سرمو چرخوندم و به اطرافمون خیره شدم.
با دیدن اینکه کسی بهمون توجه نمیکنه نفس راحتی کشیدم.
سمت میز دسر راهی شدم.
آدم تو مهمونی هم این همه تنوع غذایی نداره.
اینا دیگه زیادی به کارمندهاشون میرسن!
دنبالم اومد و با صوتی پایین اضافه کرد:
_ فکرشم نکن.
چند برش پرتقال گوشهی سینی گذاشتم.
_ اگه منو نبری خودم تنها میرم.
_ چرا لج میکنی؟ قراره بیای چیکار کنی؟
_ همون کاری که تو میکنی… میخوام با دیدههای خودم ببینم چطور آدمیه.
_ اصلا از کجا معلوم امشامگاه بخواد جایی بره و کاری کنه؟ حتی اگه دنبالش بریمم ممکنه هیچی به کف دست نیاریم.
_ به هرحال من میام.
روی موضعی که داشتم اصرار کردم.
حتی یه قدم هم قصد نداشتم عقب بکشم.
باید با دیده خودم ببینم تا بتونم موقع روبه رو شدن با سمن با اطمینان حرف بزنم.
روششو تغییر داد.
_ فکر میکنی هامین راضی میشه؟
یه بطری آب معدنی برداشتم.
_ ناظهار کردم قراره ازش اجازه بگیرم.
🏷🏷🏷
🏷🏷
🏷
#پارت617
_ پس کلا از فکرش بیا بیرون.
_ بیان کردم که خودم میرم پس.
_ هامین منو میکشه.
سرمو سمتش چرخوندم.
_ نه اگه من بخوام.
_ اصلا نمیشه.
فقط ابرومو براش بالا انداختم و با سینی توی کف دستم رفتم که یه جا برای جای گرفتن پیدا کنم.
متوجه شدم که داره پشت سرم میاد.
سمتش چرخیدم.
_ چرا دنبالم میای؟ میخوای همه بفهمن همو میشناسیم؟
یکم به اطرافش خیره شد و سرجاش موند.
به زور خندهمو کنترل کردم و چرخیدم.
شامگاهیه یه بچهی گم شده به نظر میرسید.
میدونم که حسابی برای عکس العمل هامین مضطربه.
البته خودمم هستم ولی قصد بیخیال شدن ندارم.
یکم که به اطرافم نگاه کردم خانم مولائی رو مشاهده کردم که کف دستشو به شدت به طرفم تکون میداد.
لبخند سفت شدهمو حفظ کردم و سمتش حرکت کردم و روبهروش نشستم.
امیدوارم باز شروع نکنه از میلاد تعریف کردن.
برای امروزگار به قدر کافی تعریف گوش دادم.
_ خانم مولائی…
ریز خندید.
_ خانم مولائی چیه دختر جون بگو نازنین دهنت عادت کنه ما دیگه همکاریم.
سرمو تکون دادم.
_ باشه نازنین جون.
اینو که اظهار کردم نه گذاشت و نه برداشت و اظهار کرد:
_ با آقای بهنود از چی داشتی حرف میزدی؟
🏷🏷🏷
🏷🏷
🏷
#پارت618
آقای بهنود؟
داشته نگامون میکرده؟
تبسممو حفظ کردم و اظهار کردم:
_ هیچی..
_ هیچی؟
بیخیال جواب دادم.
_ آره.
قاشقمو برداشتم و مشغول خوردن غذام شدم.
سنگینی نگاشو روم حس میکردم اما سرمو بالا نگرفتم.
فکرم درگیر امشامگاه بود.
چی باید به هامین بگم؟
پیش میلاد که خیلی سنگین پز میدادم ولی میدونم توی واقعیت به این آسونی نیست.
نمیدونم کل تایم کاری اون روزگار چطور گذشت.
از اونجایی که کاری نداشتم و روزگار اولمم بود بعداز تموم شدن کارم وسایلمو جمع کردم و از شرکت بیرون زدم.
یه خیابونو که یکم بالاتر رفتم یه ماشین تجاری مشکی جلوی پام ترمز کرد.
شریع از شوک خارج شدم و اجازهی پیاده شدن از ماشینو به صابری ندادم و سریع در عقبو باز کردم و سوار شدم.
سرمو از بین صنقلبی ها جلو بردم.
_ آقای صابری شما چرا اینجایید؟
_ آقا هامین گفتن راهی شد و آمدتون به شرکت هم با من باشه خانم.
اول دانشگاه و حالا شرکت.
_ ممنون ولی از فردا دیگه نیازی نیست خودم با تاکسی برمیگردم.
_ اینو با اقا صحبت کنید خانم من اختیاری ندارم.
لبمو جمع کردم و به پشتی صنقلبی تکیه دادم و از پنجره بیرونو نگاه کردم.
به هرحال میدونم که حق با اونه.
این کف دستور آقاست.
🏷🏷🏷
🏷🏷
🏷
#پارت619
حالا خوبه سر این کنترل راهی شد و وارد شد قبلا یه دور با هامین بحث داشتیم ولی باز کار خودشو میکنه.
بهشدت ضایع نمیشه هربار یه همچین ماشین مقلب بالایی با راننده بیاد دنبال یه کارمند ساده؟
اینجور که به دو روزگار هم نمیرسه میشم نقل دهن همه و دیر و زود میفهمن همه چیزو.
عبوس به پنجرهی ماشین تکیه داده بودم که آوای صابری از فکر بیرونم کشید.
_ از آقا عصبی نباشید ایشون فقط دلواپستونن.
سرمو بلند کردم و نگاش کردم.
منظورش چیه؟
_ مضطرب چی؟
از آینه جلو چشم تو دیده شدیم.
_ نگران شما.
_ چرا؟
نگاهشو ازم گرفت و به روبه رو داد.
یکم روی صنقلبی نیم خیز شدم.
با یکم بی صبری اسمشو صدا زدم.
_ آقای صابری.
_ بله خانم.
_ اتفاقی افتاده؟ چیزی شده؟
_ چیز خاصی نیست خانم فقط میخوان حالتون خوب باشه و در ولین باشید.
معلومه که نمیخواد دیگه چیزی بگه.
مگه خطری هست که لازم به ترسیدن باشه؟
_ هامین دشمن داره؟
_ کدوم آدم موفقی دشمن نداره خانم؟
_ حرفو نپیزیراید خودتون میدونید منظورم چیه.
_ نه خانم.
زیبا معلومه هرچی بپرسم هیچی نمیگه.
برگشتم و سرجام نشستم. باید فکر کنم ببینم این روزا اتفاق خاصی اطرافمون افتاده؟
حالا باید مضطرب هامینم باشم.
خوبه که خونه است.
🏷🏷🏷
🏷🏷
🏷
#پارت620
با دیدن مرکز خرید با یه فکر یهویی از صابری تمایل داشتم یه جایی برای پارک پیدا کنه.
برای امشامگاه لازمه یه چیزایی بخرم.
………………
با دیدن یه ماشین غریبه دم عمارت یه حس بد بهم دست داد.
بعداز سؤال کردن حدسم به واقعیت تبدیل شد.
ژینوس خانم تشریف فرما شدن.
اصلا به دلم افتاده بود امروزگار میاد.
_ آقا هامین کجاست؟
موقع رفتن توی سالن از خدمتکار پرسیدم.
فقط دعا دعا میکردم زیر حرفش نزده باشه وگرنه تک تک اون موهای دلبرشو با موچین میکندم.
_ توی اتاقشونن.
قدمام مکث کرد.
_ بیرون نیومده؟
_ نه خانم.
مسیر قدمهامو تغییر دادم و به سمت پلههای طبقهی دوم حرکت کردم.
هنوز روی پلهی اول پانذاشته بودم که با آوای نساء خاتون چرخیدم.
_ محنا.
_ نساءخاتون…
آروم سمتم اومد.
_ اومدی دخترم.
به پشت سرش و ژینوسی که دنبالش میکرد نگاه کردم.
_ ژینوس.
_ مشتاق دیدار عزیزم.
لبخند مسخرهای زدم.
_ این روزها تورو بیشتر از خانوادهی خودم میبینم.
نتونستم جلوی زدن این حرفو بگیرم.
هرجا که چشم میچرخونم جلوی جادهم سبز میشه.
_ اومدم به هامین سر بزنم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن