاهده کرد جویا شدم.
هرچند که بهشدت گذرم اون سمتا نمیافتاد اما محتمل تر از توی خیابونه!
با نوک انگشت به ضربهی آروم روی پیشونیم زد.
_ خنگ نبودی که حنایی.
تبسمش دوباره کورم کرد.
امروزگار چقدر دوست داره بخنده
چقدر دلبر میشه اصلا
_ بیا بریم تو سرده.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن